Liesbet De Vocht

Winter??? - periode

2012-01-19T20:56:00.000Z

Volgend verslag schreef ik voor de website www.cyclofocus.com, welke binnenkort online komt :Mijn eerste verslagje, een beetje onwennig... waar zal ik beginnen? Misschien bij het begin via een korte introductie.Mijn naam is Liesbet De Vocht en ik ben 33jaar. Ik ben begonnen met wielrennen op mijn 24e en sinds vorig jaar ben ik profrenster. In 2012 zal ik uitkomen voor het Rabobank-Giant team. In 2010 reed ik al eens in Nederlandse dienst. Na een jaar bij Topsport Vlaanderen-Ridley, keer ik dus terug naar de noorderburen.De reden daarvoor is simpel : mijn droom was om ooit voor een grote professionele wielerploeg te rijden. Als die ploeg dan toevallig nog verbonden is aan een professionele mannenploeg, dan weet je dat je daar niets tekort gaat komen.2012 gaat een belangrijk en interessant jaar worden met de Olympische Spelen en een nieuwe discipline op het WK nl. ploegentijdrit. Je kan dus maar beter goed voorbereid zijn om zo proberen de selecties te halen voor die wedstrijden. En de basis voor die voorbereiding probeer ik dus te leggen in de winter, alleszins wat "de winter" moet voorstellen. Nog nooit heb ik in december mijn looptrainingen kunnen doen in korte broek en t-shirt of mocht de thermovest in de kast blijven tot half januari. Terwijl half het peloton zich voorbereidde in Spanje, bleef ik lekker thuis. Nog wat genieten van mijn familie en vrienden, want eens het seizoen bezig is, zien die mij meestal niet veel meer. Op een Technogym spintrainer en met de krachtschema's van Yvo Vanherck, kan ik me wel een paar uurtjes amuseren of het dan regent, sneeuwt, stralend weer is... die rollentrainingen vormen al een paar jaar een belangrijke basis voor mij. De andere trainingen probeer ik toch wel in groep te doen om zo toch nog een beetje sociaal over te komen.Met de ploeg zijn we in december wel al 10 dagen naar Valkenburg geweest. Er werd tijd gemaakt voor teambuilding activiteiten, foto's en filmpjes van de rensters, medische testen, inspanningstesten, fietsmetingen, kleding passen, WK-parcours verkenningen, ploegenvoorstelling en af en toe natuurlijk wat trainingsritjes. Bovenop de Cauberg (aankomst WK 2012) was de ideale locatie om elkaar beter te leren kennen, want sommige rensters ken je wel bij naam, maar je hebt er nooit contact mee gehad. De ploeg omvat nogal wat nationaliteiten zoals Russisch, Australisch, Duits, Frans, Belgisch (ik) en dan natuurlijk nog Nederlands, een interessant gezelschap. De communicatie verliep in het begin niet altijd even vlot, maar na 2 dagen gebarentaal en een paar karaoke shows, was dat probleem snel van de baan. Met zoveel buitenlanders is het niet evident om elke week groepstraining te houden. Na die ploegbijeenkomst, is iedereen weer naar zijn thuisbasis gegaan om zich daar optimaal verder voor te bereiden naar eigen gewoonten. Maar dat gaat ons niet tegenhouden om toch als 1 blok achter elkaar te staan tijdens de wedstrijden. De eerste wedstrijd van 2012 gaat Qatar worden. Altijd spannend, want je weet pas echt wat de winter heeft opgeleverd als je ook daadwerkelijk een wedstrijd rijdt. Ik kijk alvast heel hard uit naar die eerste test begin februari, in mijn oranje Rabo-shirt en op mijn nieuwe Giant machine. Hopelijk kan ik mijn volgend verslagje dan ook een positieve toets geven... we'll see!Liesbet

WB Valladolid

2010-06-06T22:21:00.000+01:00

Deze wedstrijd stond normaal niet op de planning, aangezien ik met de selectie kasseienomloop zou rijden. Dat is 1 van mijn lievelingswedstrijden. Maar met Marianne in de wereldbekertrui, was het eveneens mijn plicht om haar de nodige steun te geven in deze wereldbeker.
Vooraf werd gezegd dat het parcours redelijk selectief zou zijn,maar dat bleek bij aankomst niet echt mogelijk. Hoge bergen, die we gewoon waren van in de l'Aude, waren er niet echt. Het zou meer heuvelachtig zijn, brede, lange wegen...een parcours dat veel rensters aankunnen.
De warmte was voor mij nog maar het grootste hekelpunt, maar ook hier startten we gelukkig om 10u15 toen de hitte nog draaglijk was.
De wedstrijd verliep 2u redelijk rustig, ontsnappingspogingen waren er bijna niet, omdat de brede wegen ook niet uitnodigden tot een poging. Pas in het laatste uur begon het parcours iets lastiger te worden en moesten we redelijk alert rijden zodat er niemand zou wegrijden zonder eentje van ons. We hadden de koers redelijk onder controle en toen Judith Arndt en Charlotte Becker wegreden, nam Annemiek rustig hun wiel. Zelfs het criterium (2 plaatselijke rondjes) in Valladolid centrum bracht geen verandering meer in het wedstrijdverloop: 3 rensters die moesten sprinten voor de overwinning en de rest van het peleton op 1 minuut. Annemiek werd uiteindelijk 3e, Marianne werd door het Nederland Bloeit treintje nog gepiloteerd naar de 4e plaats. Loes Gunnewijk werd 20e, Janneke 21e en ik 29e.

BK Geel

2010-05-30T22:20:00.000+01:00

Today was D-DAY!!! Al heel de week probeerde ik mijn stress te onderdrukken, door niet aan die ene wedstrijd te denken, maar dat was soms gemakkelijker gezegd dan gedaan..
Al jaren wil ik die trui, ben ik er zo kortbij en dan plots is de overwinning toch weer zo ver weg. Alsof er een soort vloek heerst. Dit jaar moest het anders zijn!
Ik was heel goed uit de l'Aude gekomen, heb mijn trainingen rustig gehouden de week nadien en bovenal, ik had er zin in (beginnersgeest eh Marianne!!!).
En dan ineens de start. Die was al om 10u 's ochtends, maar liever zo dan een hele dag piekeren over tactieken. Mijn strategie was in eerste instantie met elke ontsnapping meezijn en dan uiteindelijk alles op de laatste ronde zetten. Er waren ontsnappingen, en nee, ik was nooit mee, maar Vlaanderen ook niet, en zij wilden een massasprint waardoor ze telkens het gast moesten dichtrijden. Zo liep het eigenlijk heel de wedstrijd, dus waarom moest ik me dan druk (en moe) maken. Bij het ingaan van de laatste ronde, werd er nog een laatste ontsnapping teniet gedaan. Grace ontbond iets later haar krachten, maar kreeg niet veel ruimte van het peleton. Logisch, want iedereen verwachtte nog iets van onze Flandrienne. Ik weet niet in hoeverre dat ze met mij rekening hebben gehouden, maar net wanneer Grace stilviel, ging ik aan. Heb dan een proloog van 7km moeten rijden, met een jagend peleton op zo'n 15sec, maar HET IS ME GEWOON GELUKT DEZE KEER! De tricolore is in mijn bezit, en ik ben er fier op!
Bij deze wil ik ook iedereen bedanken die me aanmoedigde langs de kant, of via sms voor en na de wedstrijd. Het was voor mij een soort thuiswedstrijd, en dan kampioen worden tussen zoveel supporters...kippevel! Ik hoop dat jullie er even hard van genoten hebben als ik.

Tour de l'Aude

2010-05-16T22:19:00.001+01:00

Nog zo'n wedstrijd waar je een haat-liefde verhouding mee opbouwt. Vorig jaar was ik op de 2e dag zwaar ten val gekomen en moest mijn elleboog gehecht worden. De rest van de rond had ik maw niet zo'n goed gevoel. Bijkomstig is de lastigheid van het parcours. Je zit daar vlakbij de Pyreneen, dus is het er alles behalve vlak. Maar het landschap, de omgeving, is er zoooo mooi, dat je genietend zit af te zien.

In de proloog die de 1e dag op het programma staat, is dat wel moeilijk. Die proloog was 4km lang en met La Montane, beter gekend als DE bergwind, heb je een 'natuurlijke' tegenstander! Zij die het hardst door de wind kan klieven, wint. Dit jaar was de eer aan Regina Bruins van Cervelo. Marianne werd 3 en Annemiek 5. Ikzelf werd 15e, 3sec beter dan vorig jaar (in dezelfde omstandigheden). Marianne kreeg na afloop de jongerentrui en Annemiek de sprinttrui.

Op dag 2 moesten we 117km overbruggen. Dit is nog een ritje om erin te komen qua lastigheid. La Montana liet weer wel van zich spreken, dus waren de Nederlanders (en de Belgen en Duitsers) gretig om te starten. Na enkele kilometers kwam het op de kant en brak het in verschillende stukken. Sommige klassementsrijders hadden zich laten verrassen, wat alleen maar in ons voordeel kon zijn. Maar het spelletje ging niet door en alles kwam terug samen. Iets later reed er een groep van 9 weg met daarbij Loes Gunnewijk en o.a. ook Visser,Bras,Blaak,Armistead,Dijkman...
Later zouden er nog 2 aansluiten. Armistead won. Loes werd 6e en mocht nadien ook de bergtrui om haar schouders trekken. Die andere 2 truien moesten we terug inleveren, aangezien het peloton op 1min16 binnenkwam. Ikzelf werd 18e.

Dag 3 was voorbehouden voor de ploegentijdrit. Loes Markerink die al de ganse week ziek is, zou toch nog mee starten, maar veel zou ze niet kunnen betekenen. Spijtig, want een Markerink in goede doen, zouden we wel kunnen gebruiken. Het parcours was lastig, steeds op en neer, slechte weg, veel bochten...
In het begin gingen we niet te snel om niet direct iemand overboord te gooien. Bovendien zou het op't laatste nog lastig genoeg zijn. Onderweg zijn we eerst Loes kwijt geraakt en later ook Noortje. Met 4 hebben we ons best gedaan om zo snel mogelijk aan de finish te komen, maar 2 ploegen waren ons toch nog te snel af nl. Cervelo en Columbia. Wij toch nog mooi 3e.

Het parcours van dag 4 was op profiel niet zo lastig als wat nog komen moet. Het zou een overgangsetappe worden, en dan is het altijd opletten geblazen voor ontsnappingen. Maar net zoals de vorige dagen, was de wind onze grootste vijand. We moesten al onze krachten gebruiken om alleen al maar op de weg te blijven rijden, ipv in de kant te vliegen. Toch konden er 3 rensters wegrijden. Deze waren Ina Teutenberg, Andrea Bosman en een Amerikaanse. Met onze ploeg zaten we steeds vooraan het peleton te rijden, waar Cervelo het op de kant zette. Dat was een goede zet, want daardoor zaten we met 4 mee toen het achter ons brak. We hebben Cervelo op't laatste ook nog wat geholpen om onze voorsprong nog wat uit te breiden, en om evt de vluchters nog te pakken. We kwamen echter 20sec te kort. Marianne werd 4e, ik 8e. Leuk dagje waaierrijden!

Op dag 5 stond de lastigste etappe op het programma, met 3 klimmen buiten categorie. Na enkele kilometers inrijden, kregen we meteen een klim van 20km (op papier 5km, maar dat moet een serieuze vergissing zijn peins ik). Ik HAD de intentie om me rustig in een bus te zetten, toen we het bordje van 'nog 5km' zagen en ik Marianne in het groepje voor ons zag breken (wegens ziekte). Meteen knop omgedraaid, naar Marianne toegereden met Loes en tempo gemaakt in die groep. Pooley en 4 andere klimconsoorten hadden toen al het hazepad gekozen, dus moesten we die voorsprong zo klein mogelijk houden. Dat is ons redelijk gelukt, maar heeft heel wat krachten gekost voor de ganse ploeg. Marianne werd daardoor toch nog 6e en ik mooi bij de eerste 30 op 3min... Had ik de bus genomen,dan had ik er een kwartier langer over gedaan!

Dag 6 en over de helft, maar daarom niet minder lastig. Wederom 3 serieuze bulten die we moesten overwinnen. Van in de start lag het tempo verschroeiend hoog tot aan de voet van de 1e klim een paar kilometer na het vertrek. Ze reden net alsof de finish bovenaan lag! Voor onze ploeg hetzelfde scenario als gisteren, aangezien Marianne zich nog steeds niet goed voelde. Op de top hadden we 3min achterstand op de kopgroep van 12. Een onmogelijke zaak zou je zeggen, maar wij als Nederland Bloeit rensters hebben ons gespecialiseerd in het afdalen! Met wat hulp van Ina Teutenberg was het gat zo gedicht en kon de wedstrijd opnieuw beginnen, zij het met een groep van 30 ipv 90 rensters. Net voor de 2e klim demarreerde Annemiek en Ina. Cervelo kreeg het gat niet direct dicht, maar op de klim hadden zij natuurlijk de beste papieren. In de klim maakte eerst Katheryn Mattis (USA) en daarna Laws (Cervelo) en ik de sprong. Het was aanklampen, maar mijn doorzettingsvermogen wordt hier wel sterker met de dag! Halverwege de klim ging Mattis nogmaals versnellen met Laws in de achtervolging. Annemiek en ik konden het tempo niet baas en Ina liet al helemaal begaan. Nieuwe situatie was toen 2 voorop, Annemiek en ik erachter en op 3min de groep van Marianne en Pooley. Er zat niets anders op dan de krachten te bundelen in de klim en proberen er naartoe te rijden in de afdaling. Boven op de top hadden we wederom 55sec. Halverwege de afdaling kwamen we eerst Laws tegen en iets verderop reed de Amerikaanse. Beide hebben we weten te verschalken, waardoor we op 10km van de meet met ons 2 voorop reden. En toen gebeurde een nachtmerrie. We werden blijkbaar verkeerd gestuurd en niemand wist nog welke kant op. Rechtsomkeer gemaakt en de weg gevraagd aan de seingevers op een rond punt, maar die wisten niet meer dan ons. Enkel de Amerikaanse was de juiste weg blijkbaar ingeslagen (bovendien kortere route), maar dat wisten we natuurlijk niet, want in de communicatie kregen we door dat zij verkeerd gereden was en dat wij juist zaten. Al de rest van het peleton heeft onze weg gevolgd, dus was het best een complexe situatie. Aangezien we toch nog meer dan een minuut voorsprong hadden op het achtrvolgende groepje, gingen we beide vol voor de overwinning. Ons van geen kwaad bewust! Het was mooi om te zien, hand in hand over de meet als 2 ploegmaten in zo'n grote wedstrijd... maar de teleurstelling kwam dan ook hard aan, wanneer we te horen kregen dat die Amerikaanse reeds een minuut voor ons gefinisht was. Hoe kon zoiets nu gebeuren??? Uiteindelijk was er niets meer aan te doen, verdict was hard: 2e Annemiek, 3e ik, 4e Marianne!

GP Marmarus

2010-05-02T23:18:00.000+01:00

Deze week terug mijn routine-trainingen hervat. Die moeten me terug op een hoger niveau brengen, want zo kon het niet verder.
In Luxemburg stonden dit weekend 2 mooie wedstrijden op het programma: een 1.1 op zondag en een 1.2 op zaterdag.
Met de ploeg en de nationale ploeg in de ronde van Gracia Orlova, moest ik een andere ploeg proberen te regelen om in Luxemburg te kunnen starten. Via Inge Roggeman kwam ik bij Benelux terecht. Met hen kon ik de 1.2 wedstrijd rijden op zondag. Ook Corine Hierckens was gasterenster bij deze ploeg.
Zaterdagmorgen vertrokken, want de anderen mochten zaterdag wel rijden. Ik ben dan maar 3u op verkenning geweest. De omgeving is daar zo mooi, dat ik maar bleef trainen. Zondag was grotendeels hetzelfde parcours, behalve de plaatselijke ronden. Van in het begin waren er direct heel wat aanvalspogingen en ik kon telkens wel mijn wagonnetje aanpikken. Op de plaatselijke ronde was het even slikken toen ik de 1e keer die klim van 1km moest oprijden. Zo'n bult had ik nu ook weer niet direct verwacht. Ernaast rijden was geen optie, dan maar 8x erover. Kwam steeds wel met een 1e groepje boven, dus dat gaf me wel weer voldoening. Maar zag eveneens een goede Corine Hierckens die op die moment mijn 'ploegmate' was. Bij de aankomst waren er nog wat tussensprints. Omdat ik toch heel de tijd vooraan zat, kon ik die nog wel gebruiken om wat sprintjes te trekken tussendoor. Met nog 1,5 ronde te gaan reed Corine weg met een van Fassa Bortolo. In het peleton reageerde er niet direct iemand en zo hadden de 2 40sec voorsprong bij de laatste passage van de klim. Op die klim trokken Stevens en Johansson vol door en de rest moest passen. Corine werd nog ingelopen door de 2, maar werd toch mooi 3e achter Johansson en Stevens. Ik kwam met een groepje achterop en werd uiteindelijk 12e. Het 'sprintklassement van de dag' stond wel op mijn naam. Als gastrensters mochten we zo beide naar het podium en konden we onze adoptie-ploeg bedanken. Het was een leuk weekendje!

Roeselare

2010-04-25T23:17:00.000+01:00

Een massage en een nacht verder, was ik weer een beetje gerecupereerd. Was ook nodig, want vandaag reed ik voor het goede doel. Een vriend van mij gaat de triathlon van Nice meedoen voor SOS kinderdorpen. Ik had hem beloofd dat ik mijn prijzengeld van Roeselare aan zijn goede doel zou schenken. Vorig jaar werd ik nog 3e in deze wedstrijd, maar toen had ik er een beter voorjaar opzitten. Dit jaar moesten we 2x de Kemmelberg over. Weet niet wat dat tegenwoordig is met steile klimmetjes, maar na mijn val, heb ik zelfs moeite met die korte, explosieve klimmetjes. 1E keer ging nog redelijk en kwam ik met de eersten boven, 2e keer was het al heel wat minder. Annemiek was natuurlijk altijd mee met haar supervorm (of noem het maar progressie, want die gaat zo een heel jaar doorgaan!!!). Als we terugreden richting Roeselare reden,probeerden we met de ploeg de ene demarrage achter de andere te lanceren. We kregen echter nooit veel ruimte. Net op het moment dat we even niet aan't opletten waren (lijkt wel school), reden Evelyn Stevens, Schwager van Cervelo en een Australische weg. Wij niet mee en daar gingen we serieus in de fout. Ik mocht me sparen voor de finale, maar voor de 2e dag op rij was ook dat weer een verkeerde beslissing (achteraf bekeken). De ploeg kreeg nog samenwerking van Redsun en enkele Lotto's, maar zelfs toen was de samenwerking niet overtuigend. Dan maar weer gaan aanvallen, maar tevergeefs. Pas in de laatste ronde ging Cervelo het gat dan zelf maar dichtrijden, omdat Schwager het misschien niet zou afmaken en Kirsten zowiezo een zekerheid is in de massasprint. Het gat werd snel gedicht. Annemiek probeerde het nog de laatste 3km. Het ging hard,maar spijtig genoeg werd ze terug gepakt. Ik zou dan de laatste km wegrijden, maar dat lukte me niet omdat het tempo in het peloton daarvoor te hoog lag. Annemiek wist zich nog vooraan te handhaven en werd 3e, achter Wild en Hosking.

Borsele

2010-04-24T23:16:00.000+01:00

Dit is een wedstrijd die ik heel graag rijd. Zoals de rasklimmers het liefst een zwaar bergachtig parcours krijgen, zo rij ik graag in de Zeeuwse wind op de kantjes. Koersen lijkt dan ineens veel gemakkelijker om de rest uit te schaken. Ook dit jaar was er al snel een afscheiding onder leiding van Cervelo. We moesten gewoon toekijken hoe zij de wedstrijd domineerden. Marianne had in de finale nog wel enkele keren geprobeerd om weg te geraken, maar haar laten ze niet rijden. De laatste ronde geraakte ik weg met Ellen Van Dijk, Nicole Cooke en Christina Becker. Ellen en Nicole deden er echt alles aan om er geen massasprint van te maken, terwijl Christina zowiezo niks deed met Kirsten Wild in de groep erachter. Bij mij was het eerlijk gezegd dubbel gevoel. Ik kon met die sneltrein mee op kop rijden tegen een lagere snelheid, maar dan werd ik er zowiezo afgereden bij de eerste de beste demarrage en dat wou ik nu net vermijden. Dat was me vorig jaar al overkomen in Zeeuwse Eilanden. Bovendien had ik ook nog 2 snelle ploegmaten in de achtervolging. Daarom heb ik maar af en toe overgenomen en geprobeerd de demarrages toch nog te remonteren. Pas de laatste km liep het verkeerd. Bij ons was het tempo volledig weg en onze voorsprong slinkte als sneeuw voor de zon. Laatste 500m werden we teruggepakt en moesten we nog gaan meesprinten, maar dat was dus niet evident. Wild won de sprint, Marianne 4e en ik 7e. Spijtig. Mijn dubbel gevoel bleef dus ook na de wedstrijd nog heel lang nazinderen...

Waalse Pijl

2010-04-22T23:15:00.000+01:00

Met veel ambitie stonden we met onze ploeg aan de start van Waalse Pijl. Met veel ambitie, want Marianne had de laatste 3 edities gewonnen. Ook Annemiek was een troef voor in de finale en dat zou later ook effectief blijken. Dit jaar moesten we 2x de Muur van Huy over. Daardoor was de eerste grote lus wat ingekort, en iedereen reed met de rem op tijdens de beklimmingen. Iedereen spaarde zich voor DE MUUR! Daar ontplofte het dan ook helemaal waardoor er een kleine groep wegreed met Marianne en Annemiek. Ik kwam met een tweede groep over de muur en iets later kwam alles terug samen op Regina Bruins na die wist weg te rijden op de Muur. Omdat we dit niet zomaar konden laten gebeuren, ging Loes Gunnewijk wat hulp bieden aan Columbia-HTC. De laatste 15km kregen we nog een serieuze klim voorgeschoteld. Grace trok door en reed me hier net 5km/u te snel. Dat is dus niet nikske. Ikke terug aangewezen om in groep 2 plaats te nemen. Annemiek en Marianne zaten wederom in de kopgroep. Van voor was het oorlog tussen de Cervelo's en Annemiek (zij remonteerde knap alles wat bewoog). Spijtig genoeg moest Marianne dit jaar haar meerdere erkennen in Pooley, die de wedstrijd won. Cooke werd 2e, Johansson 3e, Grace 4e en Marianne 6e. Annemiek werd moegestreden, toch nog knap 12e. Laatste keer muur was er voor mij te veel aan met deze conditie. Ik werd 42e.

DE Ronde van Vlaanderen

2010-04-10T11:39:00.003+01:00

De Ronde van Vlaanderen was DE wedstrijd waar ik heel de winter naartoe geleefd had: dietiste, serieuze krachtschema's van Yvo... Kortom, ik was er fysisch en mentaal meer klaar voor dan andere jaren, en ik zou die verdomde muur overgeraken in de kopgroep om samen met de ploeg naar winst te rijden!
Met 1 ding had ik echter geen rekening gehouden en dat is de factor geluk. Dat ene kleine woordje, waar je geen vat op hebt, kan je dag in een droom of nachtmerrie doen veranderen.
Bij Grace was het de droom, bij mij de nachtmerrie.

