zondag 30 september 2007

MTB Maasmechelen : 1e

Eindelijk een andere fiets onder mijn gat. Niet dat die Merckx niet goed was, integendeel. Maar na 9 maanden, was ik nog eens blij met een positie-verandering. Heb mijn mtb vanonder het stof gehaald (letterlijk) en hem helemaal startensklaar gemaakt voor de wedstrijd in Maasmechelen, die zondag plaatsvond. Aangezien ik niet 'zomaar' een wedstrijd kan gaan rijden zonder voorbereiding, was ik zaterdag al eens een toerke in't bos gaan rijden. Voelde goed aan. Zondag stond ik dan aan de start van een wedstrijd waar alles indertijd mee begon. De adrenaline stroomde door mijn aderen, zenuwen waren niet te stoppen en voor wat eigenlijk? Zelfs voor een wereldbeker heb ik minder stress! De dames moesten samen starten met de juniors en die gasten kennende, vliegen ze er vanaf de 1e sec in. Had me dus goed opgewarmd en ging bij de 1sten door de bocht. Het tempo van die jongens lag na 3km toch iets te hoog, waardoor ik op mijn eigen - toch nog hoge - tempo verder moest rijden om me niet op te blazen. Het eerste gedeelte van het parcours liep in stappen bergop, dan een technische afdaling en dan een stuk waar je kon recupereren en gewoon snelheid kon houden. Aan de meet had ik meer dan 5 min voorsprong op de 2e dame. Aja, heb ik al vermeld dat er maar 3 dames aan de start stonden??? :S

Toch weer een mooie overwinning en heb me bovendien reuze geamuseerd. Had me wel leeg gereden: was net alsof ik 3 tijdritten achter elkaar gereden had!
Volgende week staat er terug MTB ofwel een cross in Kessel op het programma. Hangt er van af of ik ook mijn crossfiets nog in orde krijg of niet.

maandag 24 september 2007

Muizen-Mechelen

De laatste wegwedstrijd van het seizoen... ben eigenlijk al met mijn gedachten in't veld of op mijn mtb. Dat zegt misschien wel genoeg over mijn motivatie, maar dat is natuurlijk geen excuus om er niet in te vliegen tijdens de laatste confrontatie. Vos en De Goede waren er ook om de belgen nog eens fietsles te geven. Nadat Vos haar duivels ontbonden had, kon enkel Corine volgen. De rest wist toen al hoe laat het was en deed precies nog geen moeite meer om nog weg te geraken uit het peleton. Kathy en ik (maar ook de afscheidnemende Cindy Pieters) hebben er dan maar een kat en muis spelleke van gemaakt door om beurten te demareren. De Goede liets ons echter niet begaan. Had dan nog een laatste demarage gepland in de laatste ronde, maar die mocht ik niet meer rijden van Vos. Ze vond dat het genoeg was en samen met Corine hebben ze ons bijna gedubbeld, waardoor we uit de wedstrijd gehaald werden. Sprinten voor de plaatsen noemen ze dat. Had nog iets recht te zetten van in Sint-Katelijne-Waver (remember mijn sprint tegen de Goede waar ik te klein aanging). Wou haar deze keer verrassen, maar ze klopte me nog maar de afstand was al veeeeel kleiner geworden! Ik leer bij...

Vos wint, Corine 2e, De Goede 3e en ik 4e.



En ik ga nu niet gewoon afscheid nemen van Cindy Pieters door haar 1x te vermelden in dit artilkeltje. Ik ga haar bedanken voor haar strijdlust, haar sociale karakter en goede babbels die ik met haar had in en tijdens de wedstrijden, haar voorbeeld om me te tonen hoe het 'leven als een prof' er uitziet...

Het gaat je goed in je andere carriere, Cindy!!! Meiden zoals jou gaan gemist worden in het peleton! Hopelijk tot volgend jaar, naast de kant, op de fiets,... ????



Nog een opmerkelijke persoon voor mij (eigenlijk 2) naast de kant in Muizen was Rudy (alias Rudy'tjen van Haverzicht) en Ilse. Beide wens ik alle steun die ze nodig hebben in deze moeilijke periode. Hou de moed er in, enkel zo kan je er nog het beste van maken. Veel sterkte daarbij!

zondag 16 september 2007

Wereldbeker N├╝rnberg

Vooraf was iedereen er vrij zeker van dat het een massasprint zou worden zoals elk jaar. Er wordt wel snel gereden, maar het parcours leent er zich dan ook toe.
Ik heb 1x geprobeerd om weg te geraken, maar dat was eigenlijk meer om show (en reclame) te verkopen op de tv. De wedstrijd werd namelijk live uitgezonden op Eurosport Duitsland.
De laatste kilometers verliepen hectisch, maar had niet anders verwacht. Op 3km heb ik Martine nog naar voor gelanceerd en daarna heb ik geprobeerd zelf stand te houden vooraan. Adrie Visser trok de sprint aan voor Marianne Vos. Die 2 gingen zo hard dat het treintje van de Nurnberg-ploeg nog geen kans had om ernaast te komen. We werden letterlijk uit het wiel gereden en nadien gesprint! Ik werd 16e, net geen uci-punten, spijtig!

