zondag 16 mei 2010

Tour de l'Aude

Nog zo'n wedstrijd waar je een haat-liefde verhouding mee opbouwt. Vorig jaar was ik op de 2e dag zwaar ten val gekomen en moest mijn elleboog gehecht worden. De rest van de rond had ik maw niet zo'n goed gevoel. Bijkomstig is de lastigheid van het parcours. Je zit daar vlakbij de Pyreneen, dus is het er alles behalve vlak. Maar het landschap, de omgeving, is er zoooo mooi, dat je genietend zit af te zien.

In de proloog die de 1e dag op het programma staat, is dat wel moeilijk. Die proloog was 4km lang en met La Montane, beter gekend als DE bergwind, heb je een 'natuurlijke' tegenstander! Zij die het hardst door de wind kan klieven, wint. Dit jaar was de eer aan Regina Bruins van Cervelo. Marianne werd 3 en Annemiek 5. Ikzelf werd 15e, 3sec beter dan vorig jaar (in dezelfde omstandigheden). Marianne kreeg na afloop de jongerentrui en Annemiek de sprinttrui.

Op dag 2 moesten we 117km overbruggen. Dit is nog een ritje om erin te komen qua lastigheid. La Montana liet weer wel van zich spreken, dus waren de Nederlanders (en de Belgen en Duitsers) gretig om te starten. Na enkele kilometers kwam het op de kant en brak het in verschillende stukken. Sommige klassementsrijders hadden zich laten verrassen, wat alleen maar in ons voordeel kon zijn. Maar het spelletje ging niet door en alles kwam terug samen. Iets later reed er een groep van 9 weg met daarbij Loes Gunnewijk en o.a. ook Visser,Bras,Blaak,Armistead,Dijkman...
Later zouden er nog 2 aansluiten. Armistead won. Loes werd 6e en mocht nadien ook de bergtrui om haar schouders trekken. Die andere 2 truien moesten we terug inleveren, aangezien het peloton op 1min16 binnenkwam. Ikzelf werd 18e.

Dag 3 was voorbehouden voor de ploegentijdrit. Loes Markerink die al de ganse week ziek is, zou toch nog mee starten, maar veel zou ze niet kunnen betekenen. Spijtig, want een Markerink in goede doen, zouden we wel kunnen gebruiken. Het parcours was lastig, steeds op en neer, slechte weg, veel bochten...
In het begin gingen we niet te snel om niet direct iemand overboord te gooien. Bovendien zou het op't laatste nog lastig genoeg zijn. Onderweg zijn we eerst Loes kwijt geraakt en later ook Noortje. Met 4 hebben we ons best gedaan om zo snel mogelijk aan de finish te komen, maar 2 ploegen waren ons toch nog te snel af nl. Cervelo en Columbia. Wij toch nog mooi 3e.

Het parcours van dag 4 was op profiel niet zo lastig als wat nog komen moet. Het zou een overgangsetappe worden, en dan is het altijd opletten geblazen voor ontsnappingen. Maar net zoals de vorige dagen, was de wind onze grootste vijand. We moesten al onze krachten gebruiken om alleen al maar op de weg te blijven rijden, ipv in de kant te vliegen. Toch konden er 3 rensters wegrijden. Deze waren Ina Teutenberg, Andrea Bosman en een Amerikaanse. Met onze ploeg zaten we steeds vooraan het peleton te rijden, waar Cervelo het op de kant zette. Dat was een goede zet, want daardoor zaten we met 4 mee toen het achter ons brak. We hebben Cervelo op't laatste ook nog wat geholpen om onze voorsprong nog wat uit te breiden, en om evt de vluchters nog te pakken. We kwamen echter 20sec te kort. Marianne werd 4e, ik 8e. Leuk dagje waaierrijden!

