maandag 30 maart 2009

Dolmans Classic

Dolmans classic is een mooie wedstrijd om op je palmares te hebben, en ik wou er dan ook voor gaan. Mijn benen dachten er nochtans anders over. Na een zware trainingsweek, voelde ik al snel dat ik niet super was. De eerste klim zat ik al bijna a-bloc. Gelukkig beterde het tijdens de wedstrijd wel een beetje EN had ik nog 9 andere ploegmaten die ik maar al te graag naar de overwinning wou leiden.
Met 10 rensters van DSB-LTO aan de start, konden we alleen maar verliezen. Iedereen was gebrand op een mooie ploegprestatie. We hadden alles onder controle en in elke ontsnappingspoging schoof wel minstens 1 iemand van ons mee. Het was niet simpel om weg te geraken. Na 35km probeerde ik een eerste keer aan te vallen op de Sibbergrubbe. Van kop af kon ik een gat slaan en boven op de top kwam mijn ploegmate Angela Hennig en Irende vd Broeck (Leontien.nl) aansluiten. Op de beklimming van de Cauberg werden we terug gegrepen onder impuls van Flexpoint. Na de Bemelerberg probeerde Marlijn Binnendijk te ontsnappen. Ik ging achter haar aan en we kregen al snel een mooie voorsprong. Op 15km voor het einde werden we wederom gegrepen en toen was het beste er zeker af. De volgende ontsnapping was van Tina Liebig, Lucinda Brand en Saskia Elemans. De laatste keer Cauberg zou min of meer bepalen wie van hen ging winnen. Lucinda Brand was te sterk voor onze Tina en ze moesten haar laten rijden. Angela Hennig heeft nog een poging gedaan om naar het duo Tina-Saskia te rijden en ze kwam net aansluiten op de meet. Lucinda van Leontien.nl wint, Tina 2e, Saskia 3e, Angela 4e. Ik werd uieindelijk 7e, nipt gevolgd door de rest van mijn ploegmaten.

vrijdag 20 maart 2009

GP Costa Etrusca

3 dagen in Belgie volstond om weer het vliegtuig te nemen, dit kaar naar Italie. Ik ga er 3 wedstrijden rijden met de nationale selectie. Kan wel wat wedstrijdritme gebruiken aangezien ik enkel nog maar Omloop Het Nieuwsblad gereden heb. Ben benieuwd hoe mijn conditie geƫvolueerd is ondertussen. Van Yvo, mijn trainer, moest ik deze 3 dagen gebruiken als training en volle bak gaan.

1e wedstrijd
‘s Morgens aan de ontbijttafel had ik er al zin in. Het waaide zo enorm hard, dat het zeker in waaiers getrokken zou worden door de Nederlandse rensters. Enkele van mijn ploegmaten bij DSB-LTO reden voor de Nederlandse selectie dus dat kwam mooi uit om met hen samen te werken. Van in het begin werd er stevig doorgereden, in waaiers zoals voorspeld, en ik deed gretig mee, want bij die weersomstandigheden voel ik me wel goed.. Al vlug daarna werd er een eerste groep gelosten gemeld. Iets later stagneerde het tempo wel wat, want we kregen na 70km ook nog 3 klimmen. Reeds op de eerste klim trok Cervelo met gans de ploeg zo hard door, dat heel het peleton kraakte. Ik kon me vooraan handhaven, tot de laatste 200m. Daar moest ik de rol lossen en hing ik even tussen kopgroep en overgebleven peloton. Mijn conditie is dus nog niet zoals ze moet zijn, maar we werken er aan!
Iets later is die kopgroep ook nog uiteen gevallen (7 rensters voorop), waardoor ik in de 3e groep zat met 3 ploegmaten van nationale selectie (Ludi, Maaike en Sjoukje). De prijzen waren verdeeld, althans dat dachten we tot we op de laatste klim terug de volgwagens van de 2e groep zagen rijden. De laatste 5km waren vlak en Ludi zette zich op kop om naar de 2e groep te gaan rijden. Ik ben haar gaan helpen en heb er een lange, ultieme sprint uitgetrokken, zodat we erbij kwamen op 2km. Zo kon Ludi zich sparen om nog mee te sprinten, maar zij was even verward en wist niet dat de sprint er al zo snel zou zijn. Ik werd, na een korte recuperatie, nog 5e in die groep, 15e in totaal. Vanavond lekkere massage en dan kunnen we er morgen weer invliegen, hopelijk met evenveel wind als vandaag (al denken sommigen daar anders over).

Wedstrijd 2
De wind was weer present, dus ik ook. We moesten vandaag 3x eenzelfde, langere, goed lopende klim overwinnen, 3e keer was het aankomst daarboven.
Reeds na 30km trok Kirsten Wild in de aanval. Ik kwam net van midden peloton naar voor gereden, toen ze haar aanval plaatste. Ze trok zo stevig door en ik kon haar wiel niet houden. Er was er nog 1 mee achter mij, maar die had het ook al snel door dat het onbegonnen werk was om de 2m op Kirsten nog dicht te rijden. Vond het best spijtig, want had wel zin in een lange ontsnapping. Lange tijd werd er echt niet gekoerst in het peloton waardoor de voorsprong voor Kirsten steeds maar opliep. Pas in de laatste 20km werd alles weer op de kant getrokken. De laatste beklimming zou gaan bepalen wie er zou winnen, want we hadden Kirsten bijna terug ingelopen. Op de klim ging alles nog goed voor mij. Er waren wel aanvalspogingen, en daar kon ik gelukkig steeds op reageren. Vorig jaar zou ik al helemaal vanachter gehangen hebben bij een versnelling. Enkel Sare Duster slaagde erin om het peloton te verschalken en de bloemen te veroveren. Voor ons werd het sprint met zo’n 50 rensters. De laatste 300m waren steil naar boven en daar kreeg ik het moeilijk en kon ik mijn positie vooraan niet behouden. Moest de beteren laten rijden om iets later zelf als 19e over de meet te komen. Morgen laatste dag van het 3-luik Etrusca en dan spijtig genoeg terug vliegtuig naar Belgie.

Wedstrijd 3
De wind was vandaag wat minder, maar daarom was de wedstrijd niet minder lastig. Het begon allemaal bergaf, dus geen probleem. Op de vlakke stukken naar de klim zouden Maaike en ik om beurten proberen weg te geraken. Cervelo liet niet begaan, waardoor de inspanningen nutteloos bleken te zijn. Zo begon een zo goed als volledig peloton aan de lange klim. Er werd stevig doorgetrokken en er vielen al snel gaten. Boven zouden er 17 voorop rijden, waaronder Grace Verbeke, Marianne Vos en Nicole Cooke. Ik kwam op 30sec boven in een 2e groepje van 7, wat al een heel prestatie is voor mij, al zeg ik het zelf. We probeerden nog wel naar de 1e groep te rijden, maar tevergeefs. Op het einde van de afdaling kwam de groep achter ons aansluiten en ging het tempo eruit. Uiteindelijk zou iedereen terug komen. De sprint lag op een klim van 5km. Heb me kalm kunnen houden tot daar en werd 3e in de groepssprint.

Dat was "trainingsweekend Italie". Volgende week nog een lastige trainingsweek, Dolmans Classic in NL en dan op naar de Ronde!

Stage Spanje

Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk mag ik nog eens op reis naar zonniger oorden.
Deze keer zijn we gestrand in Spanje, meerbepaald Calafell. Het is wel de bedoeling dat we hier trainen, maar dat doen we maar al te graag onder een stralend zonnetje bij 20 graden Celsius.
We hebben ook kennis kunnen maken met onze nieuwe fietsen: Koga fullproscandium. Het ziet er allemaal heel mooi uit, al is het nog wel even aanpassen aan de nieuwe positie.
Wat de trainingen betreft kan ik kort zijn: veel km, doeltreffend, mooi trainingsparcours, zalig cruisen:

Dag 1:
Zaterdag was het gewoon een klein uur testrit om te zien of de positie op de fiets wel goed was. Ook wat acclimatiseren aan het warme weer he, want dat was ik al hele tijd niet meer gewoon.

Dag 2:
Zondag begon het serieuzere werk: 1x 2u en 1x 3u. Het was direct een strak tempo over dat glooiende parcours hier.

Dag 3:
Maandag stond er een doorlopende training van 5u op het programma, met enkele langere klimmen tussen. Reeds op de 1e klim kwam Agnieta ten val en moest ze afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Enkele uren later kreeg ze het gezelschap van Elke Gebhardt, die aangereden was door een auto. Zij zit in volle voorbereiding voor het WK baan en deed een training op zichzelf. Beide mochten even later het ziekenhuis verlaten, de ene met hechtingen in het gezicht, de andere met wat kneuzingen. Beide maken het ondertussen weer goed.
De anderen hebben de training wel tot een goed einde gebracht en konden na 5u voldaan op bed of massagetafel gaan liggen.

Dag 4:
dubbele training van 2 en 3u met stevige klimmen waar iedereen op zijn eigen tempo naar boven mocht rijden.

Dag 5:
Woensdag was het hersteltraining van 2u want...

Dag 6:
... donderdag werd het de koninginnenrit...5u met 6 lange klimmen.
Op de klimmen mocht weer iedereen zijn eigen tempo bepalen en iedereen maakte daar gebruik van om zijn hartslag eens de hoogte in te jagen. Ik vond het een leuke training, en wie had ooit gedaccht dat ik langere klimmen ooit eens leuk zou gaan vinden?!?!
‘S avonds kregen we een leuk extraatje als ontspanning voorgeschoteld. Angela had haar playstation in combinatie met Singstar bij. In de lobby van het hotel hebben we de weinige aanwezigen tactisch laten verdwijnen om zelf de grote flatscreen te kunnen inpalmen. Daar werd er uit volle borst meegezongen met een aanbod van Duitse, Nederlandse en Engelse songs. Zelfs de begeleiding liet zich niet kennen, en heeft de uitdaging aangegaan! Foto’s en vooral filmkes zijn niet voor publicatie geschikt!

Dag 7:
Vrijdagmorgend stond iedereen paraat voor een hersteltraining ‘Rondje Stuwmeer’ voor 1,5u. Namiddag mochten zij die wilden, een toerke van 3u gaan doen, zelf in te vullen hoe de training eruit zou zien.

Dag 8:
Zaterdag was de laatste trainingsdag in Spanje,oooh! We zouden nogmaals 5u gaan rijden met wederom enkele langere klimmen. Deze keer probeerden we gewoon samen te blijven onder het motto "samen uit - samen thuis". Het was nog even genieten. Zelfs arm- en beenstukken gingen uit zodat die witte lichaamsdelen ook nog eens wat zonlicht kregen.
Na de training zijn begeleiders met de auto’s en bus naar huis vertrokken en de dag nadien was het onze toer, maar dan met het vliegtuig. Een leuke week is wederom voorbij!

dinsdag 3 maart 2009

Omloop Het Nieuwsblad

Het koerscircus heeft zich weer op gang getrokken in Belgie met als eerste wedstrijd Omloop Het Nieuwsblad. Die wedstrijd is bekend bij de profs, maar ook de vrouwen mochten er dit jaar strijden op diezelfde dag. Toch een speciaal gevoel om 'voor' de profs te mogen rijden, en goed voor de aandacht voor het vrouwenwielrennen natuurlijk. Daar aan de start staan als Belg, zonder moraal of gezonde stress is bijna onmogelijk. Ik heb er dan ook alles aan gedaan van de winter om klaar te zijn voor de strijd vanaf wedstrijd 1.

Een nieuwe tenue, een aangename ploeg, een goede conditie...ik was er klaar voor!


De wedstrijd verliep zonder problemen. Klimmetjes en kasseien werden zonder veel problemen overwonnen. Met Adrie Visser had ik steeds een uitstekende,attente ploegmate mee voorin. Spijtig dat het na de 'hindernissen' stil viel, waardoor een grote groep telkens weer kon aansluiten. Uiteindelijk gingen we de finale in met een 30tal rensters, waaronder 4 van DSB-LTO (Adrie Visser, Annemiek Van Vleuten, Janneke Kanis en ik). Om beurten moesten we aanvallen of reageren op een aanval. Hoe dichter de finish naderde, hoe slechter mijn benen werden; ik begreep er niks van. De laatste kilometers was het alsof ik stil stond tov de anderen en meesprinten voor de zege of dichte ereplaats zat er al helemaal niet meer in. Ik was teleurgesteld omdat het zo goed ging tot 10km van het einde.


Eens aan de bus vond ik al snel het antwoord... een tube met amper nog druk in. 20km van het einde was ik in een diepe put gereden en vreesde ik direct voor een platte tube, maar hij heeft het uitgehouden tot de finish. Tja, zal niet weten of een wissel iets aan de uitslag veranderd zou hebben! Ik heb uiteindelijk toch nog een goed gevoel overgehouden aan de wedstrijd en met een stage in Spanje in het vooruitzicht, kan dat gevoel alleen maar beter worden.

(uitslag: winares Suzanne De Goede, Adrie 6e, ik 17e, Annemiek 24e, Janeke 29e, Bertine 34e, Liesbeth 92e, Agnieta 105e)




Tot na Spanje!