zondag 25 april 2010

Roeselare

Een massage en een nacht verder, was ik weer een beetje gerecupereerd. Was ook nodig, want vandaag reed ik voor het goede doel. Een vriend van mij gaat de triathlon van Nice meedoen voor SOS kinderdorpen. Ik had hem beloofd dat ik mijn prijzengeld van Roeselare aan zijn goede doel zou schenken. Vorig jaar werd ik nog 3e in deze wedstrijd, maar toen had ik er een beter voorjaar opzitten. Dit jaar moesten we 2x de Kemmelberg over. Weet niet wat dat tegenwoordig is met steile klimmetjes, maar na mijn val, heb ik zelfs moeite met die korte, explosieve klimmetjes. 1E keer ging nog redelijk en kwam ik met de eersten boven, 2e keer was het al heel wat minder. Annemiek was natuurlijk altijd mee met haar supervorm (of noem het maar progressie, want die gaat zo een heel jaar doorgaan!!!). Als we terugreden richting Roeselare reden,probeerden we met de ploeg de ene demarrage achter de andere te lanceren. We kregen echter nooit veel ruimte. Net op het moment dat we even niet aan't opletten waren (lijkt wel school), reden Evelyn Stevens, Schwager van Cervelo en een Australische weg. Wij niet mee en daar gingen we serieus in de fout. Ik mocht me sparen voor de finale, maar voor de 2e dag op rij was ook dat weer een verkeerde beslissing (achteraf bekeken). De ploeg kreeg nog samenwerking van Redsun en enkele Lotto's, maar zelfs toen was de samenwerking niet overtuigend. Dan maar weer gaan aanvallen, maar tevergeefs. Pas in de laatste ronde ging Cervelo het gat dan zelf maar dichtrijden, omdat Schwager het misschien niet zou afmaken en Kirsten zowiezo een zekerheid is in de massasprint. Het gat werd snel gedicht. Annemiek probeerde het nog de laatste 3km. Het ging hard,maar spijtig genoeg werd ze terug gepakt. Ik zou dan de laatste km wegrijden, maar dat lukte me niet omdat het tempo in het peloton daarvoor te hoog lag. Annemiek wist zich nog vooraan te handhaven en werd 3e, achter Wild en Hosking.

zaterdag 24 april 2010

Borsele

Dit is een wedstrijd die ik heel graag rijd. Zoals de rasklimmers het liefst een zwaar bergachtig parcours krijgen, zo rij ik graag in de Zeeuwse wind op de kantjes. Koersen lijkt dan ineens veel gemakkelijker om de rest uit te schaken. Ook dit jaar was er al snel een afscheiding onder leiding van Cervelo. We moesten gewoon toekijken hoe zij de wedstrijd domineerden. Marianne had in de finale nog wel enkele keren geprobeerd om weg te geraken, maar haar laten ze niet rijden. De laatste ronde geraakte ik weg met Ellen Van Dijk, Nicole Cooke en Christina Becker. Ellen en Nicole deden er echt alles aan om er geen massasprint van te maken, terwijl Christina zowiezo niks deed met Kirsten Wild in de groep erachter. Bij mij was het eerlijk gezegd dubbel gevoel. Ik kon met die sneltrein mee op kop rijden tegen een lagere snelheid, maar dan werd ik er zowiezo afgereden bij de eerste de beste demarrage en dat wou ik nu net vermijden. Dat was me vorig jaar al overkomen in Zeeuwse Eilanden. Bovendien had ik ook nog 2 snelle ploegmaten in de achtervolging. Daarom heb ik maar af en toe overgenomen en geprobeerd de demarrages toch nog te remonteren. Pas de laatste km liep het verkeerd. Bij ons was het tempo volledig weg en onze voorsprong slinkte als sneeuw voor de zon. Laatste 500m werden we teruggepakt en moesten we nog gaan meesprinten, maar dat was dus niet evident. Wild won de sprint, Marianne 4e en ik 7e. Spijtig. Mijn dubbel gevoel bleef dus ook na de wedstrijd nog heel lang nazinderen...

donderdag 22 april 2010

Waalse Pijl

Met veel ambitie stonden we met onze ploeg aan de start van Waalse Pijl. Met veel ambitie, want Marianne had de laatste 3 edities gewonnen. Ook Annemiek was een troef voor in de finale en dat zou later ook effectief blijken. Dit jaar moesten we 2x de Muur van Huy over. Daardoor was de eerste grote lus wat ingekort, en iedereen reed met de rem op tijdens de beklimmingen. Iedereen spaarde zich voor DE MUUR! Daar ontplofte het dan ook helemaal waardoor er een kleine groep wegreed met Marianne en Annemiek. Ik kwam met een tweede groep over de muur en iets later kwam alles terug samen op Regina Bruins na die wist weg te rijden op de Muur. Omdat we dit niet zomaar konden laten gebeuren, ging Loes Gunnewijk wat hulp bieden aan Columbia-HTC. De laatste 15km kregen we nog een serieuze klim voorgeschoteld. Grace trok door en reed me hier net 5km/u te snel. Dat is dus niet nikske. Ikke terug aangewezen om in groep 2 plaats te nemen. Annemiek en Marianne zaten wederom in de kopgroep. Van voor was het oorlog tussen de Cervelo's en Annemiek (zij remonteerde knap alles wat bewoog). Spijtig genoeg moest Marianne dit jaar haar meerdere erkennen in Pooley, die de wedstrijd won. Cooke werd 2e, Johansson 3e, Grace 4e en Marianne 6e. Annemiek werd moegestreden, toch nog knap 12e. Laatste keer muur was er voor mij te veel aan met deze conditie. Ik werd 42e.