Op dag 5 stond de lastigste etappe op het programma, met 3 klimmen buiten categorie. Na enkele kilometers inrijden, kregen we meteen een klim van 20km (op papier 5km, maar dat moet een serieuze vergissing zijn peins ik). Ik HAD de intentie om me rustig in een bus te zetten, toen we het bordje van 'nog 5km' zagen en ik Marianne in het groepje voor ons zag breken (wegens ziekte). Meteen knop omgedraaid, naar Marianne toegereden met Loes en tempo gemaakt in die groep. Pooley en 4 andere klimconsoorten hadden toen al het hazepad gekozen, dus moesten we die voorsprong zo klein mogelijk houden. Dat is ons redelijk gelukt, maar heeft heel wat krachten gekost voor de ganse ploeg. Marianne werd daardoor toch nog 6e en ik mooi bij de eerste 30 op 3min... Had ik de bus genomen,dan had ik er een kwartier langer over gedaan!

Dag 6 en over de helft, maar daarom niet minder lastig. Wederom 3 serieuze bulten die we moesten overwinnen. Van in de start lag het tempo verschroeiend hoog tot aan de voet van de 1e klim een paar kilometer na het vertrek. Ze reden net alsof de finish bovenaan lag! Voor onze ploeg hetzelfde scenario als gisteren, aangezien Marianne zich nog steeds niet goed voelde. Op de top hadden we 3min achterstand op de kopgroep van 12. Een onmogelijke zaak zou je zeggen, maar wij als Nederland Bloeit rensters hebben ons gespecialiseerd in het afdalen! Met wat hulp van Ina Teutenberg was het gat zo gedicht en kon de wedstrijd opnieuw beginnen, zij het met een groep van 30 ipv 90 rensters. Net voor de 2e klim demarreerde Annemiek en Ina. Cervelo kreeg het gat niet direct dicht, maar op de klim hadden zij natuurlijk de beste papieren. In de klim maakte eerst Katheryn Mattis (USA) en daarna Laws (Cervelo) en ik de sprong. Het was aanklampen, maar mijn doorzettingsvermogen wordt hier wel sterker met de dag! Halverwege de klim ging Mattis nogmaals versnellen met Laws in de achtervolging. Annemiek en ik konden het tempo niet baas en Ina liet al helemaal begaan. Nieuwe situatie was toen 2 voorop, Annemiek en ik erachter en op 3min de groep van Marianne en Pooley. Er zat niets anders op dan de krachten te bundelen in de klim en proberen er naartoe te rijden in de afdaling. Boven op de top hadden we wederom 55sec. Halverwege de afdaling kwamen we eerst Laws tegen en iets verderop reed de Amerikaanse. Beide hebben we weten te verschalken, waardoor we op 10km van de meet met ons 2 voorop reden. En toen gebeurde een nachtmerrie. We werden blijkbaar verkeerd gestuurd en niemand wist nog welke kant op. Rechtsomkeer gemaakt en de weg gevraagd aan de seingevers op een rond punt, maar die wisten niet meer dan ons. Enkel de Amerikaanse was de juiste weg blijkbaar ingeslagen (bovendien kortere route), maar dat wisten we natuurlijk niet, want in de communicatie kregen we door dat zij verkeerd gereden was en dat wij juist zaten. Al de rest van het peleton heeft onze weg gevolgd, dus was het best een complexe situatie. Aangezien we toch nog meer dan een minuut voorsprong hadden op het achtrvolgende groepje, gingen we beide vol voor de overwinning. Ons van geen kwaad bewust! Het was mooi om te zien, hand in hand over de meet als 2 ploegmaten in zo'n grote wedstrijd... maar de teleurstelling kwam dan ook hard aan, wanneer we te horen kregen dat die Amerikaanse reeds een minuut voor ons gefinisht was. Hoe kon zoiets nu gebeuren??? Uiteindelijk was er niets meer aan te doen, verdict was hard: 2e Annemiek, 3e ik, 4e Marianne!

Geen opmerkingen: