zaterdag 24 mei 2008

Ronde van Polen (UCI 2.2)

Na een lange rit in de auto eindelijk aangekomen in het druilerige Polen. Het weer was er niet echt denderend en dan ‘baal’ je wel even als je hoort dat het in Belgie zalige temperaturen zijn.
Ach ja, je bent er nu, dus je maakt er gewoon het beste van! Na de permanence zijn we het hotel gaan zoeken. Met papiertje - met wat Poolse lettergrepen op - moesten we op zoek. We hebben HET gevonden. In de middle of nowhere, naast een soort legerkamp afgezet met prikkeldraad, lag een camping/studentenkamers-gedoe… Van luxe hadden ze er nog niet gehoord, integendeel. We stonden weer even met de voetjes op de grond en beseften hoe goed we het thuis hadden. Maar er moest dus ook nog gekoerst worden.

rit 1:
De eerste rit was slechts 98km, goed als opwarming dus. Er waren verschillende aanvalspogingen maar niemand kreeg meer dan 100m. Het waren allemaal lange, slechte wegen dus je kon alles goed controleren als je vooraan reed. Bij het ingaan van de plaatselijke ronde, met nog 7km te gaan, waagde ik mijn kans. Ik demareerde en tot mijn grote verwondering was ik alleen weg. Achter mij liet het peleton niet begaan en 4 rensters konden nog wegkomen. Na een minimale solo van 1,5km sloten die bij mij aan. Deze rensters waren: An Van Rie (ploegmate), Alessandra D'ettorre, Sara Mustonen en Alexandra Burchenkova. Tegen een hoog tempo maalden we de rondjes af en moesten we gaan sprinten voor de overwinning. D’ettorre was daarin de snelste, Mustonen 2e, An 3e, ik 4e en Burchenkova 5e. Geen overwinning, maar belangrijkste is dat we 24sec voorhadden op het peleton, wat goed is voor de komende dagen, waar er ook nog een tijdrit op het programma staat.

Rit 2
De hele koers werd gecontroleerd door mijn ploegmaatjes en de ploeg van de leidster, Fassa Bortolo. Niemand mocht nog seconden nemen, want winst in het eindklassement zat er in voor An. Maar wat voor mij gisteren allemaal vlotjes liep, was vandaag soms een echte ramp. We reden tegen een heel laag tempo, en dan is het zowiezo gevaarlijker voor valpartijen. Ik zat nog maar net op de 3e rij toen ze voor me gingen liggen en de weg blokkeerden. Ik viel vol op mijn linkerbil en dacht eerst echt dat mijn ronde over was. Mijn ploegmate Marit Huysman en Ludivine hebben me aangemoedigd om terug op die fiets te stappen, ze zouden me wel terug brengen naar het peleton. En ze hebben dat knap gedaan, waarvoor mijn dank!
Aangezien mijn bil zo zeer deed, kon ik maar amper kracht zetten op de pedalen. Ik heb dan 40km vanachter in het peleton gereden met een zeer hoge trapfrequentie. Zo kreeg ik misschien die bil terug los. Maar de slechte wegen hielpen me daarbij niet echt. De schrik voor een nieuwe valpartij zat er in, waardoor ik niet meer de moed vond om me nog vooraan het peleton te nestelen... totdat An lek reed. Ik denk niet dat ik al ooit zo snel van voor zat om alles terug te controleren. En in het naar voor rijden, merkte ik ook dat ik geen pijn had in mijn bil als ik een heel zwaar vitesse trapte. Ik had terug wat hoop voor de laatste dag (rit + tijdrit). De 2e rit werd alleszins een massasprint, die gewonnen werd door Bronzini. Ik heb me niet meer gemengd in dat dwaze tumult.