Maar even terug over de koers. Net voor de start kreeg ik nog de raad van me te sparen. 'Je moet niet te snel laten zien dat je goed bent, hou dat maar voor in de finale'. OK, geen probleem!
Eerst kregen we de Kluisberg en Cote de Trieu, die niet voor problemen zorgde. Aan de Eikenberg, daar zou de koers openbreken en daar moesten we met zijn allen vooraan zitten. Columbia bepaalde het strakke tempo richting Eikenberg, en ik zat met Marianne in 4e-5e stelling. Tot er plots een toeschouwer de baan overstak. Ik zie die man lopen en denk, dit komt niet goed. De 5-10min die daarop volgden weet ik niet meer wat er gebeurd is. Pas als ik in de ambulance stap, begin ik het allemaal te beseffen. Ik was op die man gereden en mijn ronde van Vlaanderen zat er op. Omdat die toeschouwer er erg aan toe was, moest ik een hele poos wachten in de ambulance. Hoe vaak ik daar tegen mezelf gezegd heb: Liesbet, word wakker, je moet dadelijk weer verder rijden...
Op de spoedafdeling van het ziekenhuis in Oudenaarde, kreeg ik al snel gezelschap van mijn familie en vriend. Die hadden via de wedstrijdradio vernomen dat ik afgevoerd was met een hoofdwonde. De dokters lieten wat op zich wachten, maar die hadden het natuurlijk druk met die toeschouwer die er ernstig aan toe was. Om mij toch wat te animeren, kreeg ik dan maar het gezelschap van 2 politieagenten. Ik moest een ademtest afleggen... denken die mannen misschien dat we nog in den tijd van Abdelkader Zaaf (Tour 1950) zitten waarbij we wijn in onze bidons doen??? Gelukkig zat er in onze Isostar geen alcolhol en kwam er SAVE op hun schermke te staan. Iets later werden er foto's genomen van mijn schouder waar ik wat last van had en de wonde boven mijn oog werd gehecht. Eens dat klaar was, mocht ik het ziekenhuis verlaten en werd ik terug naar het hotel in Gent gebracht. Daar kon ik dan het verhaal van de andere rensters ook eens horen. Marianne en Iris Slappendel zouden samen met mij gevallen zijn, waar ik absoluut niet van op de hoogte was. Verontschuldigingen dat ze door mij gevallen was, daar wou ze niks van horen. Zij was al lang blij dat ik daar voor haar stond en ze zelf kon zien dat alles wel mee viel uiteindelijk. Met een mooie troostprijs (bloemen) van haar kant, reed ik samen met mijn vriend naar huis toe. Normaal zou ik ook nog Dottignies rijden op maandag, maar met 50% zicht (mijn ene oog zat helemaal dicht) was het aan te raden om niet te starten.

Dat wat mijn nachtmerrie betreft. Toch nog even update over andermans dromen en nachtmerries:
- de toeschouwer: de man heeft de klap gelukkig overleefd. Hij had er enorm veel spijt van volgens zijn dochter, die ik nog gesproken heb in het ziekenhuis. Ik wens hem eveneens een spoedig herstel! Hoe erg het op sportief vlak ook kan zijn, iemands gezondheid gaat boven alles. Het gaat je goed en dat je nog vaak aan de kant van de weg mag gaan staan als de Ronde bij jullie passeert.

- Marianne en de rest van mijn ploegmaatjes: ze hebben allen een knappe wedstrijd gereden, met uiteindelijk een 2e plaats ondanks de pech van de dag. We stonden er als ploeg en dat is het belangrijkste!

- aan Grace: haar droom is uitgekomen en ik ben blij voor haar. Tuurlijk ook wat jaloers, want wie wil er nu niet de Ronde van Vlaanderen een keer winnen! De manier waarop ze dan wint, is des te mooier. Die titel van Flandrienne heeft ze niet voor niets gekregen!

Artikels die voor en nadien verschenen zijn:
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GBR2OF7U6

http://www.pzc.nl/sport/internationaal/6502681/Vloekend-achter-de-vrouwen-aan.ece

http://www.velonation.com/News/ID/3704/Vos-taken-down-but-not-out-in-Flanders-crash.aspx

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=HP2OLGVU

http://www.nusport.nl/wielrennen/2219084/vos-mist-zege-in-vlaanderen.html

Dolmans Heuvelland Classic

2010-03-28T22:16:00.003+01:00

Voor zij die niet in de wereldbeker van Binda starten, is Heuvelland Classic de ideale voorbereiding voor RVV met die klimmetjes rondom Valkenburg. Een reden om er met een goede conditie aan de start te verschijnen om de moraal ook wat in orde te brengen. De voorbije weken voorspelden al dat het wel goed kwam met die conditie, maar een overwinning zat er nog niet in. Ook vandaag zou ik het niet op een dienblaadje krijgen. Wederom werd er snel gestart, totdat er 4 rensters konden wegrijden. Eens in de heuvelzone zou die voorsprong teniet gedaan worden. Bij de beklimming van de Sibbegrubbe gingen de Cervelo’s hun benen testen met als resultaat: 3 Cervelo’s (Duster,Decroix en Melchers), Roxanne Kneteman en ik die voorop kwamen te zitten. Doorrijden met hen zou niet slim zijn, waardoor er weer groepjes konden terugkomen en het spelletje opnieuw kon beginnen.
Bij de 1e beklimming van de Bemelerberg ging Sarah Duster in de aanval. Ik probeerde met haar mee te gaan en 2km later konden nog 4 rensters de aansluiting maken. Zo kwamen we met 6 voorop: Sarah Duster, Lieselot Decroix, Roxanne Kneteman, Lucinda Brand, Jessie Daems en ik. Al vlug werd duidelijk dat de winnares hier tussen zou zitten.
2e keer Bemelerberg ging … ja, opnieuw Sarah. Deze keer verraste ze me echter waardoor ik niet direct op haar wiel zat en die moet je geen 10m geven. Ben er wel achter gegaan, maar lang leek het er op dat ik haar niet meer zou inhalen. Toch bleef ik volhouden en mijn eigen tempo aanhouden. Op de klimmen maakte ik telkens wel een paar seconden goed, maar op de vlakke stukken liep ze dan weer uit tot 30sec. Net voor de 3e keer Bemelerberg kwam ik tot op 5sec en zette ze zich recht. Op “haar” Bemelerberg sloeg ze dan nog een 3e keer toe, maar deze keer was ik attent en kreeg ze geen ruimte. Heb ook nog geprobeerd weg te rijden, maar we waren elkaar gewoon waard.
De laatste kilometers gingen echt traag voorbij, maar we reden dan ook niet hard meer omdat we schrik hadden van elkaars aanvallen. Zo kon Lieselot Decroix toch nog bij ons aansluiten en reden we met 3 naar de finish. Daarbij zag ik mezelf alweer 2e worden en dat wou ik nu net niet.
Laat het nu toeval zijn of niet: zaterdag heb ik een les gekregen van Mr. Cancellara (E3 prijs Harelbeke) van "hoe verschalk ik mijn 2 medevluchters"... Het leek bij hem zo simpel, maar ik vond de praktijkles toch best lastig. Maar zoals ik al zei: je krijgt een overwinning hier niet op een dienblaadje. Ik ging er volledig voor, ondanks het sputteren van mijn motortje. Ik durfde niet omkijken en zag enkel die meet, en die zou ik als eerste overschrijden vandaag. Nr.1 van 2010!
Hier is nog een korte samenvatting die te zien was op L1 :
http://www.l1.nl/mediaplayer_landingpagina/_pid/links1/_rp_links1_landing/1_true/_rp_links1_lsvideoId/1_4512516

Meeus Race

2010-03-21T19:35:00.000Z

Vandaag moest ik al vroeg uit de veren want de start van de wedstrijd was reeds om 10u.
Het weekendgevoel werd daarbij weer met 1 dag ingekort, maar aangezien Tom namiddag interclub moest rijden, zat ik er niets mee in om vroeg te vertrekken. Zo kon ik namiddag voor hem gaan supporteren.
Eens aangekomen in Lierop, zag ik al snel dat het maar een sombere dag zou worden. Het weer beterde niet echt en het was vrij koud. Wat warme massage op de benen, rug en armen was welgekomen. Al meteen zat het tempo er goed in en waagden verschillende rensters een aanvalspoging. Ik had besloten om me deze week eens rustig in het peloton te nestelen i.p.v. direct mee te zijn in een ontsnapping. Maar in ronde 2 kreeg ik ‘afkickverschijnselen’ en de drang om iets te proberen werd steeds groter. Mijn trainer had me bovendien het advies gegeven om me niet te sparen.
Toen ik demarreerde kreeg ik in eerste instantie niemand mee. Iets later kwam Inge Klep (Redsun) aansluiten, maar door de inspanning werd ze vrij kort nadien ook weer terug gelost en ik zou niet wachten. Ik hoopte wel dat er na enkele ronden toch een groepje zou aansluiten met minstens 1-2 ploegmaatjes die zo hun energie konden sparen. Maar Agnieta wou blijkbaar persé dat ik alleen voorop bleef, want zonder schroom (ondanks de kwade blikken van collega rensters) reageerde ze op elke uitval. Maar om een lang verhaal kort te maken (+/- 65km solo,dan heb je niet veel te vertellen), ik bleef alleen voorop tot 3km van het einde. Net op dat punt kreeg ik een lekke band. Daar zit je dan mooi met een voorsprong van nog 35sec. Na het vervangen van een wiel, het terug op gang trekken/duwen, zat het peloton me op de hielen. Iedereen was in volle voorbereiding voor een massasprint. Laatste 1.5km zette ik me op kop om de sprint voor mijn ploegmakkers wat te organiseren. Bakkertje nam de laatste km loeihard over en bleef maar gaan (mooie actie trouwens). Nadien nog 200m overgenomen en daarna was het de beurt aan Loes of Suzanne om mee te sprinten. Loes haalde het uiteindelijk voor Chantal Blaak en Latoya Brulée. Iedereen had medelijden met mij, maar ik was al lang blij dat iemand van de ploeg won. Knappe ploegprestatie en beloofd voor volgende wedstrijden.

Oostduinkerke en Deerlijk

2010-03-15T21:26:00.001Z

Weekje Spanje zit er weeral op, waar ik vooral getraind heb op duur (een week van +/- 30u) en tegelijkertijd wat kracht (klimmen). Nu ik terug ben, kan het echte werk beginnen met de weerstandstrainingen om zo een eerste piek te leggen in april.
Van’t weekend stonden er dan ook 2 wedstrijden op het programma: zaterdag Oostduinkerke en zondag Deerlijk. Ik voelde me nog niet zo super na een slopende trainingsweek, maar wat wedstrijdritme kon ik wel gebruiken.

In Oostduinkerke stond een enorme rij aan te schuiven bij de inschrijving (118 rensters), waarbij de Nederlandse rensters goed vertegenwoordigd waren.
Bij het vertrek stond ik - zoals gewoonlijk – op de laatste rij, maar heb ik me dat snel beklaagd! Tegen de tijd dat ik vooraan zat, zag ik al een groep met favorieten voor me uitrijden op zo’n 100m van het peloton. Een eerste demarrage was dus noodzakelijk om het euvel even recht te zetten. Iets later sloot heel het peloton terug aan en kon alles opnieuw beginnen. Slag om slinger werd er nadien gedemarreerd door de rensters van Redsun en Leontien die blijkbaar met voldoende krachten aanwezig waren. Ik wist niet waar beginnen en kon moeilijk op alles gaan reageren als ik het einde van de wedstrijd wou halen. Heb me dan maar gefocust op Chantal Blaak, Grace Verbeke en Emma Johansson en dat was blijkbaar geen slecht idee. Voor ik het wist zat ik weer mee en ditmaal in de ontsnapping die het tot de finish (letterlijk) zou halen. Tot 3 ronden voor het einde liep de samenwerking goed, tot Grace demarreerde net na een tussensprint. Samen met Marie Lindberg (Redsun) reed ze meter voor meter weg. Samen met Chantal en Sjoukje (Emma moest niet rijden vanwege Lindberg die meezat) hebben we nog geprobeerd om terug te komen, maar bij mij waren de beste krachten er af. De 2 moesten sprinten voor de zege waar Grace het nipt haalt, na een sterke prestatie. Wij hebben de laatste ronde zo traag gereden, dat het peloton als een TGV op ons afkwam in de laatste 300m. Daarom maar vroeg aangezet en zo kon er nog 1 overkomen van het peloton, Emma en Chantal hadden het nog wel net gehaald. Vond het wel spijtig voor Sjoukje, want zij verdiende ook wel een eerlijke plaats bij de eerste 6.

Deerlijk
De dag na Oostduinkerke tekende ik present in Deerlijk. Mijn benen waren gelukkig weer wat beter na een half uurtje ’s morgens op de rollen.
Met de wedstrijd en het parcours had ik wel een band…wedstrijd was memorial Rudy Santens, mijn ploegleider bij Gaverzicht… en op het parcours had ik mijn eerste clubkampioenschap gereden. Denk dat Grace er net hetzelfde over dacht, want ze ging voluit in de aanval in de tweede ronde. Voor mij het teken om de gashendel ook maar weer open te zetten. En ja hoor…ook Emma Johansson pikte haar wagonnetje aan.
Met 3 waren we wederom op weg voor een tocht van 80km. Zoals Emma onderweg zei: “it has become boring to ride with you 2”. : )
Ronden lang gebeurde er niks, buiten enkele tussensprints. Maar Grace zou Grace niet zijn als ze niets van plan was. Op 3 ronden van het einde gingen de 2 kat en muis spelen door om beurt te demarreren. Vraag me af wat ze er leuk aan vinden, want ik werd er niet bepaald beter door, maar ze zouden me er niet af rijden. Zelf een poging ondernemen om weg te rijden op 10km van de meet, was uitgesloten. Ik had enkel nog een beetje power om het enkele 100m vol te houden. De laatste ronde keerde de rust gelukkig terug en kon ik me voorbereiden op mijn ultieme jump. Op 300-400m ging ik aan, en lang leek het er op dat ik het zou halen, maar de laatste meters kwam Emma er toch nog over. Wederom geklopt, maar ik blijf proberen!
Morgen gelukkig ‘rustdag’ en dan beginnen de leuke (sprint)trainingen… Er is dus nog hoop.

trainingskamp Spanje

2010-03-07T14:38:00.002Z

Verslag, live vanuit Spanje deze keer. Na Omloop het Nieuwsblad zijn we dinsdags vertrokken op trainingskamp. Voor mij het eerste van de ganse winter, indien je Qatar niet meetelt.
Door het winterweer in belgie was ik niet echt toegekomen aan veel duurtrainingen, en daarom wil ik hier mijn opgelopen 'achterstand' een beetje goedmaken. En of dat lukt... eerste dag regende het hier, maar een doorwinterde renster ziet er dan ook geen kwaad in om voor de zoveelste keer 3u op de rollen te kruipen. De dagen nadien werd het weer steeds beter en onze trainingen steeds langer. We begonnen met 5u, dag nadien wederom 5u en gisteren 6u. Telkens kregen we daarbij klimmen tussen de 5 en 10km voorgeschoteld. Vandaag staat er dan een rustdag op't programma met een 'lekker bakkie koffie'... Morgen nog een laatste langere training en dinsdag - net op de verjaardag van mijn schatje - weer naar huis!

sportfiguur

2010-03-01T15:39:00.001Z

De voorbije maand kon je op mij stemmen via de website www.arendonk.be. Het draait allemaal om de titel Sportfiguur van Arendonk. Terwijl ik in Qatar zat, heeft mijn moeder de PR (public relations) op zich genomen en alle vrienden/kennissen van haarzelf en mij aangesproken om via deze weg hun stem uit te brengen. Al diegene die dat gedaan hebben, wil ik van harte bedanken voor hun steun. Hopelijk kan ik op 12 maart met de titel gaan lopen. Ik hou jullie op de hoogte!

Omloop het Nieuwsblad

2010-02-28T18:00:00.001Z

2010 is ondertussen weer een tijdje bezig, zodat ik niet meer moet afkomen met beste wensen en dergelijke. Jullie willen gewoon weten waar ik mee bezig ben en hoe het met me gaat misschien. Daarom dat ik - na een hele poos afwezigheid - de draad weer opgenomen heb om hier terug wat updates neer te schrijven. Het voornemen is er, hopelijk blijft het zo voor het ganse jaar! Ook mijn website heb ik een nieuw kleurtje gegeven en daar vind je ook mijn programma en resultaten: www.liesbetdevocht.be

Het seizoen begon eigenlijk met de ladies tour van Qatar begin februari, al zag ik dat meer als een snoepreisje gecombineerd met wat training/wedstrijd. We logeerden er in een sjiek hotel wat wij als wielrensters niet gewoon zijn tov onze mannelijke collega's. Dat was dus al iets bijzonders op zich. Van de cultuur hebben we niet echt kunnen proeven, maar wat we gezien hebben was allesbehalve wat we kennen van bij ons. Ik zou zeggen voor herhaling vatbaar, maar dat zal volgend jaar wel uitwijzen.

Maar het echte seizoen begon natuurlijk in Belgie, met onze eigenste Omloop het Nieuwsblad! En of ik gebrand was om er aan de start te staan. Dat werd al duidelijk op de verkenning de zondag ervoor, ik voelde me net zo'n klein kind dat mocht gaan spelen in de speeltuin. Het blijft voor ons Kempenaars toch ook wel iets speciaal om in de Vlaamse Ardennen te rijden. De kasseien en klimmetjes kan je soms vervloeken, maar eveneens geweldig vinden.
De wedstrijd op zich verliep zoals ik het wenste, al werd mijn ploegmate Loes Gunnewijk na zo'n 30tal km wel vernoemd bij een valpartij. Dat was natuurlijk minder, maar achteraf bleek dat het zonder veel erg was.
Richting Kluisberg brak de wedstrijd echt open en wou iedereen van voor zitten. Op de cote de Trieu reed er dan - op tempo van Emma Johansson en Grace Verbeke - 4 man weg... met mij erbij! Sare Duster was de 4e persoon. Was ik even blij verrast dat ik daar zat om zo 'rustig' aan de Patersberg te beginnen. Na de Patersberg kon Regina Bruins ook nog komen aansluiten. De 2 Cervelo's zagen er het nut niet van in om mee rond te draaien, omdat hun kopvrouw achter zat, dus zat er voor ons niets anders op dan met 3 kopbeurten te doen en hopen dat we de andere 2 er nog af kregen ergens onderweg. Lange tijd verliep alles vlot tot op de Paddestraat, waar ik een kleine inzinking kreeg en de anderen moest laten rijden. Even later viel ook Duster terug waardoor we met 2 kwamen te zitten achter de kopgroep. Het verschil was gelukkig nog net overbrugbaar en met een serieuze inspanning kon ik terug de aansluiting vinden. Duster daarentegen niet. Met 4 gingen we dan de finale in richting Gent. De laatste 5km was iedereen op zijn hoede voor elkaar, want aanvalspogingen gingen er zowiezo komen. Elke aanval kon ik nog redelijk vlotjes remonteren door direct op het wiel te springen. Ik gokte op mijn sprint doordat de rest al iets geprobeerd hadden, maar de frisheid was weg. Ik strandde op de 2e plaats achter Johansson. Grace kon het podium verder aanvullen en daardoor was onze opzet van de cervelo's te verschalken toch nog gelukt. Ik kan dus terugblikken op een mooie Omloop het Nieuwsblad, een toch wel goede conditie voor deze tijd van het jaar, maar een gemiste kans misschien. Het jaar is nog maar net begonnen, dus hopelijk komen er nog mooie kansen.

Tom is alleszins wel perfect begonnen. Hij heeft zijn eerste wedstrijd van het seizoen direct gewonnen bij de elite zonder contract! Proficiat schatje, en ik weet het, het is 1-0 voor jou!

Enkele artikels die over mij en Tom verschenen zijn op internet:
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/article/detail.aspx?articleid=FF2MSIQT
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/article/detail.aspx?articleid=N22MUJHJ
http://www.nieuwsblad.be/sportwereld/article/detail.aspx?articleid=772MSGR4
www.focus-wtv.tv/programma/sport-west/wielrennen-omloop-het-nieuwsblad-voor-vrouwen

Tour de l'Aude

2009-05-27T21:32:00.001+01:00

Dag 1: Proloog
de spits werd afgebeten met een proloog van 4km. Simpel zou je denken, maar dan heb je toch geen rekening gehouden met "De Mistral' die daar staat. Door die strakke wind was het best moeilijk om de tijdritfiets met vol wiel onder controle te houden. Windaf ging ik sneller als nooit tevoren en windop was het gewoon knokken voor elke meter. Al bij al een leuk dagje met een korte inspanning. De ronde was goed begonnen naar mijn mening met een 21e plaats.

Dag 2:
De eerste etappes zijn niet zo lastig, dus had ik er wel zin in. Ik kon me goed vooraan houden, totdat ze vielen net voor de enige klim van de dag. Ik lag er deze keer bij. Opstaan was niet zo'n probleem, maar ik merkte wel dat ik serieus geraakt was aan mijn elleboog door al dat bloed dat op mijn hand zat. Nadat ze me teruggebracht hadden bij het peleton, ben ik even bij de dokter gepasseerd, maar die keek me maar vreemd aan. Die kon natuurlijk ook niet veel doen vanuit zijn wagen. De rest van de rit heb ik me wijselijk maar vanachter in het peleton gezet en de rit uitgereden. Na de rit ben ik de ambulance gaan opzoeken en het verdict gekregen dat er hechtingen inmoesten. HECHTINGEN??? Dat kende mijn lichaam nog niet.
Achteraf bleek het uitkuisen van de wonde het ergste te zijn. Ach ja, samen met de dokters hebben we de dagen nadien nog wel eens gelachen om het feit dat ik daarbij bijna het bewustzijn verloor. Het was ook wel verschrikkelijk warm in die ambulance na zo'n inspanning!!!!

Dag 3: ploegentijdrit
De eerstvolgende dagen voelde ik me als een invalide op de fiets. Elke onefffenheid in de weg was er 1 te veel en telkens probeerde ik dan mijn rechterarm te ontlasten van druk, met als gevolg een verkeerde positie op de fiets. Dat resulteerde in een zere rug en geen kracht meer in de benen. Gelukkig was dat nog niet het probleem bij de ploegentijdrit. De dokters hadden mijn arm zodanig ingepakt dat ik net (niet) met gebogen armen op mijn tijdritstuurtje paste. .
Heb alles gegeven wat in me zat en uiteindelijk was het resultaat nog niet zo slecht: 5e.

