zaterdag 24 april 2010

Borsele

Dit is een wedstrijd die ik heel graag rijd. Zoals de rasklimmers het liefst een zwaar bergachtig parcours krijgen, zo rij ik graag in de Zeeuwse wind op de kantjes. Koersen lijkt dan ineens veel gemakkelijker om de rest uit te schaken. Ook dit jaar was er al snel een afscheiding onder leiding van Cervelo. We moesten gewoon toekijken hoe zij de wedstrijd domineerden. Marianne had in de finale nog wel enkele keren geprobeerd om weg te geraken, maar haar laten ze niet rijden. De laatste ronde geraakte ik weg met Ellen Van Dijk, Nicole Cooke en Christina Becker. Ellen en Nicole deden er echt alles aan om er geen massasprint van te maken, terwijl Christina zowiezo niks deed met Kirsten Wild in de groep erachter. Bij mij was het eerlijk gezegd dubbel gevoel. Ik kon met die sneltrein mee op kop rijden tegen een lagere snelheid, maar dan werd ik er zowiezo afgereden bij de eerste de beste demarrage en dat wou ik nu net vermijden. Dat was me vorig jaar al overkomen in Zeeuwse Eilanden. Bovendien had ik ook nog 2 snelle ploegmaten in de achtervolging. Daarom heb ik maar af en toe overgenomen en geprobeerd de demarrages toch nog te remonteren. Pas de laatste km liep het verkeerd. Bij ons was het tempo volledig weg en onze voorsprong slinkte als sneeuw voor de zon. Laatste 500m werden we teruggepakt en moesten we nog gaan meesprinten, maar dat was dus niet evident. Wild won de sprint, Marianne 4e en ik 7e. Spijtig. Mijn dubbel gevoel bleef dus ook na de wedstrijd nog heel lang nazinderen...

Geen opmerkingen: