Tour de l'Aude

Dag 1: Proloog
de spits werd afgebeten met een proloog van 4km. Simpel zou je denken, maar dan heb je toch geen rekening gehouden met "De Mistral' die daar staat. Door die strakke wind was het best moeilijk om de tijdritfiets met vol wiel onder controle te houden. Windaf ging ik sneller als nooit tevoren en windop was het gewoon knokken voor elke meter. Al bij al een leuk dagje met een korte inspanning. De ronde was goed begonnen naar mijn mening met een 21e plaats.

Dag 2:
De eerste etappes zijn niet zo lastig, dus had ik er wel zin in. Ik kon me goed vooraan houden, totdat ze vielen net voor de enige klim van de dag. Ik lag er deze keer bij. Opstaan was niet zo'n probleem, maar ik merkte wel dat ik serieus geraakt was aan mijn elleboog door al dat bloed dat op mijn hand zat. Nadat ze me teruggebracht hadden bij het peleton, ben ik even bij de dokter gepasseerd, maar die keek me maar vreemd aan. Die kon natuurlijk ook niet veel doen vanuit zijn wagen. De rest van de rit heb ik me wijselijk maar vanachter in het peleton gezet en de rit uitgereden. Na de rit ben ik de ambulance gaan opzoeken en het verdict gekregen dat er hechtingen inmoesten. HECHTINGEN??? Dat kende mijn lichaam nog niet.
Achteraf bleek het uitkuisen van de wonde het ergste te zijn. Ach ja, samen met de dokters hebben we de dagen nadien nog wel eens gelachen om het feit dat ik daarbij bijna het bewustzijn verloor. Het was ook wel verschrikkelijk warm in die ambulance na zo'n inspanning!!!!

Dag 3: ploegentijdrit
De eerstvolgende dagen voelde ik me als een invalide op de fiets. Elke onefffenheid in de weg was er 1 te veel en telkens probeerde ik dan mijn rechterarm te ontlasten van druk, met als gevolg een verkeerde positie op de fiets. Dat resulteerde in een zere rug en geen kracht meer in de benen. Gelukkig was dat nog niet het probleem bij de ploegentijdrit. De dokters hadden mijn arm zodanig ingepakt dat ik net (niet) met gebogen armen op mijn tijdritstuurtje paste. .
Heb alles gegeven wat in me zat en uiteindelijk was het resultaat nog niet zo slecht: 5e.

Wereldbeker Bern

Een sterk deelnemersveld en een lastig parcours...het was dus niet mijn ambitie om hier mijn 4e overwinning van het seizoen te gaan halen. Marianne – die nog steeds 2e staat in het wereldbekerklassement – kon hier wel dicht eindigen. Haar zo goed mogelijk naar de meet brengen, was het doel. Al van in het begin werd er stevig doorgetrokken op de klim van zo'n 10km. Vele rensters kwamen in de problemen, waaronder ook ikzelf net voor de top. Niets verloren want die kleine afstand was nog te overbruggen om terug te keren. 2E ronde weer een paar rensters gesneuveld op de klim,maar het groepje dat kon terugkomen was nu wel serieus kleiner als de vorige ronde. Na de klim waren er bovendien 6 rensters weggereden zonder iemand van onze ploeg. Samen met Tina Liebig zijn we dan tempo gaan rijden in het overgebleven peleton. Later kregen we welgekomen hulp van team Selle Italia. Met hun erbij was het gat snel gedicht en kon de koers weer opnieuw beginnen. In de 3e ronde ging het voor mij ook te snel op de klim en was ik het die de rol moest lossen. Kwam in een klein groepje te zitten en met wat samenwerking konden we nog naar een vorig groepje rijden met Ludi in. 27 rensters reden nog voorop waaronder mijn ploegmate Marianne Vos en Tina Liebig.
Op het laatste zijn Marianne en Kristen Armstrong weggereden uit die groep. Armstrong kon het mooie ploegenwerk van Cervelo afronden en Marianne werd 2 en kon terug de trui van wereldbeker overnemen van Emma Johansson. Ikzelf werd 30e.
Een zware koers, maar ben wel tevredeen over het resultaat.