Wereldbeker Bern

2009-05-10T21:31:00.000+01:00

Een sterk deelnemersveld en een lastig parcours...het was dus niet mijn ambitie om hier mijn 4e overwinning van het seizoen te gaan halen. Marianne – die nog steeds 2e staat in het wereldbekerklassement – kon hier wel dicht eindigen. Haar zo goed mogelijk naar de meet brengen, was het doel. Al van in het begin werd er stevig doorgetrokken op de klim van zo'n 10km. Vele rensters kwamen in de problemen, waaronder ook ikzelf net voor de top. Niets verloren want die kleine afstand was nog te overbruggen om terug te keren. 2E ronde weer een paar rensters gesneuveld op de klim,maar het groepje dat kon terugkomen was nu wel serieus kleiner als de vorige ronde. Na de klim waren er bovendien 6 rensters weggereden zonder iemand van onze ploeg. Samen met Tina Liebig zijn we dan tempo gaan rijden in het overgebleven peleton. Later kregen we welgekomen hulp van team Selle Italia. Met hun erbij was het gat snel gedicht en kon de koers weer opnieuw beginnen. In de 3e ronde ging het voor mij ook te snel op de klim en was ik het die de rol moest lossen. Kwam in een klein groepje te zitten en met wat samenwerking konden we nog naar een vorig groepje rijden met Ludi in. 27 rensters reden nog voorop waaronder mijn ploegmate Marianne Vos en Tina Liebig.
Op het laatste zijn Marianne en Kristen Armstrong weggereden uit die groep. Armstrong kon het mooie ploegenwerk van Cervelo afronden en Marianne werd 2 en kon terug de trui van wereldbeker overnemen van Emma Johansson. Ikzelf werd 30e.
Een zware koers, maar ben wel tevredeen over het resultaat.

PK Nieuwmoer

2009-05-03T21:30:00.000+01:00

Was dit geen verplicht nummertje geweest, dan had ik er waarschijnlijk niet gestart. Maar uit respect voor de inrichters, tekende ik maar present. 's Morgens zag ik het helemaal niet zitten vanwege mijn zere benen. Ik had zaterdag een toertocht in Vaals gereden voor de sponsor Shimano, en dat parcours leende zich niet echt tot rust of recuperatie.
Nu wat de koers betreft, die verliep wel perfect. In nieuwmoer hebben ze mooie open vlaktes en met wat stevige wind kan je het daar best lastig maken. Dat had Martine Bras zo ook begrepen en zij trok vol door op kop van peleton met amper 3km wedstrijd. Iedereen was verrast, maar gelukkig reed ik op die moment bij haar in de buurt. Er werd direct een waaier gevormd en weg waren we met 9 sterke rensters. De rest heeft ons pas na de finish terug gezien. Mijn concurrente voor de provinciale titel – Kelly Druyts – was ook aanwezig in onze groep. Haar moest ik wel viseren. Met nog 3km te gaan begon het onrustig te worden in ons groepje. Eerst probeerde Corine Hierckens, dan Martine Bras. Bij de aanval van Emma Johansson heb ik wel gereageerd en ik bleef haar wiel houden om daar de sprint te beginnen. Net voor de bocht zette ik aan, welke ik nog serieus verkeerd ingeschat had. Het ging net iets sneller in volle sprint dan ik dacht. Aan de meet had ik nog net 5cm over om de overwinning op te eisen. Martine wel 2e, Kelly 3e.

Bornem

2009-05-01T21:29:00.000+01:00

We moesten het vandaag doen met amper 13 deelneemsters. Geen pretje om dan koers te maken. Gelukkig was het een criterium van slechts 60km. Mooi trainingsritje dus.
De eerste ronden was het voor iedereen wat zoeken wat hij nu moest doen in zo'n klein groepje. Sommigen vonden het hun kans om dicht te eindigen in een wedstrijd of zelfs winnen. De samenwerking vlotte daarom niet echt goed.
Achteraan ging het blijkbaar toch te hard voor sommigen, want uiteindelijk bleven we nog maar met 9 over. Dat optrekken na de bochten kruipt natuurlijk wel in de kleren als je steeds vanachter zit. Met nog iets meer dan 20km te gaan, plaatste Boukje Doudee een demarrage. De rest liet begaan en zo kreeg ze snel 20sec. Ik wachtte initieel nog op die van Lotto om het tempo in de 'groep' op te drijven, maar daar kwam niet veel van in huis. Heb dan na een bocht eens goed doorgetrokken en naar Boukje toegereden alleen. Zij kon nog even aanpikken, maar iets later moest ze haar inspanning bekopen. Heb dan solo'tje van 20km eruit geperst om zo met een kleine minuut voorsprong te winnen. 't Is eens iets anders om een koers met 13 te rijden.

ronde van Drenthe

2009-04-17T22:42:00.001+01:00

Net zoals de profs, mochten wij op paasmaandag ook over de kasseien gaan dokkeren... niet tussen Parijs en Roubaix, maar in het noorden van Nederland. De keien, die je geen keien kan noemen, zorgen steeds wel voor een geanimeerde wedstrijd. Je moet al geluk hebben om niet tussen een valpartij terecht te komen, laat staan gespaard te blijven van lekke banden of materiaalpech.Aangezien ik in goede doen ben, kon ik me goed vooraan handhaven. De eerste keer Vamberg was dan ook geen probleem. Ik kwam er als 1e boven en kwam daardoor in aanmerking voor het bergklassement indien ik de 2 volgende keren ook nog bij de 1e 3 passeerde.Na de Vamberg kwamen al snel de keien. Op het einde van de 2e kasseistrook had ik lekke band, en werd ik gedepanneerd door de 'materiaalmoto'. Na wat versnellingsaanpassingen van onze mekanieker Jan, kon ik weer aanpikken in het peleton. De 3e kasseistrook was niet ver meer, dus moest ik snel terug naar voor.Na de 3e keistrook reed Marianne lek en laat dat nu juist een teken zijn voor sommigen om te demarreren... Telkens was er wel iemand van ons vertegenwoordigd om de ontsnapping teniet te doen, waardoor Marianne kon terugkomen.Na de keien werd het weer rustig in het peleton om zo weer naar de Vamberg te rijden. Ik draaide als 2e op en kwam als 1e boven om zo mijn "bergklassement" te verzekeren. Na de vamberg was het aan ons om de koers open te breken. Om beurten probeerden we weg te geraken, liefst met een groepje zonder directe concurrenten van Marianne. Na enkele pogingen van Angela en Adri, waagde ik mijn kans. Zonder het goed te beseffen, kreeg ik meer en meer ruimte van het peleton. Daar zat ik dan alleen... met een maximale voorsprong van 40sec. Doorgaan was de boodschap en zo lang mogelijk volhouden. Naar aanloop van de 3e keer Vamberg, begon Flexpoint te rijden en slinkte mijn voorsprong. Net op de top van de Vamberg zat mijn vluchtpoging erop en werd ik gegrepen door een kopgroep van zo'n 8 vrouwen, waaronder Marianne en Adri. In de afdeling reed Adri lek. Ik heb mijn wiel afgestaan omdat onze volgauto te ver achter zat en zij misschien nog iets kon proberen/doen in de laatste kilometers. Ik wist echter niet dat dat gewisselde voorwiel ook lek was, dus even later moest Adri toch weer terug verwisselen van wiel. De eerste groepen zijn nog terug samengekomen met daarin 4 ploegmaten. Ik zat daarachter met een groepje omdat ik te lang moest wachten op een wiel. In dat groepje ben ik dan nog eens lek gereden, waardoor ik alleen naar de finnish moest rijden. Het was dus een dag met ups en downs... ofwel reed ik alleen achterop-voorop ofwel stond ik naast de kant met lekke band. Maar kan me wel troosten met het feit dat ik met een goed gevoel op de fiets zat. De conditie is er, de resultaten spijtig genoeg (nog) niet.Na de wedstrijd mocht ik nog het podium op voor de bergtrui en aanvalslustigste renster! Angela had onderweg de sprinttrui verworven.

Hier alvast een korte samenvatting (eerste 11min) van de koers:
http://www.youtube.com/watch?v=g1QSELp9MEI

Dolmans Classic

2009-03-30T21:49:00.002+01:00

Dolmans classic is een mooie wedstrijd om op je palmares te hebben, en ik wou er dan ook voor gaan. Mijn benen dachten er nochtans anders over. Na een zware trainingsweek, voelde ik al snel dat ik niet super was. De eerste klim zat ik al bijna a-bloc. Gelukkig beterde het tijdens de wedstrijd wel een beetje EN had ik nog 9 andere ploegmaten die ik maar al te graag naar de overwinning wou leiden.
Met 10 rensters van DSB-LTO aan de start, konden we alleen maar verliezen. Iedereen was gebrand op een mooie ploegprestatie. We hadden alles onder controle en in elke ontsnappingspoging schoof wel minstens 1 iemand van ons mee. Het was niet simpel om weg te geraken. Na 35km probeerde ik een eerste keer aan te vallen op de Sibbergrubbe. Van kop af kon ik een gat slaan en boven op de top kwam mijn ploegmate Angela Hennig en Irende vd Broeck (Leontien.nl) aansluiten. Op de beklimming van de Cauberg werden we terug gegrepen onder impuls van Flexpoint. Na de Bemelerberg probeerde Marlijn Binnendijk te ontsnappen. Ik ging achter haar aan en we kregen al snel een mooie voorsprong. Op 15km voor het einde werden we wederom gegrepen en toen was het beste er zeker af. De volgende ontsnapping was van Tina Liebig, Lucinda Brand en Saskia Elemans. De laatste keer Cauberg zou min of meer bepalen wie van hen ging winnen. Lucinda Brand was te sterk voor onze Tina en ze moesten haar laten rijden. Angela Hennig heeft nog een poging gedaan om naar het duo Tina-Saskia te rijden en ze kwam net aansluiten op de meet. Lucinda van Leontien.nl wint, Tina 2e, Saskia 3e, Angela 4e. Ik werd uieindelijk 7e, nipt gevolgd door de rest van mijn ploegmaten.

GP Costa Etrusca

2009-03-20T09:44:00.002Z

3 dagen in Belgie volstond om weer het vliegtuig te nemen, dit kaar naar Italie. Ik ga er 3 wedstrijden rijden met de nationale selectie. Kan wel wat wedstrijdritme gebruiken aangezien ik enkel nog maar Omloop Het Nieuwsblad gereden heb. Ben benieuwd hoe mijn conditie geëvolueerd is ondertussen. Van Yvo, mijn trainer, moest ik deze 3 dagen gebruiken als training en volle bak gaan.

1e wedstrijd
‘s Morgens aan de ontbijttafel had ik er al zin in. Het waaide zo enorm hard, dat het zeker in waaiers getrokken zou worden door de Nederlandse rensters. Enkele van mijn ploegmaten bij DSB-LTO reden voor de Nederlandse selectie dus dat kwam mooi uit om met hen samen te werken. Van in het begin werd er stevig doorgereden, in waaiers zoals voorspeld, en ik deed gretig mee, want bij die weersomstandigheden voel ik me wel goed.. Al vlug daarna werd er een eerste groep gelosten gemeld. Iets later stagneerde het tempo wel wat, want we kregen na 70km ook nog 3 klimmen. Reeds op de eerste klim trok Cervelo met gans de ploeg zo hard door, dat heel het peleton kraakte. Ik kon me vooraan handhaven, tot de laatste 200m. Daar moest ik de rol lossen en hing ik even tussen kopgroep en overgebleven peloton. Mijn conditie is dus nog niet zoals ze moet zijn, maar we werken er aan!
Iets later is die kopgroep ook nog uiteen gevallen (7 rensters voorop), waardoor ik in de 3e groep zat met 3 ploegmaten van nationale selectie (Ludi, Maaike en Sjoukje). De prijzen waren verdeeld, althans dat dachten we tot we op de laatste klim terug de volgwagens van de 2e groep zagen rijden. De laatste 5km waren vlak en Ludi zette zich op kop om naar de 2e groep te gaan rijden. Ik ben haar gaan helpen en heb er een lange, ultieme sprint uitgetrokken, zodat we erbij kwamen op 2km. Zo kon Ludi zich sparen om nog mee te sprinten, maar zij was even verward en wist niet dat de sprint er al zo snel zou zijn. Ik werd, na een korte recuperatie, nog 5e in die groep, 15e in totaal. Vanavond lekkere massage en dan kunnen we er morgen weer invliegen, hopelijk met evenveel wind als vandaag (al denken sommigen daar anders over).

Wedstrijd 2
De wind was weer present, dus ik ook. We moesten vandaag 3x eenzelfde, langere, goed lopende klim overwinnen, 3e keer was het aankomst daarboven.
Reeds na 30km trok Kirsten Wild in de aanval. Ik kwam net van midden peloton naar voor gereden, toen ze haar aanval plaatste. Ze trok zo stevig door en ik kon haar wiel niet houden. Er was er nog 1 mee achter mij, maar die had het ook al snel door dat het onbegonnen werk was om de 2m op Kirsten nog dicht te rijden. Vond het best spijtig, want had wel zin in een lange ontsnapping. Lange tijd werd er echt niet gekoerst in het peloton waardoor de voorsprong voor Kirsten steeds maar opliep. Pas in de laatste 20km werd alles weer op de kant getrokken. De laatste beklimming zou gaan bepalen wie er zou winnen, want we hadden Kirsten bijna terug ingelopen. Op de klim ging alles nog goed voor mij. Er waren wel aanvalspogingen, en daar kon ik gelukkig steeds op reageren. Vorig jaar zou ik al helemaal vanachter gehangen hebben bij een versnelling. Enkel Sare Duster slaagde erin om het peloton te verschalken en de bloemen te veroveren. Voor ons werd het sprint met zo’n 50 rensters. De laatste 300m waren steil naar boven en daar kreeg ik het moeilijk en kon ik mijn positie vooraan niet behouden. Moest de beteren laten rijden om iets later zelf als 19e over de meet te komen. Morgen laatste dag van het 3-luik Etrusca en dan spijtig genoeg terug vliegtuig naar Belgie.

Wedstrijd 3
De wind was vandaag wat minder, maar daarom was de wedstrijd niet minder lastig. Het begon allemaal bergaf, dus geen probleem. Op de vlakke stukken naar de klim zouden Maaike en ik om beurten proberen weg te geraken. Cervelo liet niet begaan, waardoor de inspanningen nutteloos bleken te zijn. Zo begon een zo goed als volledig peloton aan de lange klim. Er werd stevig doorgetrokken en er vielen al snel gaten. Boven zouden er 17 voorop rijden, waaronder Grace Verbeke, Marianne Vos en Nicole Cooke. Ik kwam op 30sec boven in een 2e groepje van 7, wat al een heel prestatie is voor mij, al zeg ik het zelf. We probeerden nog wel naar de 1e groep te rijden, maar tevergeefs. Op het einde van de afdaling kwam de groep achter ons aansluiten en ging het tempo eruit. Uiteindelijk zou iedereen terug komen. De sprint lag op een klim van 5km. Heb me kalm kunnen houden tot daar en werd 3e in de groepssprint.

Dat was "trainingsweekend Italie". Volgende week nog een lastige trainingsweek, Dolmans Classic in NL en dan op naar de Ronde!

Stage Spanje

2009-03-20T09:42:00.001Z

Ik heb er lang op moeten wachten, maar eindelijk mag ik nog eens op reis naar zonniger oorden.
Deze keer zijn we gestrand in Spanje, meerbepaald Calafell. Het is wel de bedoeling dat we hier trainen, maar dat doen we maar al te graag onder een stralend zonnetje bij 20 graden Celsius.
We hebben ook kennis kunnen maken met onze nieuwe fietsen: Koga fullproscandium. Het ziet er allemaal heel mooi uit, al is het nog wel even aanpassen aan de nieuwe positie.
Wat de trainingen betreft kan ik kort zijn: veel km, doeltreffend, mooi trainingsparcours, zalig cruisen:

Dag 1:
Zaterdag was het gewoon een klein uur testrit om te zien of de positie op de fiets wel goed was. Ook wat acclimatiseren aan het warme weer he, want dat was ik al hele tijd niet meer gewoon.

Dag 2:
Zondag begon het serieuzere werk: 1x 2u en 1x 3u. Het was direct een strak tempo over dat glooiende parcours hier.

Dag 3:
Maandag stond er een doorlopende training van 5u op het programma, met enkele langere klimmen tussen. Reeds op de 1e klim kwam Agnieta ten val en moest ze afgevoerd worden naar het ziekenhuis. Enkele uren later kreeg ze het gezelschap van Elke Gebhardt, die aangereden was door een auto. Zij zit in volle voorbereiding voor het WK baan en deed een training op zichzelf. Beide mochten even later het ziekenhuis verlaten, de ene met hechtingen in het gezicht, de andere met wat kneuzingen. Beide maken het ondertussen weer goed.
De anderen hebben de training wel tot een goed einde gebracht en konden na 5u voldaan op bed of massagetafel gaan liggen.

Dag 4:
dubbele training van 2 en 3u met stevige klimmen waar iedereen op zijn eigen tempo naar boven mocht rijden.

Dag 5:
Woensdag was het hersteltraining van 2u want...

Dag 6:
... donderdag werd het de koninginnenrit...5u met 6 lange klimmen.
Op de klimmen mocht weer iedereen zijn eigen tempo bepalen en iedereen maakte daar gebruik van om zijn hartslag eens de hoogte in te jagen. Ik vond het een leuke training, en wie had ooit gedaccht dat ik langere klimmen ooit eens leuk zou gaan vinden?!?!
‘S avonds kregen we een leuk extraatje als ontspanning voorgeschoteld. Angela had haar playstation in combinatie met Singstar bij. In de lobby van het hotel hebben we de weinige aanwezigen tactisch laten verdwijnen om zelf de grote flatscreen te kunnen inpalmen. Daar werd er uit volle borst meegezongen met een aanbod van Duitse, Nederlandse en Engelse songs. Zelfs de begeleiding liet zich niet kennen, en heeft de uitdaging aangegaan! Foto’s en vooral filmkes zijn niet voor publicatie geschikt!

Dag 7:
Vrijdagmorgend stond iedereen paraat voor een hersteltraining ‘Rondje Stuwmeer’ voor 1,5u. Namiddag mochten zij die wilden, een toerke van 3u gaan doen, zelf in te vullen hoe de training eruit zou zien.

Dag 8:
Zaterdag was de laatste trainingsdag in Spanje,oooh! We zouden nogmaals 5u gaan rijden met wederom enkele langere klimmen. Deze keer probeerden we gewoon samen te blijven onder het motto "samen uit - samen thuis". Het was nog even genieten. Zelfs arm- en beenstukken gingen uit zodat die witte lichaamsdelen ook nog eens wat zonlicht kregen.
Na de training zijn begeleiders met de auto’s en bus naar huis vertrokken en de dag nadien was het onze toer, maar dan met het vliegtuig. Een leuke week is wederom voorbij!

Omloop Het Nieuwsblad

2009-03-03T18:26:00.002Z

Het koerscircus heeft zich weer op gang getrokken in Belgie met als eerste wedstrijd Omloop Het Nieuwsblad. Die wedstrijd is bekend bij de profs, maar ook de vrouwen mochten er dit jaar strijden op diezelfde dag. Toch een speciaal gevoel om 'voor' de profs te mogen rijden, en goed voor de aandacht voor het vrouwenwielrennen natuurlijk. Daar aan de start staan als Belg, zonder moraal of gezonde stress is bijna onmogelijk. Ik heb er dan ook alles aan gedaan van de winter om klaar te zijn voor de strijd vanaf wedstrijd 1.

Een nieuwe tenue, een aangename ploeg, een goede conditie...ik was er klaar voor!

De wedstrijd verliep zonder problemen. Klimmetjes en kasseien werden zonder veel problemen overwonnen. Met Adrie Visser had ik steeds een uitstekende,attente ploegmate mee voorin. Spijtig dat het na de 'hindernissen' stil viel, waardoor een grote groep telkens weer kon aansluiten. Uiteindelijk gingen we de finale in met een 30tal rensters, waaronder 4 van DSB-LTO (Adrie Visser, Annemiek Van Vleuten, Janneke Kanis en ik). Om beurten moesten we aanvallen of reageren op een aanval. Hoe dichter de finish naderde, hoe slechter mijn benen werden; ik begreep er niks van. De laatste kilometers was het alsof ik stil stond tov de anderen en meesprinten voor de zege of dichte ereplaats zat er al helemaal niet meer in. Ik was teleurgesteld omdat het zo goed ging tot 10km van het einde.

Eens aan de bus vond ik al snel het antwoord... een tube met amper nog druk in. 20km van het einde was ik in een diepe put gereden en vreesde ik direct voor een platte tube, maar hij heeft het uitgehouden tot de finish. Tja, zal niet weten of een wissel iets aan de uitslag veranderd zou hebben! Ik heb uiteindelijk toch nog een goed gevoel overgehouden aan de wedstrijd en met een stage in Spanje in het vooruitzicht, kan dat gevoel alleen maar beter worden.

(uitslag: winares Suzanne De Goede, Adrie 6e, ik 17e, Annemiek 24e, Janeke 29e, Bertine 34e, Liesbeth 92e, Agnieta 105e)

Tot na Spanje!

Ardeche

2008-09-14T21:08:00.000+01:00

Met de nationale selectie (Ludivine Henrion, Laure Werner, Karen Steurs, Maaike Polspoel, Katrien Van Looy en ik) trokken we naar Ardeche, een lastige voorbereidingswedstrijd voor WK.

rit 1:
Deze dag ging Maaike wel eens laten zien dat er niet met een soldaat te sollen valt. Ze trok alleen in de aanval en hield het 50km uit. Pas na de top van de enige klim voor het bergklassement (pasop: 't zijn daar niets anders dan afdalingen en beklimmingen he!!!) werd ze teruggepakt door de beste rensters in de wedstrijd. Een deel van de kopgroep die op die klim ontstond kon nog net uit de greep van het peleton blijven aan de meet. Maar er waren geen tijdsverschillen. Maaike mocht na afloop verdiend haar 2 mooie ruitjes-truien gaan halen: de ene voor het bergklassement, de andere voor het combinatie klassement (berg en rushes). Knap gedaan!

rit 2a:
Een 'klim'tijdrit van 9,4km die je op de macht naar boven kon rijden, lag me nog wel een beetje Enkel laatste stuk moest ik overschakelen naar kleine plateau omdat het daar steiler werd. Ik werd uiteindelijk 18e.

rit 2b:
In de namiddag zagen we een zeer gedreven Karen Steurs die telkens met een ontsnapping mee zat op de klimmen, maar spijtig genoeg viel het in dat groepje telkens stil na de klim zodat iedereen kon terugkomen. Ook Suzanne Ljunskog die aanviel op 10km van de meet werd 1km voor de meet teruggepakt, waardoor het massasprint werd in de bochtige laatste km. Van voor zitten was de boodschap en te vroeg aanzetten misschien ook, want ik werd 3e!!! Ik werd pas in de laatste meters geremonteerd door Ziliute en Johansson. Had ik wat langer gewacht dan ... had ik wellicht niet op podium gestaan. : )

rit 3:
Aflossing van wacht en vandaag was Laure van dienst in wat de 'koninginnerit' moest worden (1klim van 2e categorie en 2 van 1e categorie). De laatste klim was zelfs 15km lang, iets wat ik nog nooit gedaan heb ik een wedstrijd. Al op de 1e beklimming was Laure mee met een groepje. Op de lange klim viel alles pas echt uit elkaar in het peleton. Wetende dat het niet mijn dag was, ben ik in een groepje naar boven gereden waar het tempo juist goed was voor me. Me forceren had geen zin in die positie en er stonden bovendien nog 2 lastige dagen op het programma. Niet mijn beste resultaat dus vandaag, maar wel goede training gehad.

rit 4:
Voor de 1e keer deze week kon ik ook het tempo bergop goed volgen. Het klassement was gemaakt wat er wel voor een deel tussen zat. Daardoor bleef het redelijk rustig in het peleton. We hadden opdracht gekregen om te demareren, dus dat hebben we met zijn allen om beurten gedaan totdat Ludivine weg geraakte. Spijtig dat ze in eerste instantie niemand mee kreeg. Halverwege hebben we haar teruggepakt. Uiteindelijk werd het wederom een (massa)sprint.

rit 5:
De laatste rit en ik was er niet rouwig om. Mijn benen waren serieus toegetakeld van vermoeidheid. Het waren plaatselijke ronden en van kilometer 0 werd er ingevlogen! Elke ronde kwam er dan ook nog zo'n lastig "kaske" van 2,5km in. Tjonge, heb ik daar sterretjes gezien met mijn 25 (pion). Karen reed vandaag haar laatste wegwedstrijd, dus gelukkig was zij nog super gemotiveerd om een mooie prestatie neer te zetten. Haar aanvalslust werd beloond, maar een dichte ereplaats zat er spijtig genoeg niet meer in aangezien de grote kleppers al gaan vliegen waren.

@Karen: het gaat je goed in je volgende 'carriere'. Geniet van je huwelijksdag, huwelijksreis en van Kristof als je man! En Laat die Australiers maar afzien in de crocodile trophy. Veel succes!

Wieze (AA drink wielertrofee)

2008-09-07T20:58:00.000+01:00

Vanwege mooie organisatie en steun voor het vrouwenwielrennen mocht/kon ik de laatste wedstrijd van de aa drink wielertrofee toch niet missen. Spijtig genoeg kwam ik niet meer in aanmerking voor een goede plaats in het eindklassement aangezien je daar 7 van de 9 wedstrijden voor gereden moet hebben.
Het was een ander parcours als de 1e wedstrijd van het seizoen, eveneens in Wieze, maar waar ik de wedstrijd moest staken vanwege mijn 2 valpartijen. Deze keer zat er een lange mooi klim in. Er waren nogal wat aanvalspogingen waarbij vooral de nieuwe Vlaams Kampioene, Latoya Brulée, zeer gedreven was. Zij reed dan ook enkele ronden solo voor het peleton. Maar aangezien ons niet graag bij situatie neerleggen, hebben Kathy Delfosse en ik het achtervolgingswerk op ons genomen. Later is ook Lensy Debboudt komen meewerken. Uiteindelijk zijn we met zo'n 12tal rensters weggeraakt, op zoek naar Latoya. Toen we die terug pakten, was dat het teken voor Emma Johansson om te demareren en ga daar maar eens achter met nog 5 aa-drink rensters in dat groepje! Een halve ronde later, bij het ingaan van de laatste ronde heb ik toch mijn kans gewaagd. De achtervolgers lieten me iet ver rijden, waardoor ik echt alles moest geven om voorop te blijven (achter Emma nog steeds welliswaar). Emma wint, ik 2e en Ilse Geldof 3e. Nu op naar het - heb ik me laten vertellen - lastige Ardeche ter voorbereiding van WK.

Haasdonk

2008-08-31T19:56:00.001+01:00

… en we blijven maar koersen, krijgen er geen genoeg van…
Deze keer stonden An en ik in Haasdonk aan de start. Hetzelfde wedstrijdverloop als gisteren eigenlijk… aanvalspogingen van buitenlandse rensters waar niet op gereageerd wordt en die rijden dan natuurlijk weg he! Kreeg het ervan op mijn zenuwen, dus heb ik me in alle colère op kop gezet samen met Elise Depoorter en een minuut werd 30sec voor de koploopster. Ik voelde de vermoeidheid wel opkomen, waarna ik An gecommandeerd heb om te demareren naar de koploopster. Niet over nadenken en uitvoeren, moest ze gedacht hebben, want weg was ze voor ik mijn zin kon afmaken. Ik heb nog tot de eerst volgende bocht op kop gereden en de bocht zo traag genomen dat sommigen achter mij vielen. Slechts 1 renster – Lensy Debboudt – kon er nadien nog naartoe rijden. Het werd een spurt met 3, waar Lensy het haalde voor An. Ik werd nog 4e en kon terugblikken op een geslaagde RUSTweek. Nu wordt het weer trainen geblazen tot eind september…

De Klinge

2008-08-16T19:54:00.002+01:00

Daags na de tijdrit waren An en ik present op een kermiskoers in Belgie. Als je moraal en de benen goed zijn, moet je niet gaan trainen, maar gaan voor een overwinning. De wedstrijd had weer zo’n typisch Belgisch tintje met ontsnappingspogingen waar niet op gereageerd werd en andere waar ze dan op het wiel vlogen. Ik wou echter niemand te ver laten rijden, want ook in deze wedstrijd waren er best veel premies waar An en ik voor gingen. Uiteindelijk resulteerde dat in een massasprint die ik gemakkelijk won. An werd nog 12e. De bloemen mocht ik ontvangen van meneer Rik Van Looy, een bekende Belgische ex-wielrenner/kampioen! Toch mooi om van hem te mogen horen dat ik een knappe wedstrijd gereden had. : )

BK Tijdrijden

2008-08-15T19:53:00.000+01:00

Het BK vond deze keer plaats in Mouskroen, aan de andere kant van het land. Aangezien het daar redelijk lastig kon zijn, en ik het parcours niet kende, waren we thuis al vroeg vertrokken. Na een verkenning met Martine Bras, ben ik op de rollen gekropen en daar voelde ik dat het goed was met de beentjes. Ook het parcours viel goed mee, met slechts enkele heuvels en (te) weinig bochten.
Vorig jaar strandde ik op de 3e plaats op 1min06 van An Van Rie (Belgische Kampioene TT 2006), mijn doel was om die kloof kleiner te maken. Ik startte als voorlaatste, An als laatste. En daar gingen we… het gevoel was direct goed, fel aangemoedigd door mijn supporters in de volgwagen (pa, Martine en mijn collega bij Wurth), de ene al wat luider dan de andere. Bij het keerpunt zag ik 2 rensters voor me uitrijden. Op de terugweg heb ik hen dan ook ingehaald. Na de meet was het wachten op An, die eigenlijk als ‘enige’ (zonder pecht dan toch) favoriete vertrok. 16sec was het verschil en An werd wederom kampioen tijdrijden, al was ik even fier met mijn 2e plaats en toch mooie prestatie. 1 en 2 voor Vrienden van het Platteland, beter kan niet he!

1000€ race Brasschaat

2008-08-12T19:52:00.001+01:00

In Brasschaat stonden er 2 Vrienden vh Platteland aan de start: Martine Bras en ikzelf. Al snel merkte ik dat het menens was bij Brassie, want ze sprintte voor elke premie. Na 2 premies kwamen we tot de overeenkomst om er om beurten voor te sprinten, aangezien we de winst toch deelden. Het ging vlot en het geld kwam gemakkelijk binnen, totdat er een groep van 6 wegreed en geen van ons. Na enkele ronden, vonden we dat ze genoeg premies van ons ‘afgenomen’ hadden, dus hebben we ons op kop gezet. We deden beide lange beurten en kregen maar weinig hulp van de rest. Toen de voorsprong 45sec bedroeg, heb ik me even vanachter gezet om te recupereren, terwijl Martine maar bleef rijden op kop. Iets later heb ik gedemarreerd en meteen naar het groepje vluchters gereden. Daar was de samenwerking helemaal zoek waardoor we 2 ronden voor het einde toch weer terug ingelopen werden door het peloton. Vera Koedoder en Louise Moriarty konden toch nog een massasprint ontlopen, waarin Vera het haalde van Louise. Ik sprintte naar de 3e plaats, Martine 4e.
De 20 eersten moesten nadien nog een afvallingswedstrijd rijden, waar de winnares 1000€ krijgt. We zagen het helemaal niet meer zitten, aangezien de wedstrijd toch al wat krachten gekost had. Maar we hielden de moed erin, want Martine was de winnares van vorig editie en dat geeft toch moraal.
Ik had wel door dat ik Vera Koedoder in de gaten moest houden, omdat ze zo sterk reed, maar probeer haar een keer bij te houden he!
Telkens zij demareerde, reageerde ik in de hoop weg te rijden (liever wegrijden dan nog eens 19x te sprinten). Martine controleerde de sprints en ik controleerde Vera. Haar 5e poging was de juiste waardoor we weg geraakten en uiteindelijk moesten sprinten voor die overwinning. Daarin haalde ik het en mocht ik die 1000€ deels mee naar Arendonk/Mol nemen. Kunnen we een vakantie’tje van houden eh Brassie!

Heusden-Zolder

2008-06-29T19:15:00.000+01:00

schitterend weer, véél toeschouwers, grootse organisatie, een aanlokkelijke prijzenpot en een peloton van 100 rensters: alle nodige ingrediënten voor een superleuke (maar korte) koers over 77 k en iedereen was dan ook van in het begin entoesiast...Vele demarrages trokken het peloton meteen op een lint. De enige VVHP rensters van dienst waren Liesbet De Vocht en An Van Rie die super in hun nopjes waren om nog eens op Belgische bodem te kunnen rijden! Af en toe geraakte er een groepje weg, maar halfweg kreeg toch een vaste ontsnapping van 11 rensters vorm. Liesbet en An tekenden present, hielden er een strak tempo in en pakten onderweg ook 3 van de 4 tussensprints mee. Bij het ingaan van de laatste 15 k viel het tempo van de groep onrustbarend terug: iedereen wilde zich sparen en even zat de schrik erin dat het peloton zou terugkomen (onterecht rouwens want die zaten intussen op bijna 3 minuten). In de laatste ronde was er een spervuur van demarrages, maar niemand geraakte weg. De Australische Leonie Burford zegevierde uiteindelijk, Ilse Geldhof sprintte zich naar de 2e plaats en de VVHP rensters werden mooi 3e (An) en 6e (Liesbet). Na de overwinning van Liesbet in Tielt-Winge alweer een podiumplaats en een knap resultaat: ze beginnen de Vrienden van het Platteland te kennen in België!

Tielt-Winge

2008-06-22T20:37:00.002+01:00

De dag na Zeeuwse Eilanden zat de zin om 'af te zien' er nog steeds in bij An en mezelf. Mijn vader zag het allemaal niet zitten. Die vroeg zich af wat ik daar kon gaan doen na 3 dagen wedstrijd, maar ik had niks te verliezen. Ik zou me de eerste helft van de wedstrijd wel rustig houden om mijn beentjes wat los te rijden en dan zien hoe de wedstrijd evolueerde. An dacht er min of meer hetzelfde over. Blijkbaar waren we in de minderheid, want velen waren al actief aan het demarreren vanaf de eerste ronde. In de 2e ronde reed een Duits meisje alleen weg. Niemand reageerde, dus kreeg ze een mooie voorsprong. De ronde erop was er een tussensprint waar de voorste gelederen van het peleton zich in mengden. Na de sprint, net voor een kleine klim, viel alles stil. Toevallig kreeg ik net die moment zin om dat heuveltje op te sprinten. In de afdaling zag ik dat ik vooruit zat en ben ik voluit door gegaan. Die anderen dachten misschien - net zoals mezelf - dat het nog te vroeg was.
Al snel kwam ik bij de eenzame vluchtster en de samenwerking verliep vlot, al merkte ik wel dat zij al wat geleden had. Na enkele ronden ben ik zo vriendelijk geweest de stukken windop voor een groot deel te doen en zij mocht de stukken wind af doen. Ik hoopte wel dat het geen komedie was, anders was ik mooi gezien aan de meet. Ondertussen was het ook voor An gedaan met het "rustig volgen". De ene demarrage na de andere counterde ze alsof het niks was. Niemand geraakte uit haar klauwen, tot grote frustratie van sommige rensters. Uiteindelijk kwam er toch een organisatie in het peleton, waardoor onze voorsprong van een minuut snel daalde naar 20sec. Gelukkig duurde de achtervolging niet lang genoeg, zodat we met 18sec mochten duelleren voor de overwinning. Daarin haalde ik het vlot wat goed was voor mijn eerste overwinning van 2008. An probeerde ook nog weg te geraken in de laatste rechte lijn, maar nu lieten ze haar niet begaan. We hebben afgesproken dat ik de volgende keer de intervaltraining op mij neem zodat zij dan 74km voorop kan rijden. Mooie deal!

Guy Kostermans Sr.

2008-06-12T11:37:00.000+01:00

Maanden waren we al op de hoogte van je gezondheidstoestand en toch kwam je zomaar naar de koersen net alsof er niks aan de hand was. Het BK wou je perse nog meemaken, goed wetende dat het je laatste ging zijn. Iedereen staat daar aan de start om een goede prestatie neer te zetten, maar weinigen zagen “jouw prestatie”. Maar jij wou die dag niet in de picture staan, maar gewoon je favorietjes aanmoedigen en hen naar die titel schreeuwen! Spijtig genoeg mocht dat niet zijn, maar we apprecieerden je aanwezigheid eens te meer! Guy, bedankt voor de vriendschap en de vele aanmoedigingen. Waar je ook bent, je zal altijd bij ons blijven… het gaat je goed ‘daar’.

Humsterland en Therme kasseienomloop (topcompetitie 1.2)

2008-06-08T11:33:00.000+01:00

Humsterland is zo één van die wedstrijden om snel te vergeten. 7 rensters die wegrijden en niemand van de ploeg mee. 3 ploegmaatjes waren al snel uitgeschakeld door omstandigheden: Martine ziek, Ellen materiaalpech en An die nog last had van haar ribben. Wat een mooie kans had kunnen zijn voor de topcompetitie, was nu in rook opgegaan. Morgen beter zou ik zeggen!

Nieuwe dag, nieuwe kansen, nieuwe krachten…we waren allemaal gebrand om het beste van onszelf te tonen na de mislukking van gisteren. Therme kasseienomloop noemen ze niet voor niks zo, dus kregen we 4 kasseistroken van zo’n kleine 4km telkens. Na de 1e strook ontstond er een groep van zo’n 25 rensters, waaronder mijn ploegmaatjes Liesbeth Bakker, Ellen Van Dijk en mezelf. Na de pech van gisteren, kreeg Ellen ook vandaag weer af te rekenen, deze keer kettingbreuk. Toen even later Liesbeth lek reed op de 2e kasseistrook zat ik daar nog “in mijn uppie” in de kopgroep. Kirsten Wild was ook lek gereden en in de 2e groep terecht gekomen. Ze heeft zich dan met haar ploeg op kop gezet om terug tot bij onze groep te komen. Net voor de aansluiting ging Adrie Visser demarreren. Ik erachter en ook Iris Slappendel volgde. We kregen niet veel ruimte, want Kirsten moest het onder controle houden (zowel Adrie als ik staan dicht in het klassement voor de topcompetitie), maar zo konden we haar wel onder druk zetten natuurlijk! Na enkele kilometers zat onze poging er op en konden we weer plaats nemen in een groepje van zo’n 30man, waar ik volgende ploegmaatjes terugvond: Jaccolien Wallaard, Annemiek van Vleuten en Marit Huisman. Er kwamen nog enkele aanvalspogingen, maar uiteindelijk werd het toch een sprint die gewonnen werd door Kirsten Wild. Ik werd 4e, Annemiek 6e, Jaccolien 8e en Marit 16e. Weer een sterke ploegprestatie, maar helaas nog steeds zonder echte overwinning! Die mag er wel eens gaan aankomen.

BK Temse

2008-06-02T20:53:00.000+01:00

Het kampioenschap is een speciale koers. De week ervoor proberen journalisten,supporters en kennissen je nerveus te maken, maar dat lukt bij mij niet snel. Je hoopt natuurlijk altijd wel op’t eind van de dag die trui te dragen. Met die gedachte ben ik ook van start gegaan, welliswaar bijna te laat. (An en ik hadden bijna de start gemist, op 2minuten na, goed voor onze adrenaline!!!)
Enkele ronden verliep alles vlotjes, tot er zich een 1e valpartij voordeed. Dat gekreis kende ik nog van in Polen en inderdaad, er stond “Vrienden van het Platteland” op haar shirt… daar ging mijn enige ploegmate! Gelukkig kon ze iets later weer aansluiten om nog een ronde later plat te rijden. Toen was het afgelopen en heeft ze zich strategisch opgesteld om voor mij te supporteren.
In de wedstrijd waren ondertussen Grace Verbeke, Latoya Brulee en Annick Van Leuven uit het peleton weggereden. Zij kregen al snel een mooie voorsprong. Omdat Vlaanderen er van voor niet bij zat, moesten zij het gat dicht rijden. Toen dat gelukt was na 2 ronden, waren er verschillende aanvalspogingen waaronder een van Lieselot Decroix. Net voor het ingaan van de laatste ronde ben ik naar haar toe gedemareerd in de hoop om zo voorop te blijven. Lensy Debboudt was er ook bij. Maar Vlaanderen liet weer niet begaan, dus terug ganse peleton samen. Met het doel om er geen massasprint van te laten maken, zat er nog maar 1 ding op… proberen weg te rijden op een stuk vals plat op zo’n 1300m van de finish. Die poging was alvast geslaagd, maar op 600m van de meet kreeg ik het wel erg lastig. Ik voelde het peleton naderen en tegelijk mijn benen ontploffen. Ik heb me nog rechtgezet om te “sprinten”, maar het mocht niet baten. Op 2m voor de meet kwam Ilse Geldof me voorbij geraasd, met 4 anderen in haar zog. Ik werd teleurgesteld 5e. Kampioenschappen zijn niet mijn ding.
Of was het zo voorbestemd Rudy (Santens)???

@Ilse: ik weet dat je engelbewaarder dichter dan in eender welke koers bij je was! Het is je gegund, proficiat!

Ronde van Polen (UCI 2.2)

2008-05-24T15:27:00.000+01:00

Na een lange rit in de auto eindelijk aangekomen in het druilerige Polen. Het weer was er niet echt denderend en dan ‘baal’ je wel even als je hoort dat het in Belgie zalige temperaturen zijn.
Ach ja, je bent er nu, dus je maakt er gewoon het beste van! Na de permanence zijn we het hotel gaan zoeken. Met papiertje - met wat Poolse lettergrepen op - moesten we op zoek. We hebben HET gevonden. In de middle of nowhere, naast een soort legerkamp afgezet met prikkeldraad, lag een camping/studentenkamers-gedoe… Van luxe hadden ze er nog niet gehoord, integendeel. We stonden weer even met de voetjes op de grond en beseften hoe goed we het thuis hadden. Maar er moest dus ook nog gekoerst worden.

rit 1:
De eerste rit was slechts 98km, goed als opwarming dus. Er waren verschillende aanvalspogingen maar niemand kreeg meer dan 100m. Het waren allemaal lange, slechte wegen dus je kon alles goed controleren als je vooraan reed. Bij het ingaan van de plaatselijke ronde, met nog 7km te gaan, waagde ik mijn kans. Ik demareerde en tot mijn grote verwondering was ik alleen weg. Achter mij liet het peleton niet begaan en 4 rensters konden nog wegkomen. Na een minimale solo van 1,5km sloten die bij mij aan. Deze rensters waren: An Van Rie (ploegmate), Alessandra D'ettorre, Sara Mustonen en Alexandra Burchenkova. Tegen een hoog tempo maalden we de rondjes af en moesten we gaan sprinten voor de overwinning. D’ettorre was daarin de snelste, Mustonen 2e, An 3e, ik 4e en Burchenkova 5e. Geen overwinning, maar belangrijkste is dat we 24sec voorhadden op het peleton, wat goed is voor de komende dagen, waar er ook nog een tijdrit op het programma staat.

Rit 2
De hele koers werd gecontroleerd door mijn ploegmaatjes en de ploeg van de leidster, Fassa Bortolo. Niemand mocht nog seconden nemen, want winst in het eindklassement zat er in voor An. Maar wat voor mij gisteren allemaal vlotjes liep, was vandaag soms een echte ramp. We reden tegen een heel laag tempo, en dan is het zowiezo gevaarlijker voor valpartijen. Ik zat nog maar net op de 3e rij toen ze voor me gingen liggen en de weg blokkeerden. Ik viel vol op mijn linkerbil en dacht eerst echt dat mijn ronde over was. Mijn ploegmate Marit Huysman en Ludivine hebben me aangemoedigd om terug op die fiets te stappen, ze zouden me wel terug brengen naar het peleton. En ze hebben dat knap gedaan, waarvoor mijn dank!
Aangezien mijn bil zo zeer deed, kon ik maar amper kracht zetten op de pedalen. Ik heb dan 40km vanachter in het peleton gereden met een zeer hoge trapfrequentie. Zo kreeg ik misschien die bil terug los. Maar de slechte wegen hielpen me daarbij niet echt. De schrik voor een nieuwe valpartij zat er in, waardoor ik niet meer de moed vond om me nog vooraan het peleton te nestelen... totdat An lek reed. Ik denk niet dat ik al ooit zo snel van voor zat om alles terug te controleren. En in het naar voor rijden, merkte ik ook dat ik geen pijn had in mijn bil als ik een heel zwaar vitesse trapte. Ik had terug wat hoop voor de laatste dag (rit + tijdrit). De 2e rit werd alleszins een massasprint, die gewonnen werd door Bronzini. Ik heb me niet meer gemengd in dat dwaze tumult.

Rit 3
Vandaag zou het onze dag worden om te stuntelen en een gooi te doen naar de gele trui.
De rit in de voormiddag werd gereden over brede wegen en het was uiteindelijk maar 77km. Er werd heel snel gereden en ook vandaag probeerden enkelen nog een laatste poging te doen om te stijgen in dat klassement. Maar de Vriendinnetjes van het Platteland gunden het niemand meer. ’s Morgens mochten we al met zijn allen op het podium komen, opdat ze ons konden huldigen als leider in het ploegeklassement! Daat doet natuurlijk wel iets. Alles verliep goed, totdat men begon te sprinten. Ik reed links op de weg, met de neus in de wind, maar dat was wel de minst gevaarlijke weg. An reed rechts en kwam heel ongelukkig ten val. Van 400m voor de meet tot aan de finish kwam er een ijzige kreet door onze communicatie, wat me echt kippevel gaf. Er ging zoveel door me heen. Toen ik haar tegemoet reed, was ze al in gezelschap van Jaccolien die haar over de meet duwde. 3m over de meet zijn we gestopt bij de ambulance, waar ze de eerste zorgen kreeg. Felste was: wij dachten aan haar gezondheid, zij dacht aan de tijdrit… mensen kunnen toch rare kronkels hebben hoor! Na een half uurtje hebben we haar plat in de bus gelegd en moest ze een soort yoga doen van Wim (de ploegleider). Ze was zo overstuur en gelukkig kon Wim haar zo terug tot rust brengen.
Enkele uren later moest er beslist worden of ze zou starten of niet. Een 3e plaats in het klassement geef je nu niet “zomaar” weg, maar zij had wel een verdomd goede reden om op te geven, want haar ribben waren allen gekneusd wat heel veel pijn met zich meebrengt. Zij moest er nochtans niks van weten en met een verkrampt gezicht stapte ze op de fiets. Ik startte 2min voor haar en gaf voor de laatste keer alles in de tijdrit. De tijdrit was best nog lastig, ondanks het maar 3,5km was. Eerst bergrop, dan bergaf, dan terug lang bergop en nog klein stuk bergaf. Ik eindigde als 5e op 4sec van de winares. Daardoor werd ik 3e in het eindklassement, wat een mooie opsteker is voor de rest van het seizoen. Het is eveneens mijn eerste internationale podiumplaats, dus mag ik er best fier op zijn.
An werd tot ieders verbazing nog 8e op 10sec. Moet je niet vragen hoe snel ze gereden zou hebben zonder die pijn. Het was een dubbel gevoel als we met zijn allen naar het podium mochten. We bleven beste ploeg dus kregen we allemaal een mooie rode trui. Maar die gele trui had toch echt om de schouders van An moeten zitten! Toch hebben we heel wat geleerd uit deze ronde, wat ons enkel weer wat sterker gemaakt kan hebben!

Volgende week Belgisch Kampioenschap… we zijn er klaar voor, net als de 100 ander in de wedstrijd zeker, want wie wil die trui nu niet voor een jaar om de schouders hebben?

Veldhoven (Omloop der kempen)

2008-05-15T22:12:00.005+01:00

De uitdrukking ‘rust roest’ heb ik aan den lijve mogen ervaren. Alles piepte (mijn longen) en kraakte (mijn botten) tijdens de wedstrijd. Het liep voor geen meter. Toch zat ik mee met de eerste ontsnapping van 8 vrouwen. Jaccolien zat daar ook bij, wat op zich een goede situatie was voor de ploeg. Spijtig genoeg werden we net voor de Belgische grens (ja, was zo goed als een thuiswedstrijd voor mij he!) terug gepakt en viel het weer even stil in’t peloton. Even dus, want op de ‘kasseikes’ trokken ze alles op een lint, waardoor ik terug in de kopgroep kwam te zitten en deze keer waren Ellen Van Dijk, Marrit Huisman, Jaccolien Wallaard en An Van Rie mee. Maar zelfs met 4 in een kopgroep van +/-15 kan het mislopen. Toen Iris Slappendel op 20km voor het einde demarreerde, reageerde niemand en kreeg ze een vrije weg naar de overwinning. We hebben nog even geprobeerd, maar blijkbaar hadden we allemaal al het beste van onszelf gegeven, waardoor een echte achtervolging er niet meer inzat. Enkel Ellen had nog een joker over, waar ze gretig gebruik van maakte op 8km voor de meet. Marianne Vos kon nog naar haar toe rijden, de rest bleef bij ons in het groepje zitten. Ellen werd uiteindelijk 3e. Bij ons was het sprinten voor de 4e plaats. Jaccolien werd 5e, ik 9e, An 14e, Marit 16e.

RUST!!!

2008-05-15T22:12:00.004+01:00

Genieten van het zomerse weer, mijn kledingkast nog eens vullen met nieuwe spulletjes, mijn vriend Tom gaan aanmoedigen, want die is de laatste tijd super bezig met reeds 7 overwinningen in Belgie en Nederland…
Toch heb ik elke dag op de fiets gezeten al was het wel maar naar’t werk en terug en woensdag een duurtraining.
Kortom, ik heb ervan geprofiteerd en ben helemaal klaar voor het 2e deel van het seizoen!

Bern (wereldbeker)

2008-05-15T22:11:00.007+01:00

Effe uitstapje naar de mooie Zwitserse bergen! De warme temperaturen en een mooi landschap brachten toch een zeker vakantiegevoel naar boven.
Het parcours was iets wat ik moest aankunnen…althans dat dacht ik toch. Ik had er niet op gerekend dat ze het parcours gingen veranderen en er een klim van 10km gingen insmijten. Gelukkig hadden we onze 2 kangoeroes (Lorian en Nikki) nog, die zich echt thuis voelen op zo’n klim. Mij lukt het ook wel om boven te komen, maar niet als de ‘specialisten’ beginnen doortrekken. En dat was dus het geval van in de 1e ronde: een ganse ploeg tempo maken van de start tot boven op de klim. Een groep van 40 kon volgen, de rest belandde in het peloton met ook nog een boel toppers erbij.
Gedreven als ik ben, heb ik de wedstrijd uitgereden (68e) om nadien extra te gaan genieten van een welgekomen rustperiode van een week!

criterium Bornem

2008-05-15T22:11:00.006+01:00

Een vrije dag, whiehiew! Dus hebben we 2 keuzes: trainen of koersen aangezien de winkels dicht zijn. : )
Wat wedstrijdritme voor de wereldbeker in Bern kon geen kwaad, dus ben ik maar gestart in het criterium. Het regende net voor de start dus had ik me onder een afdakje gezet.
Het startschot werd gegeven en dat was meteen het teken om het te laten stoppen met regenen en de zon te laten schijnen. Grace had er blijkbaar zin in, want die demareerde van in het vertrek, ik moest nog vertrekken van onder mijn afdakske!
Aangezien Grace serieus doorging, lag het peleton (van 36rensters) direct uit elkaar, dus ben ik van groepje naar groepje gereden. Na een ronde kwam ik eindelijk in het eerste groepje terecht. Had al meteen door dat Grace daar nog voor moest rijden, aangezien ik ze niet voorbij gestoken had. De vogel was dus vliegen…
In ons groepje zaten 5, uiteindelijk 4, rensters van AA-drink, maar de samenwerking verliep niet zoals het hoorde. De achterstand werd groter met de ronde en zo reed Grace naar haar eerste knappe overwinning van het seizoen. In de sprint werd ik nipt geklopt door Nikki Harris en werd uiteindelijk 3e.

Roeselare (1.2)

2008-05-15T22:11:00.005+01:00

De benen waren alles behalve super aangezien ik gisteren ook al afgezien had, de topconditie is zo goed als weg…wat doe je dan in Roeselare he!?!? Wel, helpertje spelen (drinkbussen halen, meiskes uit de wind naar voor brengen, de spurt aantrekken voor een snelle ploegmate), me amuseren omdat er enkele leuke supporters aan de kant stonden en afzien.
De wedstrijd lijkt op zich niet lastig met maar enkele kleine klimmetjes, maar telkens valt dat dan dik tegen op de terugweg naar Roeselare, met die smalle baantjes en veel wind.
An van Rie wou zich ook vermaken, dus ging ze enkele kilometers voor het peleton uitrijden. Na de bergzone ontstond er een kopgroep van 8 vrouwen. Sterke Annemiek van Vleuten zat er bij en bijna elke ploeg had wel iemand mee. Op de plaatselijke ronden was het verschil nog maar 45seconden. Toch hebben we het groepje niet meer ingehaald, want we zijn gestrand op een kleine 30seconden. Annemiek werd knap 2e in de sprint, die gewonnen werd door Loes Markerink. De laatste kilometers heb ik me nog op kop gezet van het peleton om Martine in een goede positie aan de sprint te laten beginnen. Op 300m zat mijn werk erop en kon ik me eindelijk naar de meet laten bollen, genoeg geweest voor vandaag!

Borsele (topcompetitie 1.2)

2008-05-15T22:10:00.001+01:00

Vorig jaar lag het hier na 10km uit elkaar, dit jaar duurde het iets langer. De eerste ronde werd er nog niet echt doorgereden, enkel op de stukken met zijwind. Daardoor scheurde het peleton wel, maar velen konden nadien toch weer aansluiten. Ik zat steeds vooraan om me niet te laten verrassen, want de topcompetitie is toch wel een klein doel op zich om daar goed te presteren. De wedstrijden liggen me alvast.
In de 2e ronde ontstond er een kopgroep van 24 ofzo met daarbij ook mijn ploegmate Ellen Van Dijk. Er waren heel wat aanvalspogingen, want de kopgroep was blijkbaar nog te groot voor sommigen. Uiteindelijk zijn er 7 weg gereden: Ina Teutenberg, Marianne Vos, Kirsten Wild, Anita Valen, Regina Bruins, Vera Koedoder en … IK : )
De voorsprong op de achtervolgende groep bleef constant en bij ons gaven ze niemand de kans om solo naar de meet te rijden. Ik werd uiteindelijk 6e in de sprint, niet verwonderlijk na een spurt tegen enkele snelle meiden. Door dat resultaat sta ik nu 3e in tussenstand van topcompetie.

Waalse Pijl (wereldbeker)

2008-04-23T18:43:00.002+01:00

Normaal zou ik niet deelnemen aan deze wedstrijd: wie neemt er nu een dag verlof op't werk om te gaan afzien op de muur van Huy??? Awel, ik dus uiteindelijk eh! Na mijn goed resultaat met slechte benen in Gelderland, moest dit toch ook lukken zeker...
Een selectief parcours + een snelle wedstrijd kon niet anders dan brokken geven. De eerste 70km van de wedstrijd reed ik nochtans mee zonder problemen. Op de côte de Beauhisseau (3,4km) gingen ze versnellen en boven op de top hing ik in een 2e groepje. An en Lorian zaten mee in de eerste groep. De Ben Ahin (2,1km) volgde al snel, wat onze groep nogmaals deed splitsen. En toen kwam DE muur (spijtig genoeg die van Huy en niet die van Geraardsbergen). In het begin soepeltjes draaien en denken oh, dat valt hier nog reuze mee...totdat je aan het eerste kapelleke komt en je je nek helemaal tussen je schouderbladen moet leggen om de top te kunnen zien... Belangrijkste is: ik ben boven geraakt en nog op een respectievelijke tijd (1min 56sec) van de winares Marianne Vos, wat goed was voor een 53e plaats. Toch knap voor een trainingsritje! : )

Gelderland (topcompetitie 1.2)

2008-04-20T18:42:00.000+01:00

Met slechte benen en beetje verkoudheid kan je toch nog mooi resultaat neerzetten blijkbaar! Dat is in Gelderland wel bewezen!
Er werd heel snel gereden, maar wel constant tempo wat goed voor me is. Zo kon ik me vooraan goed handhaven, ook op die Nederlandse dijkjes waar veel zijwind staat. Enkele demarrages met telkens een ploegmaatje of mezelf mee, werden teniet gedaan. Dan reed een groep weg waar Kristy bijzat. Alle favorieten waren mee, behalve Marianne… oh nee, die is er net ook nog op 2sec naartoe geflitst, net zoals onze Ellen Van Dijk. Mooie achtervolging van haar, maar ze is dan ook niet voor niks wereldkampioen scratch geworden enkele weken geleden he!
2 ploegmaatjes voorin was voldoende om er verder een rustige wedstrijd van te maken. Terwijl Lotto een mooie ploegenachtervolging opzette, kregen zij ineens de steun van team Flexpoint. Waarom is me tot op heden nog steeds niet duidelijk aangezien ze 2 man (en niet de minsten) mee voorin hadden. Alleszins, alles weer te herdoen na de ‘berg’zone waar de kopgroep terug ingelopen werd. Spijtig want mijn benen protesteerden serieus om me weer voorin te mengen. Met nog 25km te gaan, voelde ik de spanning/adrenaline stijgen en werd het iets gemakkelijker om me te motiveren. Op 20km reden er 7 rensters weg en daar heb ik mijn wagonnetje maar bij aangepikt. Achteraf bekeken geen slechte beslissing, want zo reed ik ineens voor een mooi resultaat en zowiezo uci-punten (8 eersten). Spijtig dat er ‘slepers’ in onze groep zaten die uiteindelijk ook nog eens begonnen te demarreren. Toen Eva Lutz wegsprong, keek iedereen gewoon naar elkaar,maar niemand die reageerde. Op het laatste stuk vals plat zaten we ineens nog maar met 5 in de achtervolging. Op 2km sprong Samplonius weg uit onze groep en reed in 1 ruk naar Lutz en sprintte zich zo naar de zege. In onze groep was Andrea Bosman de snelste, ik werd 4e. Net geen podium, maar ik kom in de buurt…

Drenthe (wereldbeker + 1.1)

2008-04-14T17:25:00.000+01:00

Aangezien België dé Ronde (van Vlaanderen) als wereldbeker heeft, kon Nederland moeilijk onderdoen. Zij organiseren elk jaar de “Parijs-Roubaix” voor vrouwen. Er zijn misschien wel niet zoveel kilometer kasseien, maar ze mogen er zijn qua slechte staat!
Van keien leggen hebben die kaaskoppen indertijd niet veel kaas gegeten denk ik, ofwel waren ze toen al zuinig (met de kasseien)! Hier en daar ontbreken er naar mijn mening toch een paar hoor!
Maar dit jaar ben ik wel gespaard gebleven van een lekke band in tegenstelling tot vorig jaar. Parcourskennis doet toch veel hoor. De kasseien hadden zijn tol geëist waardoor het peloton helemaal gesplitst werd. Ik kwam met de eerste groep over de kasseien,maar eens de kasseien achter de rug volgden de demarrages elkaar net iets te snel op. 3 rensters konden zo een mooie voorsprong uitbouwen. De groepjes daarachter smolten voor een deels terug samen, waardoor we uiteindelijk met 5 Vriendinnetjes van het Platteland (Lorian, Ellen, Kristy, An en ik) de finale zouden ingaan in de achtervolgende groep (achter de 3 leidsters).
De Vamberg moest echter ook nog overwonnen worden. Na de Vamberg bleven er van onze groep nog 30 rensters over, met daarbij Lorian, An en ik. De laatste 10km naderden we de kopgroep en op zo’n 3tal km van de meet werden 2 van de 3 koplopers terug ingelopen. Enkel Chantal Beltman bleef uit de greep van het peloton om zo een mooie zege te behalen na een knappe wedstrijd. Achter haar was het een en al chaos! Op 3km verloren we An in een valpartij en dan moet je maar eens proberen te denken aan sprinten… Heb toch maar mijn best gedaan en sprintte zo naar de 7e plaats…mijn dichtste plaats in een wereldbeker tot hiertoe! Lorian zat ook nog bij mij in de groep en werd 23e. An was gelukkig ongedeerd gebleven, buiten schaafwonden en blauwe plekken!

De dag na de wereldbeker, geven ze nog eens een 1.1 wedstrijd op een vergelijkbaar parcours als zaterdag. 2 kasseistroken minder, en 5x meer Vamberg op, leuk als je de dag voordien al goed hebt afgezien.
Ik onderging de wedstrijd zo goed als ik kon, al was de scherpte van zaterdag er af. Voor de kasseistrook zat ik veel te ver waardoor ik nadien al een gat moest dichtrijden met de kopgroep. Iets later reed er een groep met 12 favorieten weg, en niemand van ons zat mee. Al snel werd duidelijk dat we ons op kop moesten zetten om dat gat dan ook terug dicht te rijden. Na een mooi staaltje ploegwerk hadden we alles terug onder controle. Op de 1e x Vamberg reden 8 rensters weg waaronder Martine, die die dag gelukkig wel fris aan de start kwam. De 8 bleven voorop en onze groep maakte zich klaar voor een sprint voor de 9e plaats. Niet mijn ding, dus vroeg ik Lorian of ze wilde meesprinten. In een poging om haar vooraan te krijgen op 2km van de meet, werd ik ineens van de weg gereden door Rochelle Gilmore! Waar heeft die haar fietsrijbewijs gehaald jong!?!?
Hoe het juist gebeurd is, weet ik niet meer, maar voor ik het wist hing ik in de nadarafsluiting en dan wil je eens niet meesprinten!!! Lorian had wel goed mijn wiel gehouden, want die lag namelijk naast me! Ineens 2 pionnen tegelijk uitgeschakeld…goed gewerkt!
De lichamelijke schade viel gelukkig goed mee: kneuzingen, blauwe plekken en wat hoofdpijn (An kan er van meespreken na gisteren). Mijn fietsie was er erger aan toe, die was nl. op 2 plaatsen gescheurd zag ik de dag nadien! Hopelijk is alles terug in orde voor Gelderland! En ik zou het nog vergeten, maar Martine, die in de kopgroep zat, werd mooi 8e!

GP Dottignies (1.2)

2008-04-07T21:32:00.001+01:00

Deze wedstrijd stond eerst niet op mijn programma. Ik zou ook de Ronde afwachten vooralleer ik besliste om hier te starten. Aangezien er UCI-punten te verdienen zijn, kon ik het toch weer niet laten. Zo dachten er blijkbaar nog meer over, want het was precies half het deelnemersveld van de Ronde stond aan de start. Allemaal gerecupereerd zeker, net zoals ik ??????
Er was 1 grote ronde van 60km en 8 plaatselijke ronden. Op de grote ronde, waren er veel aanvalspogingen, maar die reikten niet ver. Bij het ingaan van de 1e plaatselijke ronde, demareerde Emma Johansson die in goede doen is. Voor mij een teken om te reageren, maar toen ik bij haar bij kwam, was zij al terug aan't uitbollen om zich in te laten lopen. Heb dan heel even getwijfeld en ben uiteindelijk vol blijven doorgaan. Ik heb zo'n 15km alleen voorop gereden tot ik gezelschap kreeg van niemand minder dan : Marianne Vos, Kirsten Wild, Suzanne Lungskog en een renster van RDZ Graus. 2-3 ronden later kwamen nog 12 rensters aansluiten en was er de ene demarage na de andere. Voor mij was het een ware uitputtingsslag, maar toch ben ik blij dat ik bij die groep heb kunnen blijven. Doordat mijn bobijntje uit was, werd ik pas 16e. Geen super resultaat, maar wel mooie reclame voor de ploeg gebracht aangezien een lokale televisiezender de wedstrijd gefilmd had...

Ronde van Vlaanderen (wereldbeker)

2008-04-06T21:07:00.000+01:00

De mooiste wedstrijd op mijn programma...de sfeer van de vele mensen langs de kant, de moeilijkheidsgraad, de chance die je moet hebben...welke wielrenner (M/V) houdt er nu niet van de Ronde?!? Ik had het parcours 2x verkend en was dus goed voorbereid. Vorig jaar kende ik nog pech net voor de Leberg, dit jaar verliep alles volgens plan. De ene hindernis na de andere werd zonder veel problemen overwonnen. Er was al wel een groep van 5-6 voorop geraakt na de Molenberg, maar de koers breekt toch maar pas echt open op de muur van Geraardsbergen en de Bosberg. Voor de muur zat ik goed vooraan. Na de muur zijn er een tiental rensters kunnen wegrijden en die zijn op de bosberg ook nog bij de koplopers gekomen. Martine hing net achter de koplopers met een groepje waarin ook Grace Verbeke en Sofie Goor zaten. Deze werden teruggepakt op de Bosberg en kwam zo bij mij in de groep. Ook Lorian zat in onze groep. 16 rensters voorop, dat wil zeggen maximum een 17e plaats waarvoor nog sterk gesprint werd. Resultaat: Martine 20,Lorian 22e, ik 26e. An Van Rie (pedaal stuk) en Annemiek (kwam in aanraking met de Molenberg) hadden beide af te rekenen met pech.

PK tijdrijden

2008-04-01T20:54:00.002+01:00

's Middags ben ik voor een paar uur 'ontsnapt' aan de taken op't werk en ben ik even een tijdritje van 13km gaan rijden. Wat ontspanning kan geen kwaad he!
Mijn moeder en trainer waren ook van de partij om me te volgen. Ik moest zo eens PECH krijgen onderweg he. Had al een bizar gevoel voor de start. De wegfiets zou en moest in de auto staan ipv enkel een reservewiel. Alles verliep vlot tot de laatste kilometer, een klapband. Daar gingen de seconden voorsprong die ik net voordien opgebouwd had. Ben dan op mijn wegfiets gesprongen om toch nog te kunnen finishen. Werd 2e op 8sec van Kelly Druyts. Spijtig, want het had mijn 1e overwinning van 2008 kunnen zijn... chance dat ik zo al een paar truien in de kast heb liggen, al is een trui wel mooi natuurlijk! Het was dan ook niet de beste aprilgrap allertijden!

wedstrijd VWV en Dolmans Classic (NL)

2008-03-30T20:40:00.000+01:00

Jowjow, back in Belgium EN goed weer meegebracht van Italie. Tijd om te koersen dus. Ik had nog een snelheidstraining nodig voor het PK tijdrijden dinsdag, dus ben ik gaan koersen bij de C-D-E categorie van de VWV...snel en dat voor 60km. Gewoon meerijden in een peleton staat niet in mijn woordenboek, dus heb ik er maar het beste van gemaakt. De uitslag is hier van minder belang, wel het gevoel na de wedstrijd en die was goed.

Zondag was het Dolmans Classic in Nederlands Limburg, de ideale voorbereiding voor Ronde Van Vlaanderen volgend weekend. Het weer was weer DE spelbreker natuurlijk. Juist bij het vertrek begint het te regenen en het zou niet meer ophouden die dag. Zelfs de remmen waren er niet tegen bestand. Toch hadden sommigen er zin in, want net na de officiele start, gingen er een aantal in de aanval met daarbij Liesbeth Bakker. In het peleton ging het er rustig aan toe tot op de Keutenberg (20%). Een 6tal rensters ontbonden hun duivels en reden weg. De berggeit van dienst - An van Rie - was ook weer mooi mee. 2 rensters van de 1e ontsnapping hielden het vol tot de finish, de rest werd nog voorbij geraasd door de groep van An. Zelf moest ik sprinten voor de 10e plaats, maar heb geen risico's genomen zo zonder remmen. Werd uiteindelijk 21e en daarmee gaan we met een goed gevoel naar de Ronde! Maar eerst nog even die tijdrit dinsdag.

Trofeo Alfredo Binda (wereldbeker)

2008-03-23T20:14:00.001Z

Sneeuw... daar begon en eindigde de uitstap mee... In de Ardennen lag namelijk 10cm sneeuw, wat voor vertraging zorgde van de autoreis naar Italie. Dat kon de pret echter niet bederven, want sneeuwballen smijten is ook leuk he An, Annemiek en Wim????!!!! Zelf wou ik liever de ski's aanbinden, want sneeuw doet toch wel iets met me!
Maar terug naar de wedstrijd: eens daargekomen zaterdagavond stond ons niet veel meer te wachten dan te eten en in ons bed te kruipen. Iedereen was moe van de trip, behalve ik... ik had reeds 7u geslapen in de auto, dus ben ik maar op mijn rollen gaan rijden 's avonds.

Aangezien de wedstrijd pas paasMAANDAG was, konden we zondag ook nog lekker losrijden bij aangename temperaturen. Iets wat we de laatste tijd niet echt veel meer hebben meegemaakt. Onderweg kwamen we onze nieuwe ploegmaatjes tegen: Lorian en Tina. Martine zou ons pas namiddag vergezellen, want zij was met de Nederlandse selectie de ganse week al in Italie. In de namiddag zijn we het parcours nog even gaan verkennen, welliswaar met de auto. Ik had vorig jaar deze wedstrijd al wel gereden, toen het nog een 1.1 was, maar het parcours was gans veranderd. Toen werd ik 5e, dus stond me een zware taak te wachten om dat resultaat te evenaren. Er stond ons 2x een klim van 6km en 3x en klim van 3km te wachten en dat met een mooi deelnemersveld. "Pannekoeken" staan er niet veel aan de start en dat was duidelijk 'voelbaar' bij de eerste kilometers van de wedstrijd. Van in het begin werd er goed doorgereden. Op de eerste klim moesten er al een aantal de rol lossen. Martine Bras ging even later dan ook nog eens even demareren, waardoor het tempo in de groep ook weer de hoogte in ging. Kortom, elke ronde werd de groep kleiner en kleiner. En over klein gesproken: de tengere Emma Pooley vond het nog te traag gaan in die groep, dus besloot ze maar om solo naar de zege te rijden. Wij konden alleen maar toezien op die klim...oja, en vooral ook AFzien!!!Op de laatste klim van 3km is er nog een groep van 35 kunnen wegrijden. Die groep is nog gesplits waardoor An (23e) en Lorian (9e) in het eerste achtervolgende peleton kwamen en moesten sprinten voor 2e plaats. Ik zat samen met Martine (38) en Annemiek (41) in een 3e groepje en werd 44e. Misschien niet direct een superresultaat, maar toch met een tevreden gevoel naar huis...met de auto...en terug door het sneeuwlandschap... Zo had ik toch nog een beetje vakantiegevoel op mijn vrije dag : )

Omloop Het Volk

2008-03-16T19:54:00.001Z

Wederom een wedstrijd in barre omstandigheden en ik ben geen held meer als ze beginnen koersen op nat wegdek. De schrik zat er dus goed in, en dat was duidelijk te merken in de afdalingen...bij de eersten boven, bij de laatsten beneden...nooit gedacht dat dat me nog zou overkomen. Nu de wedstrijd zelf: het peleton bleef goed samen tot aan de Nokerenberg. Daar ging een renster van AA-drink en Regina Bruins in de aanval, een paar kilometer later ging ook Sara Duster, Miho Oki en ons Annemiek!!! Groepje werd teruggepakt in de eerste plaatselijke ronde door toedoen van het team Flexpoint, die de slag gemist hadden. Uiteindelijk werd het een massasprint en het was nu niet bepaald een finish voor een massasprint. Mijn voorspelling kwam uit en op het natte, ronde punt, op 400m voor de meet, was er een valpartij in 5e positie. Ik kon net uitwijken naar een zijstraat, maar daardoor was een eventuele top10 plaats wel verkeken. Martine is nog knap 4e geworden, An Van Rie werd 8e, ik 27e, Jaccolien 28e, Annemiek 47, Roxy 111 en Liesbeth Bakker 113.
Wanneer wordt het beter weer???????

thuiswedstrijd Arendonk en dameswedstrijd Wieze

2008-03-09T20:30:00.002Z

Mijn eerste wedstrijd van 2008 was voor het thuispubliek in Arendonk. Een mooie opener, ook al was het bij de juniors. Er stonden 145 jongens aan de start en van in het begin werd er goed doorgereden. Een groepje van 4 reed weg en die zouden we nooit meer terug zien. In het peleton werd er veel gedemarreerd, maar de ontsnappingen reikten niet ver. Achter de 4 leiders werd het een sprint en daarin werd ik 21e. Goed voor een 25e plaats in totaal. Met een tevreden gevoel kon ik op mijn fietske naar huis rijden.

Vandaag zat het geluk niet aan mijn kant bij de eerste dameswedstrijd te Wieze, die bovendien telde voor het aadrink-klassement. Er stonden zo'n 160 dames aan het vertrek. Ook hier werd er van in het begin goed doorgereden en gedemareerd langs alle kanten. Chance dat ik vooraan stond bij het vertrek. De wedstrijd werd er bovendien niet gemakkelijker op gemaakt door de regen en wind. Laat dat nu juist de 2 ingredienten zijn die ik graag heb ik een wedstrijd! Wel vandaag NIET dus! Na 5 ronden, ging ik voor de 1e keer tegen de vlakte. Na een helse achtervolging kwam ik terug bij het peleton. Ik durfde geen bocht meer door en de kou worstelde zich steeds meer een weg door mijn kleding. Tijd voor een aanval dus. Na de tussensprint zou het mijn beurt zijn voor een demarage. Natuurlijk had ik niet gerekend op een klein hoogteverschil tussen fietspad en weg (wat door de regen niet echt zichtbaar was) en de grote aantrekkingskracht van de aarde die in Wieze duidelijk te voelen is. Daar ging ik voor de 2e maal tegen het dek. Met mijn wielen paraplu moest ik de wedstrijd staken en voor verzorging bij de rode kruispost langs gaan.
Na enkele minuten kon ik aan de nadars gaan staan om mijn ploeggenootjes aan te moedigen. Niet mijn favoriete plek tijdens een wedstrijd, maar soms beslist het lot anders. Nu heb ik Martine toch maar mooi 5e zien worden en haar kunnen verwarmen na de aankomst.
En andere positieve: als ik gemiddeld 2x op een seizoen val, dan sta ik er dit jaar goed voor he! : )

Tot zondag (omloop het Volk)! Al wie zin heeft, mag een regendansje met me komen doen voor de start...

Kleine, schattige GITTE is geboren!

2008-03-02T21:41:00.006Z

Dinsdag 26 februari is mijn metekindje geboren (dochtertje van mijn broer en zijn vriendin Caroline). Hier heb ik weken naar uitgekeken en eindelijk is het dan zover. Vind het wel lief van Gitte dat ze gewacht heeft met op de wereld te komen tot ik terug was van de stage.

Bij deze wil ik mijn broer en Caroline al het geluk toewensen met Gitte. Ik zal haar alle truukjes van het vrouwenwielrennen wel bijbrengen. hihi, bepaal zelf maar of ik dit meen of niet!

stage Mallorca

2008-03-02T21:23:00.002Z

Van 16 tot 23 februari tekenden we met de ploeg present voor de stage naar Mallorca. Een leuk initiatief om elkaar te leren kennen op alle vlakken: tijdens stressmomenten als het regende, opgewekt als de zon schijnt, als dolgedraaide pubers in de bar... maar nog belangrijker was de ontdekking van elkaars doelen en kwaliteiten. Zo weet je wat je van elkaar kan en mag verwachten wat toch belangrijke ingredienten zijn voor een hechte ploeg. En met onze mascotte mister X de aap (joost mag weten wat zijn naam nu eigenlijk is), moet dat allemaal goed komen.

Maar buiten shoppen, babbelen, lachen, drinken en eten, hebben we ook nog goed getraind.
Tijdens de eerste krachttraining trapte ik mijn ketting al kapot. Heb dus al dadelijk kennis gemaakt met de lokale fietsenwinkel. De nieuwe ketting kreeg ik niet kapot, want dat zou dan veel over de 'power' in mijn benen zeggen he!

Ondertussen zijn we terug thuis, heb ik mijn nieuw fietsje ontvangen en kan ik de puntjes op de i beginnen zetten voor ik volgende week aanzet in mijn eerste wedstrijd. Dat zal in Arendonk zijn bij de juniors.

Zodra ik de foto's heb van de stage, zal ik ze online plaatsen. Zo kan je ineens mijn nieuwe outfit zien en er aan wennen, zodat je de eerstvolgende wedstrijden hard voor me kan supporteren!
Ik ben er alvast klaar voor.

Nieuw jaar, nieuwe ploeg

2008-01-01T21:09:00.002Z

In 2008 zal ik uitkomen voor het Nederlandse UCI team Vrienden van het Platteland. Na 2jaar bij Lotto-Belisol zal het even wennen worden tussen die Nederlanders. Hopelijk goan ze maain Aerendoenks accent wa verstoan, zodat we op dezelfde golflengte zitten en er een mooi jaar van kunnen maken. Hier kan je alvast wat info over de ploeg vinden: http://www.vvhpdameswielerploeg.nl/
Howdoe!

MTB Maasmechelen : 1e

2007-09-30T21:52:00.000+01:00

Eindelijk een andere fiets onder mijn gat. Niet dat die Merckx niet goed was, integendeel. Maar na 9 maanden, was ik nog eens blij met een positie-verandering. Heb mijn mtb vanonder het stof gehaald (letterlijk) en hem helemaal startensklaar gemaakt voor de wedstrijd in Maasmechelen, die zondag plaatsvond. Aangezien ik niet 'zomaar' een wedstrijd kan gaan rijden zonder voorbereiding, was ik zaterdag al eens een toerke in't bos gaan rijden. Voelde goed aan. Zondag stond ik dan aan de start van een wedstrijd waar alles indertijd mee begon. De adrenaline stroomde door mijn aderen, zenuwen waren niet te stoppen en voor wat eigenlijk? Zelfs voor een wereldbeker heb ik minder stress! De dames moesten samen starten met de juniors en die gasten kennende, vliegen ze er vanaf de 1e sec in. Had me dus goed opgewarmd en ging bij de 1sten door de bocht. Het tempo van die jongens lag na 3km toch iets te hoog, waardoor ik op mijn eigen - toch nog hoge - tempo verder moest rijden om me niet op te blazen. Het eerste gedeelte van het parcours liep in stappen bergop, dan een technische afdaling en dan een stuk waar je kon recupereren en gewoon snelheid kon houden. Aan de meet had ik meer dan 5 min voorsprong op de 2e dame. Aja, heb ik al vermeld dat er maar 3 dames aan de start stonden??? :S

Toch weer een mooie overwinning en heb me bovendien reuze geamuseerd. Had me wel leeg gereden: was net alsof ik 3 tijdritten achter elkaar gereden had!
Volgende week staat er terug MTB ofwel een cross in Kessel op het programma. Hangt er van af of ik ook mijn crossfiets nog in orde krijg of niet.

Muizen-Mechelen

2007-09-24T21:30:00.000+01:00

De laatste wegwedstrijd van het seizoen... ben eigenlijk al met mijn gedachten in't veld of op mijn mtb. Dat zegt misschien wel genoeg over mijn motivatie, maar dat is natuurlijk geen excuus om er niet in te vliegen tijdens de laatste confrontatie. Vos en De Goede waren er ook om de belgen nog eens fietsles te geven. Nadat Vos haar duivels ontbonden had, kon enkel Corine volgen. De rest wist toen al hoe laat het was en deed precies nog geen moeite meer om nog weg te geraken uit het peleton. Kathy en ik (maar ook de afscheidnemende Cindy Pieters) hebben er dan maar een kat en muis spelleke van gemaakt door om beurten te demareren. De Goede liets ons echter niet begaan. Had dan nog een laatste demarage gepland in de laatste ronde, maar die mocht ik niet meer rijden van Vos. Ze vond dat het genoeg was en samen met Corine hebben ze ons bijna gedubbeld, waardoor we uit de wedstrijd gehaald werden. Sprinten voor de plaatsen noemen ze dat. Had nog iets recht te zetten van in Sint-Katelijne-Waver (remember mijn sprint tegen de Goede waar ik te klein aanging). Wou haar deze keer verrassen, maar ze klopte me nog maar de afstand was al veeeeel kleiner geworden! Ik leer bij...

Vos wint, Corine 2e, De Goede 3e en ik 4e.

En ik ga nu niet gewoon afscheid nemen van Cindy Pieters door haar 1x te vermelden in dit artilkeltje. Ik ga haar bedanken voor haar strijdlust, haar sociale karakter en goede babbels die ik met haar had in en tijdens de wedstrijden, haar voorbeeld om me te tonen hoe het 'leven als een prof' er uitziet...

Het gaat je goed in je andere carriere, Cindy!!! Meiden zoals jou gaan gemist worden in het peleton! Hopelijk tot volgend jaar, naast de kant, op de fiets,... ????

Nog een opmerkelijke persoon voor mij (eigenlijk 2) naast de kant in Muizen was Rudy (alias Rudy'tjen van Haverzicht) en Ilse. Beide wens ik alle steun die ze nodig hebben in deze moeilijke periode. Hou de moed er in, enkel zo kan je er nog het beste van maken. Veel sterkte daarbij!

Wereldbeker Nürnberg

2007-09-16T21:26:00.000+01:00

Vooraf was iedereen er vrij zeker van dat het een massasprint zou worden zoals elk jaar. Er wordt wel snel gereden, maar het parcours leent er zich dan ook toe.
Ik heb 1x geprobeerd om weg te geraken, maar dat was eigenlijk meer om show (en reclame) te verkopen op de tv. De wedstrijd werd namelijk live uitgezonden op Eurosport Duitsland.
De laatste kilometers verliepen hectisch, maar had niet anders verwacht. Op 3km heb ik Martine nog naar voor gelanceerd en daarna heb ik geprobeerd zelf stand te houden vooraan. Adrie Visser trok de sprint aan voor Marianne Vos. Die 2 gingen zo hard dat het treintje van de Nurnberg-ploeg nog geen kans had om ernaast te komen. We werden letterlijk uit het wiel gereden en nadien gesprint! Ik werd 16e, net geen uci-punten, spijtig!

Holland Ladies Tour

2007-09-08T19:31:00.000+01:00

Rit 6:
Voormiddag stond er een kortere etappe op het programma. Deze eindigde in een massasprint die gewonnen werd door Regina Schleicher. Ikzelf werd 11e. Het bolde voor geen meter, dus dat beloofde niet veel goeds voor de tijdrit die in de namiddag op het programma stond.
Na een korte luchpauze, heb ik me terug op mijn fiets gezet om me op te warmen voor de tijdrit.
In tegenstelling tot de voormiddag, vond ik nu wel direct het juiste tempo. Ook bergop kon ik goed de snelheid aanhouden. Op 7km van de finish had ik Ludivine ingehaald die een minuut voor me gestart was. Uiteindelijk werd ik 24e met een gemiddelde van 41.2km/u. Voor sommigen misschien niet echt spectaculair, maar ik kon er wel mee leven, tussen kleppers als Armstrong (Kirsten he), Arndt, Soeder, Villumsen...
In eindklassement werd ik 22e. Dat was mijn weekje Holland.

Rit 5:
Andere aanpak dus... wachten tot de juiste ontsnapping kan toch niet moeilijk zijn!?!
Vandaag was nog een pittige etappe met alles erop en eraan: wind, wat bergop/af, hoge snelheid en bij sommigen ook vermoeidheid... Zoals de hele week bleef het heel lang gesloten op enkele kleine ontsnappingen na. Net voor de plaatselijke rondes is er een groep van +/-10-15 rensters weggereden. Gelukkig zat ik toen net vooraan zodat ik mee was, want ze reden ontzettend hard op dat moment. Later is ook nog Martine kunnen aansluiten. We kregen slechts 10-15-12-10-15-18-10-15sec van het peleton zodat we vooraan moesten blijven 'laagvliegen'. Dit spelletje ging zo door voor 20km. De laatste kilometer was ik pas zeker dat we vooruit gingen blijven. Heb Martine nog aangemoedigd in de laatste bocht en weg was ze... op naar haar mooiste overwinning uit haar carriere! Knap gedaan van haar en mooi ploegwerk van ons tweetjes als zeg ik het zelf :)

Rit 4:
Kreeg vanmorgend een leuke opdracht voorgeschoteld...aanvallen!!! Ben 3x weggeweest met een omvangrijk groepje. De ontsnapping hield nochtans nooit heel lang stand. Het peleton liet niet begaan. Op 20km van de meet dacht "iedereen" dat het massasprint ging worden, dus heb ik me wat laten afzakken tot halverwege het peleton. Foute beslissing Liesbet! Ineens wind opzij, alles op een lint en 20 vrouwen weg... niemand mee. T-Mobile heeft nog geprobeerd de situatie recht te zetten, maar ook zij slaagden niet in hun opzet. We zijn gestrand op zo'n 20sec van de kopgroep. Tijd voor bezinning en misschien andere aanpak morgen???

Rit 3:
Deze rit werd deels verreden op het parcours van Gelderland (topcompetitie). Had 's morgens al goed gevoel en dat zou ook blijken tijdens de wedstrijd. Op de klimmen zat ik vooraan en kon goed mee naar boven met de eersten. Alles bleef samen zodat het massasprint werd. Ik kende de aankomst en net voor de aankomst was er nog een lange afdaling. Op een kilometer van de meet zat ik bij Wild en daarna Bronzini in het wiel. Ideaal gelanceerd dacht ik, maar wist ik veel dat Bronzini niet echt meer vooruit geraakte. Zat ingesloten en toen ik een plaatske vond om me ertussen te wringen, was het al te laat. Werd uiteindelijk 7e. Spijtig, want er had meer ingezeten, maar dat is nu eenmaal sprinten zeker.

Rit 2:
De rit in Leende is niet zo ver van mijn dorp Arendonk. Er waren dan ook enkele supporters aanwezig. Altijd goed om toch iets moois te laten zien. De wedstrijd bleef ondanks het hoge tempo gesloten tot aan de plaatselijke ronde. Het had die dag al geregend en de aankomst was op een weg met van die rode hollandse klinkerkes. Mmmh, niks voor mij. Dus had ik het briljante idee om proberen weg te geraken. Kreeg een tiental rensters mee, maar van samenwerking was geen sprake, waardoor de vlucht niet doorging. Een volgende ontsnapping met o.a. Judith Arndt, bleek wel de goede. Tja, soms is het gokken he! Ik heb niet meer meegesprint en ben gewoon in de groep geeindigd.

Rit 1:
Misschien moet ik me binnenkort gaan toeleggen op de piste, want er stond wederom een afvallingswedstrijd op het programma. Deze keer vond het plaats in het mooie Nederlandse Valkenburg. Alez, ik denk ‘mooi’, want heb er niet veel van gezien. Wegens omstandigheden kon mijn ploeg Lotto-Belisol hier niet starten. Martine heeft dan haar ploeg van vorig jaar – Weijers-Hako-Ilson (NL) – gecontacteerd. Hun ploeg ging wel starten en Martine, Yolandi en ik mochten bij hen starten als gasterenster. Vandaag ruilde ik dus voor een week het rood-wit-blauw shirtje van Lotto met het zwart-grijs-paars truitje van Moving Ladies. Wat camouflage kan nooit kwaad he ;)
Er moesten 5 ronden afgelegd worden, goed voor in totaal 100km. Elke ronde bevatte de Cauberg, Bemelerberg en Geulenerberg. Genoeg om je tanden op kapot te bijten dacht ik bij mezelf en ik had geen ongelijk. Net zoals in Albstadt was het belangrijk van voor in het peleton te blijven. 1e x Cauberg ging Marianne Vos als een losgeslagen hond effe aanvallen. Ja man, na 15km had ik al een sprint bergop erop zitten, maar kwam toch maar mooi als 8e boven J Het was natuurlijk veel te vroeg om al een ontsnapping op poten te zetten, dus heb ik me daarna effe gedeisd gehouden (lees gerecupereerd) vooraan het peleton. Elke ronde werd onze groep kleiner, maar ik overleefde keer op keer. Moet mijn trainer Ivo Van Herck toch ook wel eens vermelden, want door hem heb ik bergop heel wat progressie gemaakt. Die vele uren krachttraining in de kelder werpen zijn vruchten af! Had nooit voor mogelijk gehouden dat ik op zo’n parcours met de eersten mee kon en dat is goed voor mijn zelfvertrouwen, maar ook voor mijn moraal om er volgend jaar nog meer uit te halen.
Terug naar de koers nu: laatste ronde waren we nog met een 35 rensters in de kopgroep en die groep bleef samen tot de laatste klim waar de finish lag. 2x Vos in een sprint bergop volgen was er teveel aan. Stond geparkeerd zoals ze zeggen en ben als 31e over de meet gereden. Een massage heeft nog nooit zo veel deugd gedaan.

criterium Deurne

2007-09-01T19:29:00.000+01:00

De wereldbekerwedstrijd in Plouay heb ik laten passeren. 900km oprijden, een wedstrijd rijden en dan 900km terug met de auto is volgens mij geen goede voorbereiding voor de Holland Ladies Tour die volgende week op het programma staat.
Dan maar een criterium in Deurne gereden. Aan de start stonden welgeteld 21 rensters. God mag weten waarom er niet meer deelneemsters waren, want er waren mooie premies te winnen.
Na 3 ronden reden er 3 meisjes weg. Ik heb me een keer rechtgezet en er naartoe gereden met 6 rensters, zodat we uiteindelijk met 9 voorop zaten. In dat groepje ben ik niet buiten de 5eersten geweest denk ik: reed ik 25 dan bleven ze achter ‘me’, reed ik 40, dan bleven ze zeker achter ‘me’. (‘me’ is relatief zoals ik seffens zal verklaren). Vraag me af wat ze gedaan zouden hebben als ik was gestopt… ????
Gelukkig waren Jenny Fay, juniore en Engels kampioene, Niki Harris en Sandra Oosterbosch er nog! Van hen kreeg ik wel steun om er toch nog een wedstrijd van te maken, waarvoor een dikke merci. De eerste premies wou ik met niemand delen, vond niet dat sommigen er recht op hadden en zij die er wel recht op hadden, sprintten niet mee. Daarna heb ik Jenny Fay en Sandra toch ook iets gegund voor het werk dat ze leverden. Even leek het dat met 9 samen gingen blijven om te sprinten voor de overwinning, maar Sandra Oosterbosch besliste daar anders over. Met nog 2,5km te gaan, sprong ze weg. Dan was het – volgens de anderen – blijkbaar aan Jenny of aan mij om het gat dicht te rijden. Tot spijt van sommigen, wisten ze niet dat ik en Sandra goed overweg kunnen, dus ik bleef zitten en Jenny reageerde te laat. Mooie overwinning voor Sandra Oosterbosch. Enkel spijtig dat een mooie organisatie zo’n wedstrijdverloop kreeg te zien.

Sint-Katelijne-Waver

2007-08-25T18:42:00.000+01:00

2 dagen na Albstadt, was het terug “wennen” aan de Belgische wedstrijden. Alhoewel, er stonden niet minder belgen aan de start dan Nederlanders. Verklaring: veel premies voor veel geld. Flexpoint, DSB met o.a. Marianne Vos, Therme, allen hadden ze wel een paar rensters naar Belgie laten overkomen. Voor mij een uitdaging, voor sommigen de wedstrijd van hun leven.
Eerste aanval van de dag van Sofie de Vuyst, samen met 1 van Therme (goed voor 2 ronden), tweede aanval van Laure Werner en Mirjam Melchers. Die laatsten zouden eveneens enkele ronden voorop blijven tot Vos zich op kop van’t peleton zette. Nog enkele aanvallen leidden tot niks, totdat alles stilviel net voor een premiesprint. Ja, die kans moet je me geen 2x geven, dus heb ik me recht gezet met het doel die premie te pakken. 50€ was nog nooit zo gemakkelijk verdiend vond ik. Iets later kwam er een tegenreactie uit het peleton van Suzanne De Goede en Loes Sels. Suzanne rijdt voor T-Mobile, maar was er maar “in haar uppie”. Met 3en draaiden we goed rond om zo lang mogelijk voorop te blijven. Aangezien er geen organisatie kwam in het peleton, bleven we ook voorop en konden we mooi alle volgende premiesprinten verdelen. In de sprint liet ik me WEER verrassen en stond ik bovendien veel te klein (zal het nooit leren he, als was het wel wind op kop daar!!!)
Suzanne passeerde me en ik kon alleen maar toezien hoe ze de overwinning veilig stelde. Ik werd 2e, Loes 3e. Marianne mocht ook mee op’t podium, en ik sta niet elke dag naast een wereldkampioene natuurlijk. Foto is een mooi aandenken voor mijn kleine kindjes later : )

Kleine anekdote: Marianne Vos was achter de auto van Maastricht naar Sint-Katelijne-Waver gekomen, heeft een wedstrijd van 95km gereden en was 15min na de aankomst nog steeds aan’t losrijden. In totaal goed voor zo’n 230km schat ik… verschil moet er zijn zeker?????

Albstadt Etappenrennen

2007-08-23T18:18:00.000+01:00

Ik kreeg de kans om met de nationale selectie de Albstadt Etappenrennen te gaan rijden. Het is een UCI2.2 wedstrijd met een mooi deelnemersveld waaronder enkele klinkende namen (zoals Cooke, Cantele, Brändli, Worrack… en onze selectie natuurlijk he!!!) Ben heel de week “op stap” geweest met Karen Steurs, Cindy Pieters, Sofie Goor, Laure Werner en de immer opgewekte en nerveuze Latoya Brulée.

Proloog:
Een hele dag heeft het hier geregend. Gelukkig was de proloog pas ’s avonds gepland. Tegen 5u stopte het even met regenen, waardoor de eersten op een droog wegdek konden rijden. De tweede helft had minder geluk en moest het parcours afleggen op natte wegen. Ik moest het stellen in de regen, maar niks aan te doen. Trouwens, die regen was ik toch effe vergeten toen ik Latoya (die net haar proloog gereden had) langs de kant zag kokhalzen.
Regen en wat braaksel waren genoeg ingredienten voor een slechte proloog : )
Nee, geen excuses, vond gewoon mijn ritme niet. Bijschakelen en niet vooruit geraken, terug afschakelen en jezelf vergalloperen… nicht gut he! Resultaat: 36e op 27 sec van Hanka Kupfernagel, die zowaar effe een proloog reed van 49,5 gemiddeld. Mmmh, moet precies nog veel spinazie eten. Morgen beter zou ik zo zeggen.

rit 1:
...of beter gezegd 1e afvallingswedstrijd: 10x parcours van 10km afleggen, waarvan 5km bergop en 5 bergaf. De bergop was relatief: eerst een klim van 2,5km goed bergop, daarna vals plat met wind schuin van voor. Voelde me wel goed en kon me de eerste ronden zeer goed handhaven vooraan het peleton. De ronden nadien moest ik zien dat ik vooraan aan de klim begon zodat ik een tiental plaatsen “reserve” had achter mij. In de 3e ronde plaatsten 6 kleppers waaronder Cooke en Cantele een serieuze demarage. Dat was meteen het signaal voor Sofie om mee te springen. Na een ronde had Sofie het daarvoor wel gezien dus kwam ze maar terug in de achtervolgende groep bij al haar ploegmaatjes zitten, iets comfortabeler kan ik me voorstellen. Dus 5 leidsters en een achtervolgende groep van 20 rensters, de rest was er af gereden. Die achtervolgende groep zou nog 1 renster verliezen de laatste 500m van de laatste klim: tja, spijtig genoeg was ik de volgende die de groep moest laten rijden. Heb die nacht uit straf 100x die laatste 500m gesprint (in mijn dromen welliswaar). Heb een mooie uitslag verkeken, maar uiteindelijk toch moe maar voldaan over de meet gebold in mijn eentje! Resultaat: 25e.

3e rit: criterium op een parcours van 2km en dat voor 36 rondjes: bochten ontbraken niet, slechte weg nog minder en om de nodige hoogtemeters te halen,waren er ook nog wat kleine “heuveltjes” die we moesten trotseren! Ja, ze kregen dat allemaal in 2km “geperst”.
6 rensters reden weg, Holler erachteraan, ik achter Holler, peleton na enkele 100m terug bij ons. Terug aanval van Holler, gat dichtgereden (was niet snel genoeg om mee te springen). Dan aanval van Steurs met ja, Holler natuurlijk. Met 2 zijn ze bij de 6 eersten gekomen en zo bleef het tot aan de finish. Karen werd mooi 5e????, ik 13e. Laure moest de strijd staken nadat ze dat slechte asfalt een keer van TE dicht bij wou bestuderen.
Eindklassement: Karen 8e, Sofie 19e, ik 24e, Cindy 30e en Latoya 51e.

BK Tijdrijden - Maldegem

2007-08-15T18:15:00.000+01:00

Veel valt hier niet over te zeggen aangezien tijdrijden een ‘eindeloze’ strijd tegen jezelf is. Het parcours was 22,5 km, met in het begin heel veel bochten en smalle straatjes, daarna lange weg rechtdoor en op het einde terug wat bochten. Voor ieder wat wils dus, al heb ik liever een parcours met niks anders dan technische bochten. Ik ging voor een podiumplaats en dat heb ik kunnen verwezelijken: 1.An Van Rie, 2. Ludivine Henrion op 1min06, 3. Ikke op 1min09
Nadien nog goe gaan feesten op mijn schoonmama haar 50e verjaardag : )

Holland Hills Classic

2007-08-12T18:14:00.000+01:00

Deze wedstrijd was niet zoals die andere topcompetie wedstrijden… die andere wedstrijden zijn redelijk vlak, deze is aan de kanten van Gulpen waar men een mooi heuvellandschap kan terugvinden. Er stonden 5 grote ronden op het programma, met in elke ronde 2 klimmekes. Vorig jaar was ik reeds 10 in deze wedstrijd, dus het parcours ligt me wel.
Ik kon me heel de wedstrijd goed vooraan houden terwijl achteraan meer en meer rensters het peloton moesten laten rijden (vooral bergop). In de 3e ronde waren we weggereden met een groep van 25, en dat zonder de 2e en 4e in het klassement van de topcompetie. Martine, die 5e staat in de topcompetitie,zag hier haar kans schoon om enkele plaatsjes op te schuiven. Ze gaf Lieselot en mij het commando om tempo te maken in deze groep zodat die andere niet meer zouden terug komen. Op veel hulp moesten we niet rekenen, zodat er toch nog zo’n 15tal rensters hun wagonnetje konden aanpikken bij onze groep. De Gulpenerberg (ongeveer 400m tegen 20%) op 5km voor de aankomst ging voor een groot deel de uitslag bepalen en iedereen wist dat natuurlijk. Voor ik eraan kon beginnen heb ik nog wat gras weggemaaid onderaan de klim doordat ik in de kant werd gereden.
Eens boven gekomen, waren er 7 rensters voorop (met Sofie Goor) , 2 ertussen (met Karen Steurs) en dan onze groep. Enkel de afdaling volgde nog waarbij ik me op kop heb gezet en de sprint heb aangetrokken voor Martine. Zij werd 11e, Lieselot 14e, ik 17e.
Martine steeg nog 1 plaats in de eindstand van de topcompetitie (4e) en ik bleef op de 8e plaats staan.

In de lappenmand...

2007-08-02T18:13:00.000+01:00

Door die valpartij moest ik het enkele dagen wat rustig aan doen, maar wel blijven fietsen. Heb dan 3 dagen een uurke gefietst met telkens steken in mijn heup als ik kracht zette. Rechtstaan of optrekken na een bocht zat er niet in. Het weekend dat kwam, had het dan ook geen zin dat ik ging koersen. Tom moest trouwens het WK voor nevenbonden rijden en dan ging ik wel mee supporteren. Nadien hebben we een nachtje aan zee doorgebracht om er even tussenuit te zijn met ons 2. Maandagavond zijn we terug naar huis gereden langs Maldegem, want daar vind op 15 augustus het BK tijdrijden plaats. Even het parcours verkennen kan dus geen kwaad en we hadden de fietsen toch bij.
Vanaf dinsdag ging het weer beter en kon ik terug wat kracht zetten op die rechtse pedaal. Ook rechtstaan ging bijna zonder steken. Woensdag heb ik een 3tal uur rustig gefietst en donderdag wou ik testen of ik een krachttraining kon doen zonder pijn. Dat lukte allemaal vrij goed, dus had ik weer wat vertrouwen om zondag te starten in de Holland Hills Classic (de laatste wedstrijd voor de topcompetitie).

8 van Chaam (NL)

2007-08-01T18:11:00.000+01:00

7e wedstrijddag, maar mijn geluk was op denk ik. Van in het begin werd er goed doorgereden. Ben nog mee geweest in ontsnapping, maar die reikte niet ver. Regina Bruins, Ellen Van Dijk en Marianne Vos zouden uiteindelijk sprinten voor de overwinning, waarbij de laatste won. In onze groep was het vechten voor een goede positie in de sprint en daar ging het natuurlijk fout! Voor mij haakten ze in elkaar en vielen, ik erover gekatapulteerd en nog vele anderen volgden mijn “voorbeeld”. Een goede en snelle verzorging door enkele dokters die ons omringden en ik zou weer verder kunnen, maar dat was buiten mijn heup gerekend. De spier rond mijn heup was zodanig geraakt dat ik nog niet eens naar mijn fiets kon stappen. Ze hebben de fiets dan maar naar mij gebracht, me erop gezet en me zo naar de auto vervoerd. Het was pas late avond toen ik terug mijn ‘eerste pasjes’ kon zetten, maar wel met veel pijn.

criterium Kapellen

2007-07-31T18:10:00.000+01:00

6e wedstrijddag, maar het criterium in Kapellen kon ik niet laten passeren. Ik rij daar elk jaar wel goed en dit jaar was het niet anders. De eerste klassementssprint was na 5 ronden en die won ik voor Ludivine. Toen Karen Steurs een paar 100m later demarreerde, wist ik dat ik moest meespringen. Samen zouden we heel de wedstrijd vooruit rijden en vooral de premies verdelen : )
Op een tiental rensters na (die het peloton wisten te ontvluchten) hadden we de groep bijna gedubbeld met ons tweetjes. De laatste bocht versnelde Karen om me zo te verrassen in de sprint, maar ik kon nog net haar wiel houden om haar dan in de sprint te passeren. Goed voor een 4e overwinning (zonder PK-titel) van het seizoen.

criterium Aalst

2007-07-30T18:07:00.000+01:00

Vannacht terug gekomen van Limousin en dan maar ergens onderdak gezocht in de buurt van Aalst om toch maar iets vroeger in ons bed te zitten. ’s Morgens ons pistolekes bij den bakker gaan halen en we konden ertegen om het criterium te rijden. Van in de start lag het tempo serieus hoog, met vele aanvalspogingen. De langste ontsnapping was van ons Lieselot Decroix en Katleen Sterckx. Na een vijftiental ronden kwam het peleton terug en zag het er uit dat het een massasprint werd.
Martine had zich tijdens de wedstrijd kunnen ‘sparen’ en dan weet ik genoeg: zij zou de wedstrijd afmaken als ik tempo blijf maken de laatste ronde. Doordat Emma Johansson de sprint van ver inzette, zat mijn werk er iets sneller op en kon Martine mooi meespringen. Podium: 1. Martine Bras, 2. Emma Johansson 3. Ludivin Henrion

Flobecq: 3e

2007-07-21T12:06:00.000+01:00

1. Grace Verbeke (LOTTO), 2. Martine Bras (LOTTO) 3. ikke (LOTTO)
: )
Proficiat Grace, knappe wedstrijd!

Later meer!

Arendonk

2007-07-18T11:57:00.000+01:00

Op voorhand voorspeld dat dat waarschijnlijk weer slechtste resultaat van' t jaar ging zijn. In eigen dorp heb ik altijd wel iets voor. Is het geen valpartij, dan is het 45 graden of wespensteek, lekke band. Deze keer was Martine Bras mijn probleem : ) Nee, mijn ploegmate heeft sterke wedstrijd gereden. Ze heeft heel de wedstrijd alleen voorop gereden en 't peleton liet begaan. Mijn supporters moeten denken dat ik in't slaap gevallen was peins ik. Maar ik wou niet aanvallen! Na Oostmalle (lees 2 blogs lager), wilde ik niet terug het gat dichtrijden op mijn ploegmate.
De laatste 2 ronden kon ik mezelf echter niet meer houden. Het tempo lag lager dan mijn recuperatie-trainingen... Heb aangevallen en nog eens, dan Kathy, Siobhan...alle Lotto's wilden dat peleton verlaten! Maar iedereen zat fris genoeg en niemand raakte nog weg. Op 1km voor de meet ben ik nogmaals aangegaan, maar deze keer duurde mijn ontsnapping maar 700m waardoor ze me terug namen in volle sprint. Niet goed voor resultaat he: 51e ofzo. Toch nog dikke proficiat aan Martine : ze kwam, zag en overwon!

Olen: 1e

2007-07-15T11:49:00.000+01:00

Voor Olen had ik wel zin want er waren veel supporters aanwezig. Daardoor had ik in de 1e en 2e ronde al eens stevig doorgetrokken, maar het peleton liet niet begaan.
Ook Helen Wyman probeerde weg te geraken en had meteen een 100m. Ik zat op die moment in't midden van't peleton, maar dat duurde niet lang. In 1 zucht naar Helen gereden en iets later kregen we ook nog Suzie Godart mee. Met ons 3 zouden we heel de wedstrijd voorop rijden en strijden voor de zege.
In de sprint was ik de snelste voor Helen en Suzie. Martine werd nog 4e nadat ze wegreed uit het peleton.

Oostmalle: Provinciaal kampioene Antwerpen

2007-07-14T11:27:00.000+01:00

Vandaag was het mijn beurt om te strijden voor de provinciale titel. Er stonden wel enkele kanshebsters aan de start, waaronder ook mezelf.

Na enkele ronden koos Grace voor de aanval en kreeg iets later het gezelschap van Cindy Pieters. Met nog 4 ronden te rijden, hadden zij 2min30 voorsprong. Genoeg dacht ik om zelf weg te geraken uit het peleton om zo de strijd voor de trui te beginnen. 1 S-bocht was blijkbaar genoeg, want ik had meteen een kloof op het peleton. Enkele seconden later zijn er nog 10 rensters komen aansluiten, maar geen van de provincie Antwerpen. De samenwerking was niet wat het moest zijn, maar ik heb alles gegeven om die titel veilig te stellen. Terwijl Martine goed het peleton afstopte, naderden wij op Grace en Cindy. De voorsprong die ze hadden slonk als sneeuw voor de zon, en we hebben hen dan ook nog ingehaald. Zo werd het een spurt met 13, waarin ik 2e werd achter Ilse Geldof. En zoals ik al zei was ik in dat groepje zeker van die titel. Spijtig dat het koersverloop net iets anders verliep dan we gehoopt hadden, want had Grace zeker die overwinning gegund!

Geel: 3e plaats

2007-07-11T21:47:00.000+01:00

Zondag heb ik niet gekoerst, maar wel getraind... zo'n 175km voor't eerst in mijn leven. Voor alles moet er een 1e keer zijn he!
Vandaag moest ik wederom een dagje verlof nemen, want er was het 'criterium' in Geel, niet zover van mijn woonplaats. We waren precies nog maar net gestart toen mijn ploegmate Siobhan ne keer ging demarreren. Ze kreeg meteen Ilse Geldof mee en samen zouden ze heel de wedstrijd voorop rijden. Achter hen waren er nog een paar pogingen om weg te geraken uit dat peloton, maar ze lieten niemand meer rijden. Net voor het ingaan van de laatste ronde heb ik geprofiteerd van een stil moment, iedereen had net een inspanning moeten doen. Ik heb gedemareerd en ben de laatste ronde solo naar de meet gereden, goed voor een 3e plaats. Siobhan zou moeten sprinten voor de overwinning tegen Ilse en ik kan je verzekeren dat dat geen evidente opdracht is om het dan te halen. Resultaat: 1. Ilse Geldof, 2. Siobhan Dervan (congratualiations Siobhan, nice race) 3. ikke 5. Martine Bras.

Kontich : 1e plaats

2007-07-11T21:31:00.000+01:00

Na mijn 3e plaats in Steenokkerzeel en 2e plaats in Hapert, vond ik het stilletjes aan tijd om ook eens die 1e plaats binnen te rijven. Dat zou dan moeten gebeuren in Kontich, de wedstrijd waar ik vorig jaar ook won. Gemakkelijker gezegd dan gedaan: aan de start stonden een ploeg kamikaze Noren en een ploeg Litouwse meisjes. Tot halverwege wedstrijd kreeg niemand nooit veel voorsprong, dus ook geen reden om dan al aan te vallen.
Enkele ronden voor't einde zag ik ineens 2 aparte groepjes voor me uitrijden. Moet even geslapen hebben, want heb niet gezien hoe het juist gebeurd is. Alleszins, het werd tijd om mijn krachten te ontbinden en dat ging blijkbaar goed. Eerste groepje voorbij gereden om direct door te rijden naar de kopgroep. Uiteindelijk zaten we met 6 meisjes voorop, waaronder ook mijn ploegmate Kathy Delfosse. Samen met hen zouden we sprinten voor de overwinning, maar ik had andere plannen. Op een kilometer voor de meet had ik een demarage gepland, net zoals vorig jaar. Tja, wat kan ik zeggen, lichtjes afgescheiden kwam ik binnen voor een Litouws meisje. Onze zotte Kathy won de spurt van het groepje! Merci Kathy voor de mooie wedstrijd...

criterium Hapert : 2e plaats

2007-07-06T11:18:00.000+01:00

Na mijn 3e plaats in Steenokkerzeel zaterdag waar ik de peletonsprint won (Grace Verbeke en Ludivine Henrion waren voorop), was het tijd voor een criterium.
Op 15km van Arendonk, net over de grens van NL, ligt een klein dorpje Hapert genaamd. Daar vond het criterium plaats. Zo'n 60tal rensters gingen strijden voor de overwinning. En dat er premies waren, moet je me niet vertellen, dat werd al duidelijk in de eerste ronde. De ene aanval volgde de andere op. Na een ronde zijn er 5 rensters weggereden: Martine Bras, Arenda Grimberg, Sissy Van Alebeek, Dorien Janse en ik. Onze voorsprong werd groter en zo reden we uiteindelijk heel de koers voorop. Op 3 ronden van het einde begonnen de zebra's (Grimberg en Van Alebeek) om beurten te demareren...heb mijn sprinttraining weer wel gehad aangezien ik en Martine elke aanval moesten counteren. Uiteindelijk ben ik voorop geraakt met Arenda Grimberg en ze heeft me toch wel niet verslagen in de sprint zeker! : )

Spijtig, weer een kans gemist. Ik dus 2e, Martine 5e...op naar de volgende afspraak: Kontich!

PK Tijdrijden : 1e plaats

2007-06-28T11:10:00.000+01:00

Weeral een dag verlof eraan...deze keer om mijn PK titel tijdrijden te verdedigen. Deze keer was de aankomst niet meer voor mijn vriend zijn deur in balen, maar op het vliegplein in Oostmalle. Dat wil niet zeggen dat we minder gemotiveerd waren. Na een hectische voormiddag thuis dan eindelijk op de koers geraakt, waar ik goed verzorgd werd door mijn ploegleider Dany en mijn pa.
De tijdrit zelf verliep heel goed. Vond van in het begin het goede tempo, al stond er wel veel wind in die open vlaktes. Ondanks dat goede gevoel, was ik toch niet zeker van de winst bij aankomst. Karen Steurs, mijn concurrente had ook een mooie tijdrit gereden. Even later viel het verdict... 1e zege van dit jaar met 19sec voorsprong op Karen. Hopelijk volgen er nog (liefst dit jaar nog)!

Zeeuwse Eilanden

2007-06-23T11:35:00.000+01:00

Jippie, 2 dagen verlof... om gaan te koersen natuurlijk! Donderdagavond stond er een korte tijdrit van 7.2km op't programma. Vond het resultaat niet zo goed (31e), maar als ik dan mijn gemiddelde bekijk (43km/u) dan is dat toch nog niet zo slecht dacht ik zo bij mezelf!?!? Zal maar niet zeggen welk gemiddelde de winares had : )

Zaterdagmiddag ben ik met Martine terraske gaan doen... het vakantiegevoel aan zee wat opsnuiven, maar veel vakantiegevoel was er niet meer bij toen het begon te regenen.
's Avonds regende het nog steeds, maar dat hield ons niet tegen om aan de 135km lange rit te beginnen. Ik voelde me goed en kon me zonder problemen vooraan in het peleton houden. Het werd massasprint, en aangezien ik toch vooraan zat, kon ik maar beter mijn best doen in de sprint ook. Zat trouwens ideaal geplaatst en ging als 4e door de laatste bocht. Spijtig genoeg kon ik niet meer opschuiven, waardoor ik eveneens als 4e over de meet kwam!
Zondag was HEL! Na de Zeelandbrug na 10km bleef er nog maar den helft van't peleton over. Iedereen was verwittigd dat het een windkoers zou worden en ik heb het geweten. Na de 1e plaatselijke ronde reden er 11 rensters weg en niemand van ons Lotto-ploegske. Alle favorieten zaten mee, uitgezonderd Marianne Vos, de leidster in het klassement op dat moment. Dat is ons geluk geweest, want samen met DSB, Lotto en Vrienden van het Platteland hebben we de kloof nog kunnen dichten en de schade beperken. In die strijd hadden we wel een paar Lottokes verloren, maar ook vooral veeeeeeeel concurrentie. Uiteindelijk zijn er slechts zo'n 25 rensters aangekomen in de eerste groep. Met de streep in zicht was ik zo dolblij en moegestreden en mijn ketting blijkbaar ook...die begaf het op 300m voor de meet. Geen sprint, wel nog 19e! Eindklassement 16e.

Middag-Humsterland (topcompetitie)

2007-06-10T21:58:00.000+01:00

Afgelopen week heb ik kei hard getraind. Kon moeilijk met zo'n armzalige conditie naar het noorden van holland afreizen he! Moest er bovendien mijn 7e plaats en Martines 4e plaats in de tussenstand van de topcompetitie gaan verdedigen. Het begon allemaal heel relax. Gesloten peleton voor 100km, zalig. Enkel Miram Melchers geraakte weg. Nadat het peleton haar terug gepakt had, begonnen de demarages. Heb enkele keren meegezeten, maar we kregen nooit veel ruimte. Even nadien was Grace weg met een groepje. Zij had - na haar rustperiode - dezelfde conditie als mij vorige week : ) Een hele tijd later belandde ze terug in't peleton, zodat Lotto-Belisol het werk op zich moest nemen om de kloof met de kopgroep te dichten. Siobhan, Corine en ik hebben ons op kop gezet en 10km voor het einde was alles terug samen. Toch bedankt Grace om ons een hoop werk te besparen!!! Het zag er naar uit dat het een massasprint werd, maar sommigen dachten daar anders over. De demarages vlogen rond mijn oren en ik maar meespringen, wat me niet bepaald frisser maakte voor die massasprint. De sprint aantrekken zat er niet meer in, maar top-20 voor mezelf was nog juist haalbaar. Martine werd knap 4e en ik 14e. Met een tevreden gevoel terug richting Arendonk dus!