zaterdag 8 september 2007

Holland Ladies Tour

Rit 6:
Voormiddag stond er een kortere etappe op het programma. Deze eindigde in een massasprint die gewonnen werd door Regina Schleicher. Ikzelf werd 11e. Het bolde voor geen meter, dus dat beloofde niet veel goeds voor de tijdrit die in de namiddag op het programma stond.
Na een korte luchpauze, heb ik me terug op mijn fiets gezet om me op te warmen voor de tijdrit.
In tegenstelling tot de voormiddag, vond ik nu wel direct het juiste tempo. Ook bergop kon ik goed de snelheid aanhouden. Op 7km van de finish had ik Ludivine ingehaald die een minuut voor me gestart was. Uiteindelijk werd ik 24e met een gemiddelde van 41.2km/u. Voor sommigen misschien niet echt spectaculair, maar ik kon er wel mee leven, tussen kleppers als Armstrong (Kirsten he), Arndt, Soeder, Villumsen...
In eindklassement werd ik 22e. Dat was mijn weekje Holland.

Rit 5:
Andere aanpak dus... wachten tot de juiste ontsnapping kan toch niet moeilijk zijn!?!
Vandaag was nog een pittige etappe met alles erop en eraan: wind, wat bergop/af, hoge snelheid en bij sommigen ook vermoeidheid... Zoals de hele week bleef het heel lang gesloten op enkele kleine ontsnappingen na. Net voor de plaatselijke rondes is er een groep van +/-10-15 rensters weggereden. Gelukkig zat ik toen net vooraan zodat ik mee was, want ze reden ontzettend hard op dat moment. Later is ook nog Martine kunnen aansluiten. We kregen slechts 10-15-12-10-15-18-10-15sec van het peleton zodat we vooraan moesten blijven 'laagvliegen'. Dit spelletje ging zo door voor 20km. De laatste kilometer was ik pas zeker dat we vooruit gingen blijven. Heb Martine nog aangemoedigd in de laatste bocht en weg was ze... op naar haar mooiste overwinning uit haar carriere! Knap gedaan van haar en mooi ploegwerk van ons tweetjes als zeg ik het zelf :)

Rit 4:
Kreeg vanmorgend een leuke opdracht voorgeschoteld...aanvallen!!! Ben 3x weggeweest met een omvangrijk groepje. De ontsnapping hield nochtans nooit heel lang stand. Het peleton liet niet begaan. Op 20km van de meet dacht "iedereen" dat het massasprint ging worden, dus heb ik me wat laten afzakken tot halverwege het peleton. Foute beslissing Liesbet! Ineens wind opzij, alles op een lint en 20 vrouwen weg... niemand mee. T-Mobile heeft nog geprobeerd de situatie recht te zetten, maar ook zij slaagden niet in hun opzet. We zijn gestrand op zo'n 20sec van de kopgroep. Tijd voor bezinning en misschien andere aanpak morgen???

Rit 3:
Deze rit werd deels verreden op het parcours van Gelderland (topcompetitie). Had 's morgens al goed gevoel en dat zou ook blijken tijdens de wedstrijd. Op de klimmen zat ik vooraan en kon goed mee naar boven met de eersten. Alles bleef samen zodat het massasprint werd. Ik kende de aankomst en net voor de aankomst was er nog een lange afdaling. Op een kilometer van de meet zat ik bij Wild en daarna Bronzini in het wiel. Ideaal gelanceerd dacht ik, maar wist ik veel dat Bronzini niet echt meer vooruit geraakte. Zat ingesloten en toen ik een plaatske vond om me ertussen te wringen, was het al te laat. Werd uiteindelijk 7e. Spijtig, want er had meer ingezeten, maar dat is nu eenmaal sprinten zeker.

Rit 2:
De rit in Leende is niet zo ver van mijn dorp Arendonk. Er waren dan ook enkele supporters aanwezig. Altijd goed om toch iets moois te laten zien. De wedstrijd bleef ondanks het hoge tempo gesloten tot aan de plaatselijke ronde. Het had die dag al geregend en de aankomst was op een weg met van die rode hollandse klinkerkes. Mmmh, niks voor mij. Dus had ik het briljante idee om proberen weg te geraken. Kreeg een tiental rensters mee, maar van samenwerking was geen sprake, waardoor de vlucht niet doorging. Een volgende ontsnapping met o.a. Judith Arndt, bleek wel de goede. Tja, soms is het gokken he! Ik heb niet meer meegesprint en ben gewoon in de groep geeindigd.