Rit 3
Vandaag zou het onze dag worden om te stuntelen en een gooi te doen naar de gele trui.
De rit in de voormiddag werd gereden over brede wegen en het was uiteindelijk maar 77km. Er werd heel snel gereden en ook vandaag probeerden enkelen nog een laatste poging te doen om te stijgen in dat klassement. Maar de Vriendinnetjes van het Platteland gunden het niemand meer. ’s Morgens mochten we al met zijn allen op het podium komen, opdat ze ons konden huldigen als leider in het ploegeklassement! Daat doet natuurlijk wel iets. Alles verliep goed, totdat men begon te sprinten. Ik reed links op de weg, met de neus in de wind, maar dat was wel de minst gevaarlijke weg. An reed rechts en kwam heel ongelukkig ten val. Van 400m voor de meet tot aan de finish kwam er een ijzige kreet door onze communicatie, wat me echt kippevel gaf. Er ging zoveel door me heen. Toen ik haar tegemoet reed, was ze al in gezelschap van Jaccolien die haar over de meet duwde. 3m over de meet zijn we gestopt bij de ambulance, waar ze de eerste zorgen kreeg. Felste was: wij dachten aan haar gezondheid, zij dacht aan de tijdrit… mensen kunnen toch rare kronkels hebben hoor! Na een half uurtje hebben we haar plat in de bus gelegd en moest ze een soort yoga doen van Wim (de ploegleider). Ze was zo overstuur en gelukkig kon Wim haar zo terug tot rust brengen.
Enkele uren later moest er beslist worden of ze zou starten of niet. Een 3e plaats in het klassement geef je nu niet “zomaar” weg, maar zij had wel een verdomd goede reden om op te geven, want haar ribben waren allen gekneusd wat heel veel pijn met zich meebrengt. Zij moest er nochtans niks van weten en met een verkrampt gezicht stapte ze op de fiets. Ik startte 2min voor haar en gaf voor de laatste keer alles in de tijdrit. De tijdrit was best nog lastig, ondanks het maar 3,5km was. Eerst bergrop, dan bergaf, dan terug lang bergop en nog klein stuk bergaf. Ik eindigde als 5e op 4sec van de winares. Daardoor werd ik 3e in het eindklassement, wat een mooie opsteker is voor de rest van het seizoen. Het is eveneens mijn eerste internationale podiumplaats, dus mag ik er best fier op zijn.
An werd tot ieders verbazing nog 8e op 10sec. Moet je niet vragen hoe snel ze gereden zou hebben zonder die pijn. Het was een dubbel gevoel als we met zijn allen naar het podium mochten. We bleven beste ploeg dus kregen we allemaal een mooie rode trui. Maar die gele trui had toch echt om de schouders van An moeten zitten! Toch hebben we heel wat geleerd uit deze ronde, wat ons enkel weer wat sterker gemaakt kan hebben!

Volgende week Belgisch Kampioenschap… we zijn er klaar voor, net als de 100 ander in de wedstrijd zeker, want wie wil die trui nu niet voor een jaar om de schouders hebben?

donderdag 15 mei 2008

Veldhoven (Omloop der kempen)

De uitdrukking ‘rust roest’ heb ik aan den lijve mogen ervaren. Alles piepte (mijn longen) en kraakte (mijn botten) tijdens de wedstrijd. Het liep voor geen meter. Toch zat ik mee met de eerste ontsnapping van 8 vrouwen. Jaccolien zat daar ook bij, wat op zich een goede situatie was voor de ploeg. Spijtig genoeg werden we net voor de Belgische grens (ja, was zo goed als een thuiswedstrijd voor mij he!) terug gepakt en viel het weer even stil in’t peloton. Even dus, want op de ‘kasseikes’ trokken ze alles op een lint, waardoor ik terug in de kopgroep kwam te zitten en deze keer waren Ellen Van Dijk, Marrit Huisman, Jaccolien Wallaard en An Van Rie mee. Maar zelfs met 4 in een kopgroep van +/-15 kan het mislopen. Toen Iris Slappendel op 20km voor het einde demarreerde, reageerde niemand en kreeg ze een vrije weg naar de overwinning. We hebben nog even geprobeerd, maar blijkbaar hadden we allemaal al het beste van onszelf gegeven, waardoor een echte achtervolging er niet meer inzat. Enkel Ellen had nog een joker over, waar ze gretig gebruik van maakte op 8km voor de meet. Marianne Vos kon nog naar haar toe rijden, de rest bleef bij ons in het groepje zitten. Ellen werd uiteindelijk 3e. Bij ons was het sprinten voor de 4e plaats. Jaccolien werd 5e, ik 9e, An 14e, Marit 16e.

RUST!!!

Genieten van het zomerse weer, mijn kledingkast nog eens vullen met nieuwe spulletjes, mijn vriend Tom gaan aanmoedigen, want die is de laatste tijd super bezig met reeds 7 overwinningen in Belgie en Nederland…
Toch heb ik elke dag op de fiets gezeten al was het wel maar naar’t werk en terug en woensdag een duurtraining.
Kortom, ik heb ervan geprofiteerd en ben helemaal klaar voor het 2e deel van het seizoen!