zaterdag 10 april 2010

DE Ronde van Vlaanderen

De Ronde van Vlaanderen was DE wedstrijd waar ik heel de winter naartoe geleefd had: dietiste, serieuze krachtschema's van Yvo... Kortom, ik was er fysisch en mentaal meer klaar voor dan andere jaren, en ik zou die verdomde muur overgeraken in de kopgroep om samen met de ploeg naar winst te rijden!
Met 1 ding had ik echter geen rekening gehouden en dat is de factor geluk. Dat ene kleine woordje, waar je geen vat op hebt, kan je dag in een droom of nachtmerrie doen veranderen.
Bij Grace was het de droom, bij mij de nachtmerrie.

Maar even terug over de koers. Net voor de start kreeg ik nog de raad van me te sparen. 'Je moet niet te snel laten zien dat je goed bent, hou dat maar voor in de finale'. OK, geen probleem!
Eerst kregen we de Kluisberg en Cote de Trieu, die niet voor problemen zorgde. Aan de Eikenberg, daar zou de koers openbreken en daar moesten we met zijn allen vooraan zitten. Columbia bepaalde het strakke tempo richting Eikenberg, en ik zat met Marianne in 4e-5e stelling. Tot er plots een toeschouwer de baan overstak. Ik zie die man lopen en denk, dit komt niet goed. De 5-10min die daarop volgden weet ik niet meer wat er gebeurd is. Pas als ik in de ambulance stap, begin ik het allemaal te beseffen. Ik was op die man gereden en mijn ronde van Vlaanderen zat er op. Omdat die toeschouwer er erg aan toe was, moest ik een hele poos wachten in de ambulance. Hoe vaak ik daar tegen mezelf gezegd heb: Liesbet, word wakker, je moet dadelijk weer verder rijden...
Op de spoedafdeling van het ziekenhuis in Oudenaarde, kreeg ik al snel gezelschap van mijn familie en vriend. Die hadden via de wedstrijdradio vernomen dat ik afgevoerd was met een hoofdwonde. De dokters lieten wat op zich wachten, maar die hadden het natuurlijk druk met die toeschouwer die er ernstig aan toe was. Om mij toch wat te animeren, kreeg ik dan maar het gezelschap van 2 politieagenten. Ik moest een ademtest afleggen... denken die mannen misschien dat we nog in den tijd van Abdelkader Zaaf (Tour 1950) zitten waarbij we wijn in onze bidons doen??? Gelukkig zat er in onze Isostar geen alcolhol en kwam er SAVE op hun schermke te staan. Iets later werden er foto's genomen van mijn schouder waar ik wat last van had en de wonde boven mijn oog werd gehecht. Eens dat klaar was, mocht ik het ziekenhuis verlaten en werd ik terug naar het hotel in Gent gebracht. Daar kon ik dan het verhaal van de andere rensters ook eens horen. Marianne en Iris Slappendel zouden samen met mij gevallen zijn, waar ik absoluut niet van op de hoogte was. Verontschuldigingen dat ze door mij gevallen was, daar wou ze niks van horen. Zij was al lang blij dat ik daar voor haar stond en ze zelf kon zien dat alles wel mee viel uiteindelijk. Met een mooie troostprijs (bloemen) van haar kant, reed ik samen met mijn vriend naar huis toe. Normaal zou ik ook nog Dottignies rijden op maandag, maar met 50% zicht (mijn ene oog zat helemaal dicht) was het aan te raden om niet te starten.

Dat wat mijn nachtmerrie betreft. Toch nog even update over andermans dromen en nachtmerries:
- de toeschouwer: de man heeft de klap gelukkig overleefd. Hij had er enorm veel spijt van volgens zijn dochter, die ik nog gesproken heb in het ziekenhuis. Ik wens hem eveneens een spoedig herstel! Hoe erg het op sportief vlak ook kan zijn, iemands gezondheid gaat boven alles. Het gaat je goed en dat je nog vaak aan de kant van de weg mag gaan staan als de Ronde bij jullie passeert.

- Marianne en de rest van mijn ploegmaatjes: ze hebben allen een knappe wedstrijd gereden, met uiteindelijk een 2e plaats ondanks de pech van de dag. We stonden er als ploeg en dat is het belangrijkste!

- aan Grace: haar droom is uitgekomen en ik ben blij voor haar. Tuurlijk ook wat jaloers, want wie wil er nu niet de Ronde van Vlaanderen een keer winnen! De manier waarop ze dan wint, is des te mooier. Die titel van Flandrienne heeft ze niet voor niets gekregen!

Artikels die voor en nadien verschenen zijn:
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GBR2OF7U6

http://www.pzc.nl/sport/internationaal/6502681/Vloekend-achter-de-vrouwen-aan.ece

http://www.velonation.com/News/ID/3704/Vos-taken-down-but-not-out-in-Flanders-crash.aspx

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=HP2OLGVU

http://www.nusport.nl/wielrennen/2219084/vos-mist-zege-in-vlaanderen.html