Rit 1:
Misschien moet ik me binnenkort gaan toeleggen op de piste, want er stond wederom een afvallingswedstrijd op het programma. Deze keer vond het plaats in het mooie Nederlandse Valkenburg. Alez, ik denk ‘mooi’, want heb er niet veel van gezien. Wegens omstandigheden kon mijn ploeg Lotto-Belisol hier niet starten. Martine heeft dan haar ploeg van vorig jaar – Weijers-Hako-Ilson (NL) – gecontacteerd. Hun ploeg ging wel starten en Martine, Yolandi en ik mochten bij hen starten als gasterenster. Vandaag ruilde ik dus voor een week het rood-wit-blauw shirtje van Lotto met het zwart-grijs-paars truitje van Moving Ladies. Wat camouflage kan nooit kwaad he ;)
Er moesten 5 ronden afgelegd worden, goed voor in totaal 100km. Elke ronde bevatte de Cauberg, Bemelerberg en Geulenerberg. Genoeg om je tanden op kapot te bijten dacht ik bij mezelf en ik had geen ongelijk. Net zoals in Albstadt was het belangrijk van voor in het peleton te blijven. 1e x Cauberg ging Marianne Vos als een losgeslagen hond effe aanvallen. Ja man, na 15km had ik al een sprint bergop erop zitten, maar kwam toch maar mooi als 8e boven J Het was natuurlijk veel te vroeg om al een ontsnapping op poten te zetten, dus heb ik me daarna effe gedeisd gehouden (lees gerecupereerd) vooraan het peleton. Elke ronde werd onze groep kleiner, maar ik overleefde keer op keer. Moet mijn trainer Ivo Van Herck toch ook wel eens vermelden, want door hem heb ik bergop heel wat progressie gemaakt. Die vele uren krachttraining in de kelder werpen zijn vruchten af! Had nooit voor mogelijk gehouden dat ik op zo’n parcours met de eersten mee kon en dat is goed voor mijn zelfvertrouwen, maar ook voor mijn moraal om er volgend jaar nog meer uit te halen.
Terug naar de koers nu: laatste ronde waren we nog met een 35 rensters in de kopgroep en die groep bleef samen tot de laatste klim waar de finish lag. 2x Vos in een sprint bergop volgen was er teveel aan. Stond geparkeerd zoals ze zeggen en ben als 31e over de meet gereden. Een massage heeft nog nooit zo veel deugd gedaan.

zaterdag 1 september 2007

criterium Deurne

De wereldbekerwedstrijd in Plouay heb ik laten passeren. 900km oprijden, een wedstrijd rijden en dan 900km terug met de auto is volgens mij geen goede voorbereiding voor de Holland Ladies Tour die volgende week op het programma staat.
Dan maar een criterium in Deurne gereden. Aan de start stonden welgeteld 21 rensters. God mag weten waarom er niet meer deelneemsters waren, want er waren mooie premies te winnen.
Na 3 ronden reden er 3 meisjes weg. Ik heb me een keer rechtgezet en er naartoe gereden met 6 rensters, zodat we uiteindelijk met 9 voorop zaten. In dat groepje ben ik niet buiten de 5eersten geweest denk ik: reed ik 25 dan bleven ze achter ‘me’, reed ik 40, dan bleven ze zeker achter ‘me’. (‘me’ is relatief zoals ik seffens zal verklaren). Vraag me af wat ze gedaan zouden hebben als ik was gestopt… ????
Gelukkig waren Jenny Fay, juniore en Engels kampioene, Niki Harris en Sandra Oosterbosch er nog! Van hen kreeg ik wel steun om er toch nog een wedstrijd van te maken, waarvoor een dikke merci. De eerste premies wou ik met niemand delen, vond niet dat sommigen er recht op hadden en zij die er wel recht op hadden, sprintten niet mee. Daarna heb ik Jenny Fay en Sandra toch ook iets gegund voor het werk dat ze leverden. Even leek het dat met 9 samen gingen blijven om te sprinten voor de overwinning, maar Sandra Oosterbosch besliste daar anders over. Met nog 2,5km te gaan, sprong ze weg. Dan was het – volgens de anderen – blijkbaar aan Jenny of aan mij om het gat dicht te rijden. Tot spijt van sommigen, wisten ze niet dat ik en Sandra goed overweg kunnen, dus ik bleef zitten en Jenny reageerde te laat. Mooie overwinning voor Sandra Oosterbosch. Enkel spijtig dat een mooie organisatie zo’n wedstrijdverloop kreeg te zien.