Bern (wereldbeker)

Effe uitstapje naar de mooie Zwitserse bergen! De warme temperaturen en een mooi landschap brachten toch een zeker vakantiegevoel naar boven.
Het parcours was iets wat ik moest aankunnen…althans dat dacht ik toch. Ik had er niet op gerekend dat ze het parcours gingen veranderen en er een klim van 10km gingen insmijten. Gelukkig hadden we onze 2 kangoeroes (Lorian en Nikki) nog, die zich echt thuis voelen op zo’n klim. Mij lukt het ook wel om boven te komen, maar niet als de ‘specialisten’ beginnen doortrekken. En dat was dus het geval van in de 1e ronde: een ganse ploeg tempo maken van de start tot boven op de klim. Een groep van 40 kon volgen, de rest belandde in het peloton met ook nog een boel toppers erbij.
Gedreven als ik ben, heb ik de wedstrijd uitgereden (68e) om nadien extra te gaan genieten van een welgekomen rustperiode van een week!

criterium Bornem

Een vrije dag, whiehiew! Dus hebben we 2 keuzes: trainen of koersen aangezien de winkels dicht zijn. : )
Wat wedstrijdritme voor de wereldbeker in Bern kon geen kwaad, dus ben ik maar gestart in het criterium. Het regende net voor de start dus had ik me onder een afdakje gezet.
Het startschot werd gegeven en dat was meteen het teken om het te laten stoppen met regenen en de zon te laten schijnen. Grace had er blijkbaar zin in, want die demareerde van in het vertrek, ik moest nog vertrekken van onder mijn afdakske!
Aangezien Grace serieus doorging, lag het peleton (van 36rensters) direct uit elkaar, dus ben ik van groepje naar groepje gereden. Na een ronde kwam ik eindelijk in het eerste groepje terecht. Had al meteen door dat Grace daar nog voor moest rijden, aangezien ik ze niet voorbij gestoken had. De vogel was dus vliegen…
In ons groepje zaten 5, uiteindelijk 4, rensters van AA-drink, maar de samenwerking verliep niet zoals het hoorde. De achterstand werd groter met de ronde en zo reed Grace naar haar eerste knappe overwinning van het seizoen. In de sprint werd ik nipt geklopt door Nikki Harris en werd uiteindelijk 3e.

Roeselare (1.2)

De benen waren alles behalve super aangezien ik gisteren ook al afgezien had, de topconditie is zo goed als weg…wat doe je dan in Roeselare he!?!? Wel, helpertje spelen (drinkbussen halen, meiskes uit de wind naar voor brengen, de spurt aantrekken voor een snelle ploegmate), me amuseren omdat er enkele leuke supporters aan de kant stonden en afzien.
De wedstrijd lijkt op zich niet lastig met maar enkele kleine klimmetjes, maar telkens valt dat dan dik tegen op de terugweg naar Roeselare, met die smalle baantjes en veel wind.
An van Rie wou zich ook vermaken, dus ging ze enkele kilometers voor het peleton uitrijden. Na de bergzone ontstond er een kopgroep van 8 vrouwen. Sterke Annemiek van Vleuten zat er bij en bijna elke ploeg had wel iemand mee. Op de plaatselijke ronden was het verschil nog maar 45seconden. Toch hebben we het groepje niet meer ingehaald, want we zijn gestrand op een kleine 30seconden. Annemiek werd knap 2e in de sprint, die gewonnen werd door Loes Markerink. De laatste kilometers heb ik me nog op kop gezet van het peleton om Martine in een goede positie aan de sprint te laten beginnen. Op 300m zat mijn werk erop en kon ik me eindelijk naar de meet laten bollen, genoeg geweest voor vandaag!

Borsele (topcompetitie 1.2)

Vorig jaar lag het hier na 10km uit elkaar, dit jaar duurde het iets langer. De eerste ronde werd er nog niet echt doorgereden, enkel op de stukken met zijwind. Daardoor scheurde het peleton wel, maar velen konden nadien toch weer aansluiten. Ik zat steeds vooraan om me niet te laten verrassen, want de topcompetitie is toch wel een klein doel op zich om daar goed te presteren. De wedstrijden liggen me alvast.
In de 2e ronde ontstond er een kopgroep van 24 ofzo met daarbij ook mijn ploegmate Ellen Van Dijk. Er waren heel wat aanvalspogingen, want de kopgroep was blijkbaar nog te groot voor sommigen. Uiteindelijk zijn er 7 weg gereden: Ina Teutenberg, Marianne Vos, Kirsten Wild, Anita Valen, Regina Bruins, Vera Koedoder en … IK : )
De voorsprong op de achtervolgende groep bleef constant en bij ons gaven ze niemand de kans om solo naar de meet te rijden. Ik werd uiteindelijk 6e in de sprint, niet verwonderlijk na een spurt tegen enkele snelle meiden. Door dat resultaat sta ik nu 3e in tussenstand van topcompetie.