PK Nieuwmoer

Was dit geen verplicht nummertje geweest, dan had ik er waarschijnlijk niet gestart. Maar uit respect voor de inrichters, tekende ik maar present. 's Morgens zag ik het helemaal niet zitten vanwege mijn zere benen. Ik had zaterdag een toertocht in Vaals gereden voor de sponsor Shimano, en dat parcours leende zich niet echt tot rust of recuperatie.
Nu wat de koers betreft, die verliep wel perfect. In nieuwmoer hebben ze mooie open vlaktes en met wat stevige wind kan je het daar best lastig maken. Dat had Martine Bras zo ook begrepen en zij trok vol door op kop van peleton met amper 3km wedstrijd. Iedereen was verrast, maar gelukkig reed ik op die moment bij haar in de buurt. Er werd direct een waaier gevormd en weg waren we met 9 sterke rensters. De rest heeft ons pas na de finish terug gezien. Mijn concurrente voor de provinciale titel – Kelly Druyts – was ook aanwezig in onze groep. Haar moest ik wel viseren. Met nog 3km te gaan begon het onrustig te worden in ons groepje. Eerst probeerde Corine Hierckens, dan Martine Bras. Bij de aanval van Emma Johansson heb ik wel gereageerd en ik bleef haar wiel houden om daar de sprint te beginnen. Net voor de bocht zette ik aan, welke ik nog serieus verkeerd ingeschat had. Het ging net iets sneller in volle sprint dan ik dacht. Aan de meet had ik nog net 5cm over om de overwinning op te eisen. Martine wel 2e, Kelly 3e.

Bornem

We moesten het vandaag doen met amper 13 deelneemsters. Geen pretje om dan koers te maken. Gelukkig was het een criterium van slechts 60km. Mooi trainingsritje dus.
De eerste ronden was het voor iedereen wat zoeken wat hij nu moest doen in zo'n klein groepje. Sommigen vonden het hun kans om dicht te eindigen in een wedstrijd of zelfs winnen. De samenwerking vlotte daarom niet echt goed.
Achteraan ging het blijkbaar toch te hard voor sommigen, want uiteindelijk bleven we nog maar met 9 over. Dat optrekken na de bochten kruipt natuurlijk wel in de kleren als je steeds vanachter zit. Met nog iets meer dan 20km te gaan, plaatste Boukje Doudee een demarrage. De rest liet begaan en zo kreeg ze snel 20sec. Ik wachtte initieel nog op die van Lotto om het tempo in de 'groep' op te drijven, maar daar kwam niet veel van in huis. Heb dan na een bocht eens goed doorgetrokken en naar Boukje toegereden alleen. Zij kon nog even aanpikken, maar iets later moest ze haar inspanning bekopen. Heb dan solo'tje van 20km eruit geperst om zo met een kleine minuut voorsprong te winnen. 't Is eens iets anders om een koers met 13 te rijden.