Merchtem - Hennuyeres

2007-06-03T21:36:00.000+01:00

Na 14 dagen rust (buiten wedstrijd in Aartrijke) stonden er weer 2 wedstrijden in Belgie op't programma: Merchtem en Hennuyeres. In Merchtem voelde ik al dat ik niet meer super was. Trainen is dus toch nog niet overbodig...spijtig! Na enkele ronden ontstond er een kopgroep met daarin Kathy, Martine en Corine. Martine en Ilse Geldof reden weg uit die kopgroep en de rest kwam terug in't peleton terecht. Martine won de wedstrijd voor Ilse. Ik ben nog weggesprongen uit het peloton om uiteindelijk 5e te eindigen. Proficiat Martine en ook proficiat aan Annelies die de wedstrijd bij de jeugd won!

De dag nadien bracht mijn autootje me in Hennuyeres...een verlaten dorp in the middle of the Ardennes. Het zou daar PLAT zijn, he Filip! Ja, wadde, een niet-zo-steile-klim van een kilometer en dan nog enkele hoogteverschillen zouden me niet van mijn fiets houden. Snel werd duidelijk dat ik niet de form had om me in een kopgroep te settelen, dus reed ik in dienst van de ploeg. Zo reden uiteindelijk Kathy en Martine weg, samen met 4 andere rensters. In de sprint haalde Ilse Geldof het deze keer. Ik wou mijn stunt van Merchtem perse overdoen en demareerde op elke klim de laatste ronde. Uiteindelijk pakte het uitgedunde peleton mij terug in de laatste bocht, zodat ik 'laatste' (17e) eindigde.
Na vandaag hoop ik dat ik snel weer kan/mag trainen, zodat ik weer fatsoenlijk kan meedoen voor een overwinning of mooie ereplaats in een wedstrijd!

Provinciale Kampioenschappen

2007-05-27T09:48:00.000+01:00

Jep, kampioenschappen in't meervoud:
terwijl mijn ploegmaten en ik in Aartrijke ons best deden om er een volledig Lotto podium van te maken in het West-Vlaams kampioenschap, reed mijn Tommeke het Antwerps kampioenschap in Mol.
In Aartrijke was het al duidelijk na 1 ronde dat Grace provinciaal kampioen ging worden. Na 50m wedstrijd reed ze weg met An Van Rie, Lensy Debboudt, Evelyn Arys en Natasja Nobels. Ze hielden stand tot aan de aankomst. Een paar ronden voor het einde reed ons Ine Beyen alleen weg uit het peleton en dan moest ik er nog maar 1 op't podium krijgen, maar dat was niet zo simpel. Ze hebben allemaal hun best gedaan om dat 3e plaatsje in te vullen, maar Ilse Geldof rij je er niet zomaar af... An Van Rie wint de wedstrijd en het podium voor het kampioenschap zag er als volgt uit: 1. Grace Verbeke, 2. Ine Beyen, 3. Ilse Geldof

Maar zoals ik al zei, Tom had PK in Mol en al snel na zijn aankomst kreeg ik telefoon van zijn vader. Dan weet ik al hoelaat het is: Tom had gewonnen natuurlijk! De laatste km is hij er met een B-renner vandoor gegaan, en ze hebben hem pas terug gezien op de meet.

Proficiat Tom en Grace, die trui staat jullie mooi!

Belgisch Kampioenschap

2007-05-21T19:48:00.000+01:00

Wederom een grote afspraak waar alle Belgische rensters goed willen zijn! Voor de start de spanning van 'wordt het een sprint' of 'zou een klein groepje toch standhouden'. Moeilijk te voorspellen op een volledig vlak parcours. Ze mochten er van mij minstens een brug inleggen hoor... Lotto-Belisol werd als sterkste ploeg getipt, en zo was het ook mijn inziens. Er reed niemand weg zonder een ploeggenote mee in de ontsnapping te hebben. Elise toonde ons haar tijdrijdkunsten, Kathy sprong op alles wat bewoog en niet Lotto-Belisol was, Grace die er alles aan deed om het pak uit elkaar te krijgen, Lieselot die met haar tengere bouw iedereen op een lint kreeg, Kim die ze lang hebben moeten achtervolgen ... niemand geraakte weg. Pfffff, dan weer maar sprinten he! Zat in 3e positie in de laatste bocht. Perfect als het niet stilviel net achter die bocht, maar het mocht dus niet zijn. An van Rie staakte haar aanvalspoging en ik moest kiezen tussen wachten en de sprint beginnen vanop 450m. Heb het laatste gekozen, in de hoop dat ik Sofie mee zou krijgen in mijn wiel opdat zij alsnog zou kunnen sprinten voor een dichte plaats. Spijtig genoeg heb ik ze verrast en zat Ludivine in mijn wiel. Op 100m voor de meet, kwam Ludi er vlot over en Ine Wannijn is me net voor de meet ook nog gepasseerd. Goed voor een 3e plaats, een podium, bloemen, medaille, persconferentie, dopingcontrole.... Het heeft wat te betekenen.
Nu volgen er 2 weken van relatieve rust. Ik zal elke dag wel een uurke met de fiets rijden en van mijn trainer moet ik eveneens een wedstrijd rijden van't weekend. Er staat echter nog niet vast welke wedstrijd dat gaat worden. We houden je op de hoogte!

Tijdritfiets

2007-05-19T19:17:00.000+01:00

Enkele weken geleden mocht ik mijn nieuwe tijdritfiets gaan halen. De fiets heb ik ter beschikking gekregen van fietsenwinkel Verbinnensport te Wilsele. Marc Verbinnen - de zaakvoerder - had me reeds enkele foto's doorgestuurd. Nadien kon ik niet meer wachten om hem eens uit te testen. En de test is geslaagd...het is een plezier om ermee te rijden . Bedankt dus Marc voor deze mooie fiets en ik ga zeker mijn best doen om er mooie resultaten mee te behalen. En een foto van de fiets kan natuurlijk niet ontbreken.

Omloop van Borsele (topcompetitie)

2007-05-13T19:35:00.000+01:00

Mmmmh, zalig...zoveel wind en niet te warm, dit was mijn weer! Ben er helemaal als laatste aan begonnen, want bij de start wou precies iedereen vooraan staan. Me niet zenuwachtig maken, na de neutralisatie zitten we vooraan... en zo geschiedde het na enkele cyclocross-technieken door het gras. Na 2km zaten we vooraan, perfect om aan het smalle weggetje met zijwind te beginnen. Hier werd de koers voor de 1e maal gemaakt. Na 10km wedstrijd deden er nog 25 meisjes mee voor de overwinning. Elke ronde sneuvelden er een paar achteraan de groep, waardoor we uiteindelijk nog met 9 waren. Uit dat groepje ontsnapte Regina Bruins, gevolgd door wie anders dan Marianne Vos. Deze 2 reden voor de overwinning, terwijl in ons groepje de ene aanval de andere snel opvolgde. De laatste kilometer heb ik geprobeerd om weg te rijden, maar de rest liet me niet begaan. Wederom een 7e plaats in een topcompetitie wedstrijd, wat niet slecht is.

Omloop der Kempen (Veldhoven NL)

2007-05-06T19:42:00.000+01:00

Aangezien ik zaterdag de Bike-Away toertocht in Lommel ben gaan rijden (publiciteit voor de ploeg maken he) en zo de wedstrijd in Sinaai niet kon rijden, ben ik zondag met Martine naar Veldhoven in Nederland getrokken. Dat is slechts enkele minuten van mijn gemeente. Het was de bedoeling om maar wat mee te rijden voor training. Het werd al snel duidelijk dat het sprint ging worden. Mijn laatste uitvalspoging werd teniet gedaan doordat een renster me in de kant reed. Het werd een sprint met wind op de kop. Stond veel te groot om aan te zetten en bovendien blokkeerde ik Martine die naast me aan't sprinten was. Het het weer mooi verknald he!

GP Roeselare - FEEST!!!

2007-04-30T19:25:00.000+01:00

Een nieuwe wedstrijd, en dan nog UCI 1.2, een mooi parcours, een redelijk deelnemersveld... alles was aanwezig om er een plezante dag van te maken. Dany had ons gezegd dat Lotto-Belisol in geen enkele ontsnapping mocht ontbreken en zijn troepen hebben de commando's netjes opgevolgd! Op 30km van de meet zat ik vooruit met 6 andere rensters, waaronder 3 van AA-drink. Aangezien deze ontsnapping niet zou leiden tot een overwinning van de ploeg, begonnen mijn ploeggenoten aan de achtervolging. Ze zijn in hun opzet geslaagd en moegestreden heb ik met mijn laatste krachten Martine naar voor gebracht. Met Sara als perfecte derny, kon Martine het afmaken in de sprint! Proficiat aan alle rensters van het team, want dit was een staaltje van ploegwerk!
En chance dat het zo'n goed weer was, waardoor we nog enkele uren konden doorfeesten op de terrasjes van Roeselare.

ronde van Gelderland (topcompetitie)

2007-04-22T19:08:00.000+01:00

Met de ronde van Gelderland begon de Nederlandse topcompetitie. Dit zijn de wedstrijden waar ik goed wil zijn. Gelderland is niet te lastig, een glooiend parcours wat me goed ligt. Even zag het er niet goed uit. Op een klim sprintte Marianne Vos naar boven en reed me gewoon uit de wielen. Gelukkig hadden we onze sterke Sara mee vooraan, waardoor we niet meteen moesten achtervolgen op de kopgroep. Door een dom misverstand werden Marianne en Chantal Beltman de verkeerde kant op gestuurd, waardoor de kopgroep uiteen viel en deze 2 meiden terug in het peloton terecht kwamen. DSB heeft het misverstand snel terug rechtgezet, waardoor Marianne toch nog voor de zege kon sprinten. De laatste kilometer ging hard. Martine zat in mijn wiel en ik in 5e positie. In de sprint zelf kwam Martine uit mijn wiel, om mooi 4e te worden. Ikzelf werd 7e.

Ronde van Drenthe (Wereldbeker NL)

2007-04-16T18:56:00.000+01:00

Precies een week na mijn pech in de ronde van Vlaanderen, reed ik weer lek. Deze keer in de wereldbeker in Drenthe. Er was een venijnige kasseistrook en het regende daar lekke banden. Ook ik moest weer net die slechte kassei raken he! Toen ik lek reed, zat ik in de 1e groep. Na de wielwissel (5min later), zat ik in de 3e groep. Samen met Sara en Evy Van Damme hebben we de kloof met de 1e en 2e (die waren samengekomen) groep kunnen dichten. Op de laatste beklimming van de Vamberg reed Marianne Vos weg met 6 anderen. Het vat was leeg, dus reden we nog voor wat dichte ereplaatsen. In de sprint zat ik wat ingesloten, maar een 17e plaats is al bij al niet slecht.
De dag nadien was het de damesronde van Drenthe, maar ik was nog niet gerecupereerd van de dag ervoor. Bovendien was het niet 'mijn' weer... een 30 graden in april is me net iets te veel. De wedstrijd eindigde in een massasprint, waar ik de sprint voor Sara probeerde aan te trekken.
Op naar de volgende!

Ronde van Vlaanderen

2007-04-09T18:46:00.000+01:00

Er stond deze week niet veel anders dan rust op het programma. Rust betekent niet alleen in de zetel liggen, want daar had ik geen tijd voor, maar vooral niet te intensief trainen. Maandag en dinsdag losrijden, woensdag laatste duurtraining, donderdag en vrijdag weer rustig aan en zaterdag opwarming. En mijn trainer had gelijk, zondag had ik goede benen! Daar hebben we een hele winter naartoe gewerkt.
Ik voelde me goed, overwon kasseien en 'kaskes' in de kop van het peloton samen met de rest van mijn ploeg. Maar vlak voor de ledeberg begon voor mij de miserie. Ik reed lek op een kasseistrook. Lieselot - zo lief en behulpzaam dat ze is - heeft me haar wiel gegeven, terwijl zij zou wachten op de volgwagen. Bij de vrouwen is het niet zo dat de sportbestuurders van andere ploegen je terug tot aan het peloton brengen - integendeel ze doen er alles aan om je niet te helpen! Daar ging mijn goede vorm en meteen ook een goed resultaat voor Lieselot. Heb nog steeds spijt dat ik haar wiel genomen heb, want ze was echt sterk die dag...
Ach ja, volgend jaar beter zeker???

Italie (stage en wedstrijden)

2007-03-26T18:40:00.000+01:00

Zaterdagmorgend vliegtuig richting Pisa genomen om daar 2 wedstrijden in barre weersomstandigheden (kou + regen) te gaan rijden. De motivatie was ver zoek bij de rensters, zeker wanneer we hoorden dat het in Belgie een mooie 19 graden was met stralende zon!!! Alleszins, we hebben het er nog goed vanaf gebracht. Ereplaatsen zaten er niet in, maar we hebben de kilometers toch maar in de benen, wat belangrijk is voor de komende wedstrijden.
Maandagmorgend begon dan onze stage. Daarvoor zijn we – na bezoek aan de toren van Pisa – richting Gardameer gereden. Daar hebben we dinsdag, woensdag en donderdag getraind dat de stukken er (bijna) afvlogen. Ik heb er bergen overwonnen, die ik een jaar geleden nooit beklommen zou hebben! Mijn krachttraining van de winter heeft dus echt wel geholpen. Vrijdag hebben we een relatieve rustdag ingelast en zaterdag moesten we ons beginnen klaarstomen voor de wedstrijd van zondag. Trofeo Alfredo Binda (uci 1.1) stond op ons programma. Na die zware trainingsweek verwachtte eigenlijk niemand een goed resultaat. Het parcours was voor geen meter vlak: 1 klim van een kilometer, een ‘lange’ afdaling, direct een volgende lange klim waar je op de macht naar boven kon rijden en weer een afdaling om 300m van de finish terug op de macht naar boven te rijden. Dat moesten we 8x doen. Die 1e klim lag me echt niet, en ben er ook een paar keer gelost als ik bena boven was, maar in de afdaling kwam ik steeds zonder moeite terug. We hadden echt een sterke ploeg aan de start. Spijtig dat we Grace verloren na een valpartij, want ze zat steeds bij de 1e 10 te koersen. In de laatste afdaling waren we nog met een groep van 50 ongeveer. Nicole Cooke was toen al zeker van haar overwinning. De laatste 2 kilometer hebben Catherine Delfosse en Sara Carrigan de sprint voor me aangetrokken. Zonder hen had ik nooit de moed gevonden om nog mee te sprinten. Ik werd – buiten verwachting – 5e en kon met een goed gevoel naar huis om me voor te bereiden op DE ronde van Vlaanderen voor vrouwen! Met zo’n ploeg als deze moet er wel een goed resultaat inzitten!

Bedankt Guy

2007-03-16T18:35:00.000Z

Zaterdag was er mijn thuiswedstrijd. En blijkbaar heb ik hier in Arendonk nooit echt het geluk mee. Deze keer ben ik - door een valpartij net voor mijn neus - gevallen. Verder rijden had geen zin, want mijn voorwiel stond gans parapllu. Zelf heb ik niet veel buiten wat blauwe plekken. Zondag stond er weer een juniorkoers op het programma, deze keer in mazenzele. Het ging weer goed en mijn angst om te vallen was daardoor eveneens afgenomen. Er was 17man weg vanaf de eerste ronde. Wou eerst niet meesprinten omdat dat misschien teveel risico's inhield, maar kon het niet laten. Werd 5e in de sprint wat me de 22e plaats opleverde. Niet slecht voor een 'niet sprintster'. Op naar zondag nu.

Nog 1 mededeling: heb van mijn sponsor en grootste fan waarschijnlijk- Guy Kostermans - een karikatuur gekregen:

Bedankt Guy om zo achter de ploeg te staan en eveneens om zo in mij te geloven. Ik hoop dat ik je verwachtingen kan waarmaken.

Here we come...

2007-03-04T18:32:00.000Z

Gedaan met rusten, vanaf nu moet ik er terug staan tot en met eind september. Om het seizoen in te zetten, heb ik vandaag mijn eerste wedstrijd bij de juniors gereden. Mijn eerste wedstrijd bij de vrouwen zou Omloop het Volk zijn, en dat zie ik niet zitten zonder wat voorbereiding en wedstrijdritme. Vandaar dus de strijd met de jongens! Het ging goed. Heb me niet echt gemoeid in de strijd, gewoon meegereden, maar was dan ook maar gewoon snelheidstraining. Ik heb de wedstrijd zonder problemen uitgereden en als 23e over de meet gekomen. 9 waren reeds van in het begin weg gereden. Vooral die sprint zal belangrijk zijn de komende weken!Ik kijk er alvast naar uit om de strijd met de dames aan te gaan...

column Armand Schreurs in cyclosprint februari 2007: De Vocht - plek

2007-02-01T18:30:00.000Z

Het wielerseizoen op de weg start voor mij dit jaar op 18 maart. Ik voel uw verbazing, want u hebt 3 maart, de dag van Omloop Het Volk, in het groot in uw agenda aangeduid. Neen, dat die wedstrijd belangrijk is en die van daags nadien ook (de tocht van Kuurne over Brussel tot warempel terug in Kuurne), het zal allemaal wel zo zijn. En we weten het al jaren.Maar op 18 maart wordt de Omloop het Volk voor vrouwen betwist en dat is andere koek. De dames zijn nog maar aan hun tweede editie toe en ik wil ditmaal een Belgische winnares op het podium zien. Vorig jaar won de Nederlandse Suzanne de Goede. Met zo'n familienaam kan het niet anders dan dat je de beste was. Maar ditmaal moét de zege voor een van de onzen zijn. Wie heeft een winstkans? Wij nemen er de uitslag van 2006 bij. De zevende plaats was voor Ludivine Henrion. Negende werd Veronique Belleter. En zestiende Liesbet De Vocht. Er begint een belletje te rinkelen. Is die misschien familie van Wim De Vocht? Jazeker!Internet is de oplossing voor alle vragen, zodat na twee minuten duidelijk wordt (ik werk nog op een oude computer) dat Liesbet de volle zus van Wim is. Ze hebben een gezamenlijke website, de De Vochten, met broer en zus op de foto, mooi naast elkaar in volle inspanning. Wim is zelfs de kleine thuis, want Liesbet is drie jaar ouder. Bij deze duim ik voor een zege van Liesbet, want als je een broer op de fiets hebt, speelt familierivaliteit altijd een beetje mee. Mogelijk kan dit gegeven haar genoeg oppeppen om de overwinning binnen handbereik te halen. In dat geval is er slechts een adres om in het juiste gezelschap het glas op het succes te heffen: supporterscafe bij Angele in Arendonk. Dat is de De Vocht-plek (Let wel, op maandag is Angele gesloten). Kunnen we voluit voor Liesbet supporteren in de Omloop Het Volk? Voor mijn part wel. Vergeet niet dat ze het moeilijk heeft. Vooral om het nieuws in de wielersport bij te benen. Dat zit zo: zij werkt bij een bank en ze heeft in een interview toegegeven dat het onmogelijk is om achter die beveiligde ramen enige informatie op te vangen. Ik citeer mevrouw De Vocht letterlijk: 'De radio-ontvangst is daar noppes.' Een belangrijk detail, dat ik u tot nu toe onthouden heb, is dat Liesbet een ex van Tom Boonen is. Vijf jaar heeft die relatie geduurd en zij denkt er met een goed gevoel aan terug. Volgens internet toch. Nu trekt ze met haar vriend, andermaal een Tom, met haar mountainbike de natuur in, om zich voor te bereiden op het wielerseizoen. Als ze bijgevolg scherp afgetraind aan de start komt op 18 maart om 13u30 in de Stationsstraat van Deerlijk, is alles mogelijk. Wedden dat, mocht ze die dag breed lachend op het podium staan, wuivend met de bloemen in de hand, ze 's maandags een smsje zal krijgen van die Tom uit Monaco? En ze zal hem niet eens antwoorden. Want achter dat dikke glas van die bank, ben je verdorie compleet van de wereld afgesneden.
www.armandschreurs.be

Na dit gelezen te hebben, ben ik super gemotiveerd om goed te presteren en hopelijk kan ik dat podium halen!

Gelukkig Nieuwjaar

2007-01-04T18:22:00.000Z

Allereerst de beste wensen voor 2007 !!! Dat het voor iedereen een geweldig jaar mag worden en voor alle sporters en supporters een jaar met mooie uitslagen.
Misschien even een update van wat ik de laatste maanden allemaal uitgespookt heb:
In september heb ik met mijn laatste krachten de laatste wedstrijden van het seizoen gereden. Daarna heb ik 2 weken niks gedaan om terug mijn batterijen wat op te laden.
In oktober ben ik begonnen met fitness en powerplate. En aangezien ik elk jaar wil groeien (op sportief gebied dan), ben ik op aanraden van mijn vader en trainer ook met een voedingsschema begonnen. Dat lukt vrij goed.
In november begon mijn krachttraining op de fiets, nog steeds gecombineerd met fitness en powerplate. Die krachttraining houdt eigenlijk in dat ik blokken train (niet intensief) op de rollen op basis van hartslag en trapfrequentie. Ik doe dat in de gym bij mijn trainer, waar je met 4 tegelijkertijd kan trainen. Zo heb je altijd wel gezelschap, wat de trainingen snel voorbij doet gaan.Deze trainingen zal ik doen totdat het seizoen terug begint, enkel de intensiteit zal toenemen naargelang het seizoen nadert.
Tijdens de weekends doe ik vooral mountainbike, mijn grote passie! Samen met mijn nieuwe ploegmaat, Martine Bras, haar vriend en mijnen Tom gaan we toertochten rijden.
Aja, en over ploegmaten gesproken: er zijn er heel wat vertrokken na vorig seizoen. Ik zal ludi (DSB Bank), An en Inge (AA Drink), Christa (gestopt), Christine en Claire zeker missen. Gelukkig heb ik enkele nieuwe ploegmaatjes gekregen, waarvan ik effe een overzicht zal geven:

Sara Carrigan (olympisch kampioen weg en afkomstig van Australie)
Tamara Boyd (Nieuw-Zeeland)- Maryam (Bahrein, Midden-Oosten)
Martine Bras (een leuke hollandse meid die snel met ne fiets kan rijden)
Lieselot Decroix (vorig ploegmaatje bij Gaverzicht en een tof meiske)
Corine Hierckens (ex-belgisch kampioene weg)
Kathy Delfosse (belgisch kampioene mtb, maar is ook goed op de weg)
Elise (eerste jaar elite, maar zal zich zeker willen bewijzen dit seizoen)

Kim, Grace, Siobhan (Ierse) en Kathy Watt (Australie) zullen er natuurlijk ook nog bij zijn, maar die kennen de meesten al van vorig jaar.
Ziet er mooi uit he! Ik hoop dat we met deze ploeg knappe resultaten kunnen behalen!
Voila, dit was een korte update! Binnenkort meer nieuws...