ronde van Drenthe

Net zoals de profs, mochten wij op paasmaandag ook over de kasseien gaan dokkeren... niet tussen Parijs en Roubaix, maar in het noorden van Nederland. De keien, die je geen keien kan noemen, zorgen steeds wel voor een geanimeerde wedstrijd. Je moet al geluk hebben om niet tussen een valpartij terecht te komen, laat staan gespaard te blijven van lekke banden of materiaalpech.Aangezien ik in goede doen ben, kon ik me goed vooraan handhaven. De eerste keer Vamberg was dan ook geen probleem. Ik kwam er als 1e boven en kwam daardoor in aanmerking voor het bergklassement indien ik de 2 volgende keren ook nog bij de 1e 3 passeerde.Na de Vamberg kwamen al snel de keien. Op het einde van de 2e kasseistrook had ik lekke band, en werd ik gedepanneerd door de 'materiaalmoto'. Na wat versnellingsaanpassingen van onze mekanieker Jan, kon ik weer aanpikken in het peleton. De 3e kasseistrook was niet ver meer, dus moest ik snel terug naar voor.Na de 3e keistrook reed Marianne lek en laat dat nu juist een teken zijn voor sommigen om te demarreren... Telkens was er wel iemand van ons vertegenwoordigd om de ontsnapping teniet te doen, waardoor Marianne kon terugkomen.Na de keien werd het weer rustig in het peleton om zo weer naar de Vamberg te rijden. Ik draaide als 2e op en kwam als 1e boven om zo mijn "bergklassement" te verzekeren. Na de vamberg was het aan ons om de koers open te breken. Om beurten probeerden we weg te geraken, liefst met een groepje zonder directe concurrenten van Marianne. Na enkele pogingen van Angela en Adri, waagde ik mijn kans. Zonder het goed te beseffen, kreeg ik meer en meer ruimte van het peleton. Daar zat ik dan alleen... met een maximale voorsprong van 40sec. Doorgaan was de boodschap en zo lang mogelijk volhouden. Naar aanloop van de 3e keer Vamberg, begon Flexpoint te rijden en slinkte mijn voorsprong. Net op de top van de Vamberg zat mijn vluchtpoging erop en werd ik gegrepen door een kopgroep van zo'n 8 vrouwen, waaronder Marianne en Adri. In de afdeling reed Adri lek. Ik heb mijn wiel afgestaan omdat onze volgauto te ver achter zat en zij misschien nog iets kon proberen/doen in de laatste kilometers. Ik wist echter niet dat dat gewisselde voorwiel ook lek was, dus even later moest Adri toch weer terug verwisselen van wiel. De eerste groepen zijn nog terug samengekomen met daarin 4 ploegmaten. Ik zat daarachter met een groepje omdat ik te lang moest wachten op een wiel. In dat groepje ben ik dan nog eens lek gereden, waardoor ik alleen naar de finnish moest rijden. Het was dus een dag met ups en downs... ofwel reed ik alleen achterop-voorop ofwel stond ik naast de kant met lekke band. Maar kan me wel troosten met het feit dat ik met een goed gevoel op de fiets zat. De conditie is er, de resultaten spijtig genoeg (nog) niet.Na de wedstrijd mocht ik nog het podium op voor de bergtrui en aanvalslustigste renster! Angela had onderweg de sprinttrui verworven.

Hier alvast een korte samenvatting (eerste 11min) van de koers:
http://www.youtube.com/watch?v=g1QSELp9MEI

Dolmans Classic

Dolmans classic is een mooie wedstrijd om op je palmares te hebben, en ik wou er dan ook voor gaan. Mijn benen dachten er nochtans anders over. Na een zware trainingsweek, voelde ik al snel dat ik niet super was. De eerste klim zat ik al bijna a-bloc. Gelukkig beterde het tijdens de wedstrijd wel een beetje EN had ik nog 9 andere ploegmaten die ik maar al te graag naar de overwinning wou leiden.
Met 10 rensters van DSB-LTO aan de start, konden we alleen maar verliezen. Iedereen was gebrand op een mooie ploegprestatie. We hadden alles onder controle en in elke ontsnappingspoging schoof wel minstens 1 iemand van ons mee. Het was niet simpel om weg te geraken. Na 35km probeerde ik een eerste keer aan te vallen op de Sibbergrubbe. Van kop af kon ik een gat slaan en boven op de top kwam mijn ploegmate Angela Hennig en Irende vd Broeck (Leontien.nl) aansluiten. Op de beklimming van de Cauberg werden we terug gegrepen onder impuls van Flexpoint. Na de Bemelerberg probeerde Marlijn Binnendijk te ontsnappen. Ik ging achter haar aan en we kregen al snel een mooie voorsprong. Op 15km voor het einde werden we wederom gegrepen en toen was het beste er zeker af. De volgende ontsnapping was van Tina Liebig, Lucinda Brand en Saskia Elemans. De laatste keer Cauberg zou min of meer bepalen wie van hen ging winnen. Lucinda Brand was te sterk voor onze Tina en ze moesten haar laten rijden. Angela Hennig heeft nog een poging gedaan om naar het duo Tina-Saskia te rijden en ze kwam net aansluiten op de meet. Lucinda van Leontien.nl wint, Tina 2e, Saskia 3e, Angela 4e. Ik werd uieindelijk 7e, nipt gevolgd door de rest van mijn ploegmaten.

GP Costa Etrusca

3 dagen in Belgie volstond om weer het vliegtuig te nemen, dit kaar naar Italie. Ik ga er 3 wedstrijden rijden met de nationale selectie. Kan wel wat wedstrijdritme gebruiken aangezien ik enkel nog maar Omloop Het Nieuwsblad gereden heb. Ben benieuwd hoe mijn conditie geëvolueerd is ondertussen. Van Yvo, mijn trainer, moest ik deze 3 dagen gebruiken als training en volle bak gaan.

1e wedstrijd
‘s Morgens aan de ontbijttafel had ik er al zin in. Het waaide zo enorm hard, dat het zeker in waaiers getrokken zou worden door de Nederlandse rensters. Enkele van mijn ploegmaten bij DSB-LTO reden voor de Nederlandse selectie dus dat kwam mooi uit om met hen samen te werken. Van in het begin werd er stevig doorgereden, in waaiers zoals voorspeld, en ik deed gretig mee, want bij die weersomstandigheden voel ik me wel goed.. Al vlug daarna werd er een eerste groep gelosten gemeld. Iets later stagneerde het tempo wel wat, want we kregen na 70km ook nog 3 klimmen. Reeds op de eerste klim trok Cervelo met gans de ploeg zo hard door, dat heel het peleton kraakte. Ik kon me vooraan handhaven, tot de laatste 200m. Daar moest ik de rol lossen en hing ik even tussen kopgroep en overgebleven peloton. Mijn conditie is dus nog niet zoals ze moet zijn, maar we werken er aan!
Iets later is die kopgroep ook nog uiteen gevallen (7 rensters voorop), waardoor ik in de 3e groep zat met 3 ploegmaten van nationale selectie (Ludi, Maaike en Sjoukje). De prijzen waren verdeeld, althans dat dachten we tot we op de laatste klim terug de volgwagens van de 2e groep zagen rijden. De laatste 5km waren vlak en Ludi zette zich op kop om naar de 2e groep te gaan rijden. Ik ben haar gaan helpen en heb er een lange, ultieme sprint uitgetrokken, zodat we erbij kwamen op 2km. Zo kon Ludi zich sparen om nog mee te sprinten, maar zij was even verward en wist niet dat de sprint er al zo snel zou zijn. Ik werd, na een korte recuperatie, nog 5e in die groep, 15e in totaal. Vanavond lekkere massage en dan kunnen we er morgen weer invliegen, hopelijk met evenveel wind als vandaag (al denken sommigen daar anders over).

Wedstrijd 2
De wind was weer present, dus ik ook. We moesten vandaag 3x eenzelfde, langere, goed lopende klim overwinnen, 3e keer was het aankomst daarboven.
Reeds na 30km trok Kirsten Wild in de aanval. Ik kwam net van midden peloton naar voor gereden, toen ze haar aanval plaatste. Ze trok zo stevig door en ik kon haar wiel niet houden. Er was er nog 1 mee achter mij, maar die had het ook al snel door dat het onbegonnen werk was om de 2m op Kirsten nog dicht te rijden. Vond het best spijtig, want had wel zin in een lange ontsnapping. Lange tijd werd er echt niet gekoerst in het peloton waardoor de voorsprong voor Kirsten steeds maar opliep. Pas in de laatste 20km werd alles weer op de kant getrokken. De laatste beklimming zou gaan bepalen wie er zou winnen, want we hadden Kirsten bijna terug ingelopen. Op de klim ging alles nog goed voor mij. Er waren wel aanvalspogingen, en daar kon ik gelukkig steeds op reageren. Vorig jaar zou ik al helemaal vanachter gehangen hebben bij een versnelling. Enkel Sare Duster slaagde erin om het peloton te verschalken en de bloemen te veroveren. Voor ons werd het sprint met zo’n 50 rensters. De laatste 300m waren steil naar boven en daar kreeg ik het moeilijk en kon ik mijn positie vooraan niet behouden. Moest de beteren laten rijden om iets later zelf als 19e over de meet te komen. Morgen laatste dag van het 3-luik Etrusca en dan spijtig genoeg terug vliegtuig naar Belgie.

Wedstrijd 3
De wind was vandaag wat minder, maar daarom was de wedstrijd niet minder lastig. Het begon allemaal bergaf, dus geen probleem. Op de vlakke stukken naar de klim zouden Maaike en ik om beurten proberen weg te geraken. Cervelo liet niet begaan, waardoor de inspanningen nutteloos bleken te zijn. Zo begon een zo goed als volledig peloton aan de lange klim. Er werd stevig doorgetrokken en er vielen al snel gaten. Boven zouden er 17 voorop rijden, waaronder Grace Verbeke, Marianne Vos en Nicole Cooke. Ik kwam op 30sec boven in een 2e groepje van 7, wat al een heel prestatie is voor mij, al zeg ik het zelf. We probeerden nog wel naar de 1e groep te rijden, maar tevergeefs. Op het einde van de afdaling kwam de groep achter ons aansluiten en ging het tempo eruit. Uiteindelijk zou iedereen terug komen. De sprint lag op een klim van 5km. Heb me kalm kunnen houden tot daar en werd 3e in de groepssprint.

Dat was "trainingsweekend Italie". Volgende week nog een lastige trainingsweek, Dolmans Classic in NL en dan op naar de Ronde!

Stage Spanje

Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk mag ik nog eens op reis naar zonniger oorden.
Deze keer zijn we gestrand in Spanje, meerbepaald Calafell. Het is wel de bedoeling dat we hier trainen, maar dat doen we maar al te graag onder een stralend zonnetje bij 20 graden Celsius.
We hebben ook kennis kunnen maken met onze nieuwe fietsen: Koga fullproscandium. Het ziet er allemaal heel mooi uit, al is het nog wel even aanpassen aan de nieuwe positie.
Wat de trainingen betreft kan ik kort zijn: veel km, doeltreffend, mooi trainingsparcours, zalig cruisen:

Dag 1:
Zaterdag was het gewoon een klein uur testrit om te zien of de positie op de fiets wel goed was. Ook wat acclimatiseren aan het warme weer he, want dat was ik al hele tijd niet meer gewoon.

Dag 2:
Zondag begon het serieuzere werk: 1x 2u en 1x 3u. Het was direct een strak tempo over dat glooiende parcours hier.

Dag 3:
Maandag stond er een doorlopende training van 5u op het programma, met enkele langere klimmen tussen. Reeds op de 1e klim kwam Agnieta ten val en moest ze afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Enkele uren later kreeg ze het gezelschap van Elke Gebhardt, die aangereden was door een auto. Zij zit in volle voorbereiding voor het WK baan en deed een training op zichzelf. Beide mochten even later het ziekenhuis verlaten, de ene met hechtingen in het gezicht, de andere met wat kneuzingen. Beide maken het ondertussen weer goed.
De anderen hebben de training wel tot een goed einde gebracht en konden na 5u voldaan op bed of massagetafel gaan liggen.

Dag 4:
dubbele training van 2 en 3u met stevige klimmen waar iedereen op zijn eigen tempo naar boven mocht rijden.

Dag 5:
Woensdag was het hersteltraining van 2u want...

Dag 6:
... donderdag werd het de koninginnenrit...5u met 6 lange klimmen.
Op de klimmen mocht weer iedereen zijn eigen tempo bepalen en iedereen maakte daar gebruik van om zijn hartslag eens de hoogte in te jagen. Ik vond het een leuke training, en wie had ooit gedaccht dat ik langere klimmen ooit eens leuk zou gaan vinden?!?!
‘S avonds kregen we een leuk extraatje als ontspanning voorgeschoteld. Angela had haar playstation in combinatie met Singstar bij. In de lobby van het hotel hebben we de weinige aanwezigen tactisch laten verdwijnen om zelf de grote flatscreen te kunnen inpalmen. Daar werd er uit volle borst meegezongen met een aanbod van Duitse, Nederlandse en Engelse songs. Zelfs de begeleiding liet zich niet kennen, en heeft de uitdaging aangegaan! Foto’s en vooral filmkes zijn niet voor publicatie geschikt!

Dag 7:
Vrijdagmorgend stond iedereen paraat voor een hersteltraining ‘Rondje Stuwmeer’ voor 1,5u. Namiddag mochten zij die wilden, een toerke van 3u gaan doen, zelf in te vullen hoe de training eruit zou zien.

Dag 8:
Zaterdag was de laatste trainingsdag in Spanje,oooh! We zouden nogmaals 5u gaan rijden met wederom enkele langere klimmen. Deze keer probeerden we gewoon samen te blijven onder het motto "samen uit - samen thuis". Het was nog even genieten. Zelfs arm- en beenstukken gingen uit zodat die witte lichaamsdelen ook nog eens wat zonlicht kregen.
Na de training zijn begeleiders met de auto’s en bus naar huis vertrokken en de dag nadien was het onze toer, maar dan met het vliegtuig. Een leuke week is wederom voorbij!

Omloop Het Nieuwsblad

Het koerscircus heeft zich weer op gang getrokken in Belgie met als eerste wedstrijd Omloop Het Nieuwsblad. Die wedstrijd is bekend bij de profs, maar ook de vrouwen mochten er dit jaar strijden op diezelfde dag. Toch een speciaal gevoel om 'voor' de profs te mogen rijden, en goed voor de aandacht voor het vrouwenwielrennen natuurlijk. Daar aan de start staan als Belg, zonder moraal of gezonde stress is bijna onmogelijk. Ik heb er dan ook alles aan gedaan van de winter om klaar te zijn voor de strijd vanaf wedstrijd 1.

Een nieuwe tenue, een aangename ploeg, een goede conditie...ik was er klaar voor!


De wedstrijd verliep zonder problemen. Klimmetjes en kasseien werden zonder veel problemen overwonnen. Met Adrie Visser had ik steeds een uitstekende,attente ploegmate mee voorin. Spijtig dat het na de 'hindernissen' stil viel, waardoor een grote groep telkens weer kon aansluiten. Uiteindelijk gingen we de finale in met een 30tal rensters, waaronder 4 van DSB-LTO (Adrie Visser, Annemiek Van Vleuten, Janneke Kanis en ik). Om beurten moesten we aanvallen of reageren op een aanval. Hoe dichter de finish naderde, hoe slechter mijn benen werden; ik begreep er niks van. De laatste kilometers was het alsof ik stil stond tov de anderen en meesprinten voor de zege of dichte ereplaats zat er al helemaal niet meer in. Ik was teleurgesteld omdat het zo goed ging tot 10km van het einde.


Eens aan de bus vond ik al snel het antwoord... een tube met amper nog druk in. 20km van het einde was ik in een diepe put gereden en vreesde ik direct voor een platte tube, maar hij heeft het uitgehouden tot de finish. Tja, zal niet weten of een wissel iets aan de uitslag veranderd zou hebben! Ik heb uiteindelijk toch nog een goed gevoel overgehouden aan de wedstrijd en met een stage in Spanje in het vooruitzicht, kan dat gevoel alleen maar beter worden.

(uitslag: winares Suzanne De Goede, Adrie 6e, ik 17e, Annemiek 24e, Janeke 29e, Bertine 34e, Liesbeth 92e, Agnieta 105e)

Tot na Spanje!

Ardeche

Met de nationale selectie (Ludivine Henrion, Laure Werner, Karen Steurs, Maaike Polspoel, Katrien Van Looy en ik) trokken we naar Ardeche, een lastige voorbereidingswedstrijd voor WK.

rit 1:
Deze dag ging Maaike wel eens laten zien dat er niet met een soldaat te sollen valt. Ze trok alleen in de aanval en hield het 50km uit. Pas na de top van de enige klim voor het bergklassement (pasop: 't zijn daar niets anders dan afdalingen en beklimmingen he!!!) werd ze teruggepakt door de beste rensters in de wedstrijd. Een deel van de kopgroep die op die klim ontstond kon nog net uit de greep van het peleton blijven aan de meet. Maar er waren geen tijdsverschillen. Maaike mocht na afloop verdiend haar 2 mooie ruitjes-truien gaan halen: de ene voor het bergklassement, de andere voor het combinatie klassement (berg en rushes). Knap gedaan!


rit 2a:
Een 'klim'tijdrit van 9,4km die je op de macht naar boven kon rijden, lag me nog wel een beetje Enkel laatste stuk moest ik overschakelen naar kleine plateau omdat het daar steiler werd. Ik werd uiteindelijk 18e.

rit 2b:
In de namiddag zagen we een zeer gedreven Karen Steurs die telkens met een ontsnapping mee zat op de klimmen, maar spijtig genoeg viel het in dat groepje telkens stil na de klim zodat iedereen kon terugkomen. Ook Suzanne Ljunskog die aanviel op 10km van de meet werd 1km voor de meet teruggepakt, waardoor het massasprint werd in de bochtige laatste km. Van voor zitten was de boodschap en te vroeg aanzetten misschien ook, want ik werd 3e!!! Ik werd pas in de laatste meters geremonteerd door Ziliute en Johansson. Had ik wat langer gewacht dan ... had ik wellicht niet op podium gestaan. : )

rit 3:
Aflossing van wacht en vandaag was Laure van dienst in wat de 'koninginnerit' moest worden (1klim van 2e categorie en 2 van 1e categorie). De laatste klim was zelfs 15km lang, iets wat ik nog nooit gedaan heb ik een wedstrijd. Al op de 1e beklimming was Laure mee met een groepje. Op de lange klim viel alles pas echt uit elkaar in het peleton. Wetende dat het niet mijn dag was, ben ik in een groepje naar boven gereden waar het tempo juist goed was voor me. Me forceren had geen zin in die positie en er stonden bovendien nog 2 lastige dagen op het programma. Niet mijn beste resultaat dus vandaag, maar wel goede training gehad.

rit 4:
Voor de 1e keer deze week kon ik ook het tempo bergop goed volgen. Het klassement was gemaakt wat er wel voor een deel tussen zat. Daardoor bleef het redelijk rustig in het peleton. We hadden opdracht gekregen om te demareren, dus dat hebben we met zijn allen om beurten gedaan totdat Ludivine weg geraakte. Spijtig dat ze in eerste instantie niemand mee kreeg. Halverwege hebben we haar teruggepakt. Uiteindelijk werd het wederom een (massa)sprint.

rit 5:
De laatste rit en ik was er niet rouwig om. Mijn benen waren serieus toegetakeld van vermoeidheid. Het waren plaatselijke ronden en van kilometer 0 werd er ingevlogen! Elke ronde kwam er dan ook nog zo'n lastig "kaske" van 2,5km in. Tjonge, heb ik daar sterretjes gezien met mijn 25 (pion). Karen reed vandaag haar laatste wegwedstrijd, dus gelukkig was zij nog super gemotiveerd om een mooie prestatie neer te zetten. Haar aanvalslust werd beloond, maar een dichte ereplaats zat er spijtig genoeg niet meer in aangezien de grote kleppers al gaan vliegen waren.

@Karen: het gaat je goed in je volgende 'carriere'. Geniet van je huwelijksdag, huwelijksreis en van Kristof als je man! En Laat die Australiers maar afzien in de crocodile trophy. Veel succes!